Παρουσίαση των θέσεων της παράταξης «εκτός σχεδίου» Νέας Ιωνίας για τις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες: Παναγιώτα Σούγια
Την εκδήλωση προλόγισε το μέλος της «εκτός σχεδίου» και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, κ. Χρήστος Κυργιάκης, λέγοντας πως: «Ως «Εκτός Σχεδίου» σας καλωσορίζουμε στη σημερινή εκδήλωση για την παρουσίαση των βασικών θέσεων της παράταξης, εν όψει των δημοτικών εκλογών του Οκτώβρη του 2023. Η παράταξή μας, η «εκτός σχεδίου», συμπληρώνει 17 χρόνια συνεχούς, έντονης και ανατρεπτικής παρουσίας στη ζωή της Νέας Ιωνίας. Ως γνήσια «έφηβη» στέκεται έξω και απέναντι από τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, «ιερά» ή «ανίερα», φανερά ή υπόγεια, που βλέπουν τον δήμο ως ευκαιρία για κέρδος και τους κατοίκους του ως πελάτες. Όλα αυτά τα χρόνια, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, μακριά από κάθε λογική ανάθεσης, προσπαθούμε να φέρουμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία του δήμου μας στο κέντρο της δράσης μας, να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της διεκδίκησης όλων όσων πιστεύουν και, κυρίως, όλων όσων τους αξίζουν. Απευθυνόμαστε σε όλους τους εργαζόμενους, που βλέπουν τη ζωή τους κυριολεκτικά (πρόσφατο είναι το τραγικό θανατηφόρο συμβάν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη) και μεταφορικά να θυσιάζεται στον βωμό του κέρδους. Σε όλους τους νέους και τις νέες, που κάθε μέρα βλέπουν να ξεπερνάνε όλο και περισσότερα εμπόδια, που τους θέτει ετούτο το ανταγωνιστικό σύστημα. Ένα σύστημα που μισεί τους νέους, γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως αν υποτάξει τη νεολαία, η διαιώνισή του είναι πιο εύκολη. Όμως, και εμείς από την άλλη, γνωρίζουμε πως καμία κοινωνική ανατροπή δεν έγινε μόνο από τη νεολαία, αλλά και καμία δεν έγινε χωρίς τη νεολαία. Ο Χρυσοχοΐδης, η Κεραμέως και ο Θεοδωρικάκος, λάτρεις της πανεπιστημιακής αστυνομίας, το γνωρίζουν πολύ καλά.».
Συνεχίζοντας, ο κ. Κυργιάκης ανέφερε πως: «Όλα τα προηγούμενα χρόνια, με όσες δυνάμεις διαθέταμε, φροντίζαμε η φωνή μας να προβληματίζει, να αφυπνίζει τονίζοντας πάντα την ανάγκη των μαζικών αγώνων και διεκδικήσεων απέναντι στις λογικές των ατομικών διεξόδων και βολεμάτων. Ακόμη κι όταν αυτή η φωνή μας δεν ήταν τόσο δυνατή όσο θα θέλαμε, φάνταζε σαν κραυγή και σαν ουρλιαχτό αντίστασης, αφού ήταν η μοναδική που υπήρχε σε περιόδους που όλοι προσκυνούσαν τις βασικές επιλογές του συστήματος. Και αναφέρομαι στην περίοδο της πανδημίας και των απαγορεύσεων των συναθροίσεων, τότε που τα δημοκρατικά δικαιώματα χτυπήθηκαν ανελέητα.», τονίζοντας πως: «Την ώρα που οι άλλοι κρέμονταν από τα λόγια του, εμείς, όχι μόνο δεν ευλογήσαμε τα γένια του παπά, αλλά ήμασταν η μόνη δημοτική παράταξη, που αντιστάθηκε στην, ιερή κατά τα άλλα, διαπλοκή με τον Μελισσανίδη. Η αλήθεια είναι ότι τη θέλουμε κι εμείς την κεντρική εξουσία, αλλά όχι για να αγκαλιαζόμαστε και να φωτογραφιζόμαστε μαζί της. Τη θέλουμε απέναντι, για να αντιπαρατεθούμε, να διεκδικήσουμε και να κερδίσουμε όλα όσα μας αξίζουν.», ενώ ολοκληρώνοντας ανέφερε πως: «Θέλουμε αθλητικούς χώρους δωρεάν για τη νεολαία και όχι για τα σωματεία. Θέλουμε πλατείες για τους δημότες, πεζόδρομους και πεζοδρόμια για τους πεζούς και όχι για τα τραπεζοκαθίσματα. Θέλουμε σχολεία ανοιχτά και ζωντανά, ασφαλή και καλοσυντηρημένα, όμορφα, όπως και τα παιδιά μας. Θέλουμε παιδικούς σταθμούς, που να χωράνε όλα τα παιδάκια, χωρίς αποκλεισμούς και, κυρίως, χωρίς τροφεία. Τέλος, στην παράταξή μας δεν είχαμε κάποιον αρχηγό, κάποιον δήμαρχο, που να γυρνάει αυτή την περίοδο στις λαϊκές και να διαφημίζει το πόσο καλός είναι εκείνος, γιατί δεν είμαστε με αυτή τη λογική των αρχηγών, πίσω από τους οποίους στοιχιζόμαστε. Είμαστε με τη λογική της εναλλαγής και της συλλογικότητας. Ο καθένας από όλους όσοι συμμετέχουν στην «εκτός σχεδίου» θα μπορούσε να είναι υποψήφιος Δήμαρχος. Όμως, έχουμε κάποιον ως επικεφαλής, διότι αλλιώς δεν επιτρέπεται να συμμετέχουμε στις εκλογές. Σε αυτές, λοιπόν, τις εκλογές ο επικεφαλής είναι ο Παναγιώτης Κουτσός.».

Αμέσως μετά, τον λόγο έλαβε η υποψήφια δημοτική σύμβουλος, κ. Αγγελική Βάσιλα, η οποία μεταξύ άλλων ανέπτυξε τις θέσεις της δημοτικής παράταξης «εκτός σχεδίου», ξεκινώντας την ομιλία της λέγοντας πως: «Θα ξεκινήσω συνεχίζοντας από αυτό που είπε ο κ. Κυργιάκης, σε σχέση με τον επικεφαλής, που αυτή τη φορά είναι ο Παναγιώτης Κουτσός. Εμείς θέλουμε να προβάλουμε σε κάθε δημοτικό συμβούλιο τη θέση της συλλογικότητας. Γι’ αυτό και η θέση μας στο δημοτικό συμβούλιο θα είναι θέση κάθε αγωνιζόμενης συλλογικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο διαφωνούμε και με το δημαρχοκεντρικό μοντέλο διοίκησης, όπως και με την πολιτική πρακτική-λογική, που ακολουθούν όλοι οι άλλοι συνδυασμοί, που επιλέγει να ξεκινά από τον υποψήφιο Δήμαρχο και γύρω από αυτόν να δημιουργείται η παράταξη. Εμείς, προτάσσουμε τη συλλογικότητα και τις δημοκρατικές διαδικασίες λειτουργίας της κίνησης, όπου όλοι είμαστε ίσοι/ες.», προσθέτοντας πως: «Είναι αλήθεια πως και οι επικείμενες δημοτικές εκλογές γίνονται σε μια πολύ ιδιαίτερη και πολύ δύσκολη περίοδο. Είναι μια περίοδος πολύ πυκνών κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων, ιδιαίτερα τα τελευταία τρία χρόνια, στα οποία έχουμε αντιμετωπίσει:
Την πανδημία και τον τρόπο διαχείρισής της, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς αν μιλήσουμε για την Ελλάδα, με τομές που άλλαξαν τη ζωή μας -«lockdown», επιτήρηση, καταστολή, τηλεργασία, τηλεκπαίδευση κ.ά.- και αυτά συνεχίζουν να επιδρούν στη συνείδησή μας και στην καθημερινή ζωή μας.
Είναι μια περίοδος, όπου ζούμε τον πόλεμο στην Ουκρανία, στην καρδιά της Ευρώπης, επιθετικό και άδικο και από τις δύο πλευρές, με πολύ βαριές συνέπειες για τους λαούς, και την ελληνική κυβέρνηση, ως το «καλό παιδί» του ΝΑΤΟ, να συμμετέχει ενεργά στο πλευρό των Η.Π.Α. και της Ε.Ε..
Είναι μία περίοδος, όπου η ενεργειακή κρίση συμβάλλει δραματικά στην αύξηση του κόστους της ζωής μας, την ίδια ώρα που τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξάνονται με τεράστιους ρυθμούς.
Είναι μια περίοδος, κατά την οποία ζούμε τα αποτελέσματα της κλιματικής κρίσης, που τα βλέπουμε και με την τρέλα του καιρού αυτές τις ημέρες, αλλά και σε πιο δραματικές περιπτώσεις, όπως με τις πυρκαγιές.
Είναι μια περίοδος, που συνέβη το έγκλημα στα Τέμπη, με τους 57 νεκρούς θυσία στον βωμό του καπιταλιστικού κέρδους και των ιδιωτικοποιήσεων.
Είναι μια περίοδος, που χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώνονται και δεκάδες πνίγονται και στις ελληνικές θάλασσες, προσπαθώντας να γλυτώσουν.
Αλλά είναι και μια περίοδος, που είχε εκφραστεί με σχετικά μαζικό τρόπο η κοινωνική δυσαρέσκεια σε πάρα πολλούς τομείς απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, με πολύμορφους αλλά, τελικά, αναντίστοιχους με την επίθεση εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, που είχαμε σχεδόν καθημερινά κλαδικές διαδηλώσεις, γενικότερες απεργιακές κινητοποιήσεις, κύμα συμπαράστασης σε διάφορους τομείς.
Δεν θα σταθώ αναλυτικά στην περιγραφή των δυσκολιών και πολλές φορές πρωτόγνωρων καταστάσεων, που αντιμετωπίζουμε σε κάθε πλευρά της καθημερινότητάς μας. Θέλω να σταθώ στην αίσθηση που απορρέει από αυτό, που είναι νομίζω μια διάχυτη αβεβαιότητα για το ποια θα είναι τελικά η επόμενη μέρα για όλους μας. Και γι’ αυτό ο κόσμος νομίζω αναζητά μια σταθερότητα, η οποία είναι μια λέξη που την ακούμε συνέχεια, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, μετά από τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών.
Από αυτή τη σταθερότητα ξεπήδησαν τα φίδια του ναζισμού σε μια προηγούμενη περίοδο και βλέπουμε και τώρα, το τελευταίο διάστημα, να προσπαθούν να επανεμφανιστούν, με την κάλυψη των κυρίαρχων αντιλήψεων, καλλιεργώντας ιδέες μίσους, ξενοφοβίας, ανταγωνισμού, «ο θάνατός σου η ζωή μου».».

Επίσης, η κ. Βάσιλα ανέφερε πως: «Οι δημοτικές εκλογές θα γίνουν, επίσης, λίγους μήνες μετά τις πολλαπλές βουλευτικές εκλογές και τη διαφαινόμενη κυβερνητική νίκη της Ν.Δ.. Για τον κόσμο της αριστεράς, άρα και για εμάς, για τον κόσμο που βρέθηκε στους αγώνες, οι πολιτικές αυτές εξελίξεις τροφοδοτούν τη συζήτηση και επιβάλουν την αναζήτηση πιο βαθιών και συνολικών απαντήσεων.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνεται προφανώς και στη Νέα Ιωνία, δεν ξέρω και αν υπήρχε στο παρελθόν κάποιο τέτοιο αποτέλεσμα, με τη Ν.Δ.. να είναι πρώτο κόμμα, με τις ιδιαίτερες αποχρώσεις που παίρνει με βάση την κοινωνική οικονομική και πολιτική κατάσταση που έχουμε στην πόλη μας.
Γι’ αυτή την πραγματικότητα καλούμαστε να τοποθετηθούμε. Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα κατατίθενται και διάφορες πολιτικές προτάσεις.
Κατά τη γνώμη μας, οι προτάσεις αυτές έχουν μια βαθιά γραμμή που τις διαχωρίζει και εκφράζονται με διαφορετικές αντιλήψεις για το αν και πώς μπορεί να αλλάξει η ζωή μας, προς όφελος ποιων και ποιοι είναι αυτοί που θα κάνουν αυτή την αλλαγή.
Από τη μια πλευρά της γραμμής είναι οι συνδυασμοί, που προτείνουν με παραλλαγές την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής. Που σπάνια θα μιλήσουν για τα προβλήματα του κόσμου, αλλά και όταν το κάνουν δεν θα πουν ποιοι είναι αυτοί που τα δημιούργησαν και, κυρίως, οι λύσεις που θα προτείνουν δεν θα είναι για να εξυπηρετήσουν τους ανθρώπους αυτούς, αλλά για να εξυπηρετήσουν και να ενσωματώσουν τις όποιες αντιδράσεις. Γι’ αυτούς δεν υπάρχει κεφάλαιο και επιχειρηματικά συμφέροντα, δεν υπάρχει εκμετάλλευση, ενώ οι αλλαγές στη θεσμική λειτουργία των δήμων είναι κάτι στο οποίο συμφωνούν, πολλές φορές δεν υπάρχει καν κυβέρνηση ούτε Ε.Ε.. Είναι αυτοί, που όταν μας μιλάνε για τη φτώχεια του κόσμου και τις δύσκολες καταστάσεις, δεν μιλούν για το πώς πρέπει να αγωνιστούμε για να την καταργήσουμε, αλλά μιλάνε για το πώς θα τη διαχειριστούν και πώς εμείς, οι «από κάτω», δηλαδή, θα μοιράσουμε τη φτώχεια μας.», συμπληρώνοντας πως: «Αυτή την πολιτική εφάρμοσε πρώτα και η σημερινή δήμαρχος, Δέσποινα Θωμαΐδου, η οποία διαφημίζει το έργο της μέσα από ένα πολυτελές 36σέλιδο πολύχρωμο έντυπο απολογισμού της θητείας της, όπου εν ολίγοις μας περιγράφει τι έχει κάνει τα τελευταία τέσσερα χρόνια, κάνοντας τον απολογισμό της θητείας της.
Μέσα σε αυτό το έντυπο, λοιπόν, βλέπεις τις «Έξυπνες» στάσεις που έχουμε, τα «Κ.Ε.Π. online», ενώ «σε πρώτο ρόλο είναι η δημοτική αστυνομία», όπως μας ενημερώνει σε κάποιο σημείο του φυλλαδίου της, τη «βοήθεια» σε δανειολήπτες, τα γραφεία διασύνδεσης, Ε.Σ.Π.Α. προγράμματα και αλλά προγράμματα, ψηφιακά εργαλεία και πλατφόρμες καταγραφής κλήσεων και παραπόνων των πολιτών, που «διευκολύνουν» τη ζωή μας, ίδρυση μπάντας (εθελοντών) και παιδικής χορωδίας (που την τραβολογά σε «φιλανθρωπικές» εκδηλώσεις), να βάφει με χρώμα τη Νέα Ιωνία, ζούμε χρώμα στην πόλη μας (μοβ, φούξια, λαχανί…), και πάνω απ’ όλα: νοικοκύρεμα παντού. Όλα αυτά και πολλά ακόμα αναφέρονται στις 36 πολύχρωμες «ιλουστρασιόν» σελίδες του φυλλαδίου.
Μόνο που αυτή η πραγματικότητα υπάρχει μόνο μέσα στο φυλλάδιο της κ. Θωμαΐδου, και αναρωτιόμαστε, νομίζω όλοι μας, τι σχέση έχει με την πραγματικότητα στην πόλη, αλλά, όμως, αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο η ίδια πορεύτηκε αυτή την τετραετία.
Έχει μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, είναι προσανατολισμένη σε μια συγκεκριμένη πολιτική, που την αμπαλάρει σε φανταχτερό χαρτί και πολύχρωμες κορδέλες.
Έχει πάρα πολλή αλαζονεία και έργα βιτρίνας, στο κέντρο, όμως, της πόλης (με πολλά φωτάκια, παρτέρια, και χρώματα σε πάρκα χωρίς να υπάρχει πάρκο), για όσους δεν περνούν από την «πίσω αυλή» και τις πιο απομακρυσμένες και εργατικές γειτονιές της περιοχής μας, εκεί όπου υπάρχουν σκοτάδια, σπασμένα πεζοδρόμια, παρατημένα πάρκα.
Και αυτά που δεν αναφέρονται στο έντυπο είναι πολύ περισσότερα, άμεσα και καθημερινά, αλλά και γενικά.
Είναι τα σχολεία που πλημμυρίζουν και πέφτουν στα κεφάλια των παιδιών, και που λίγους χειμώνες πριν δεν υπήρχαν χρήματα για τη θέρμανσή τους, είναι οι συμπολίτες μας, που πέθαναν κυριολεκτικά από το κρύο, γιατί προσπάθησαν να ζεσταθούν με μαγκάλι στο προσφυγικό σπίτι τους (δίπλα από εδώ που είμαστε τώρα), που στον χιονιά δεν υπήρχε ούτε μια δομή φιλοξενίας, παρά μόνο ένα τηλέφωνο, που παρέπεμπε στον διπλανό Δήμο Αθηναίων (πώς θα μπορούσε, άραγε, να πάει;). Είναι οι πρόσφυγες και ο άστεγος κύριος του βρεφονηπιακού σταθμού, που τους πέταξαν έξω.
Είναι η δίχρονη προσχολική αγωγή, με τα παιδιά να στοιβάζονται ακόμα σε κοντέινερ, 4 χρόνια μετά, και ούτε μια προσπάθεια να μην έχει γίνει για την εξεύρεση ενός χώρου, αναγκάζοντας κάποια παιδιά να πηγαίνουν έως και 3 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους.
Είναι τα τροφεία και η δήθεν μείωση 10%, που ουσιαστικά είναι αύξηση, με βάση την ακρίβεια. Τα 100+ παιδιά, που έμειναν και φέτος εκτός παιδικών σταθμών. Οι παιδικές χαρές, που έχουν κλείσει, και ούτε οι μισές δεν έχουν επαναλειτουργήσει, και ούτε ξέρουμε πότε θα λειτουργήσουν, παρά τις μαζικές κινητοποιήσεις των κατοίκων.
Είναι το αντίτιμο στα αθλήματα του Ο.Π.Α.Ν., που κάθε χρόνο αυξάνεται σε μια περιοχή με 30% ανεργία.
Είναι η αδράνεια στο θέμα της αύξησης των αντικειμενικών αξιών στην πόλη μας (με ρυθμό αύξησης των ενοικίων από τους μεγαλύτερους στην Αττική), τολμώντας να ισχυριστεί σε ερώτησή μας πως «ήταν μικρές οι αυξήσεις γι’ αυτό και δεν ζητήσαμε επαναφορά σε παλαιότερες τιμές.».
Είναι τα δημοτικά τέλη, που θριαμβολογεί ότι μειώθηκαν (5%), ενώ το κόστος ζωής ανεβαίνει δραματικά.
Είναι ο ανύπαρκτος πολιτισμός, και να θυμίσουμε (οι παλιότεροι γνωρίζουν καλά) ότι η Νέα Ιωνία ήταν νησίδα πολιτισμού. Ποιος δεν θυμάται τη φοβερή μπάντα του Δήμου Νέας Ιωνίας ή τα θεατρικά του.
Είναι η περιστολή και υποβάθμιση της κοινωνικής πολιτικής, των κοινωνικών υπηρεσιών, διαμορφώνοντας το έδαφος για την ιδιωτικοποίησή τους (χορηγοί με το αζημίωτο στο κοινωνικό παντοπωλείο), μαζί με την ενίσχυση της ανταποδοτικότητας σε κοινωνικές υπηρεσίες.
Είναι η εφαρμογή και επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων εργασίας στον δήμο, σε συμφωνία με τις πολιτικές μείωσης προσωπικού, με αντανάκλαση στην αύξηση του όγκου εργασίας, τη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας και στην υποβάθμιση των υπηρεσιών (να θυμηθούμε κα τις προσλήψεις στον «Covid-19»).
Είναι η συμφωνία της με τη χωρική αναδιάρθρωση στην ευρύτερη περιοχή (Ιωνικό Κέντρο, επιχειρηματική ανάπτυξη χώρων στα σύνορα με Ριζούπολη, Καζίνο στο Ο.Α.Κ.Α., χάραξη Μετρό), που θα αλλάξει τον χαρακτήρα της πόλης και την καθημερινότητά της.
Η απαξίωση της σημασίας των ελεύθερων δημόσιων χώρων, και, φυσικά, η πλήρης εφαρμογή των θεσμικών αλλαγών στη λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου και των επιτροπών, που διαμορφώνουν ένα πλαίσιο προστατευμένο από τους κατοίκους και τους εργαζόμενους και τις διεκδικήσεις τους. Μέχρι και ακραία εκφυλιστικά φαινόμενα στη λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου είχαμε, όμως δεν θα αναφερθώ συγκεκριμένα, αλλά είναι πολλά.
Και, τελικά, αν και μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μέχρι σήμερα, με μια πολιτική άριστων σχέσεων με όσους επιθυμούν τους άριστους (Κεραμέως), φτάνοντας μέχρι και στην απόπειρα εκχώρησης της παιδικής χορωδίας του Ο.Π.Α.Ν. σε προεκλογική εκδήλωση, με τον περιφερειάρχη Πατούλη και, κυρίως, μια δημοτική αρχή, σε πλήρη συνεργασία με το τοπικό σύστημα εξουσίας και τα επιχειρηματικά συμφέροντα στην περιοχή, που φροντίζει να προχωράνε όλα τα σχέδια της Μητρόπολης, με αποκορύφωμα το Ο.Τ. 445 στον Περισσό.
Αλλά, αυτή την πολιτική, με παραλλαγές στη διαχείριση, και μόνο εκεί, προτείνουν οι κύριοι Μανούρης και Χριστοδούλου, δήθεν «ανεξάρτητοι», που παλαιότερα ήταν όλοι μαζί, τώρα συναγωνίζονται, και ενόψει των εκλογών, ποιος θα είναι ο καλύτερος διαχειριστής στην εφαρμογή των αντιδραστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Στον λόγο τους θα συναντήσεις, όπως και στη Δήμαρχο, χρηματοδοτικά προγράμματα, «έξυπνα» εργαλεία και καινοτόμες ψηφιακές ιδέες, σαν αυτές που χρηματοδοτεί το Ε.Σ.Π.Α. και άλλα ευρωπαϊκά προγράμματα. Θα συναντήσεις την «εταιρική» ευθύνη. Θα συναντήσεις, και μερικές φορές θα δεις, και τους ίδιους να περιφέρονται στις λαϊκές αγορές, στα προαύλια των εκκλησιών, μοιράζοντας «δώρα» και κουπόνια, οι ίδιοι ως κινητή διαφήμιση του επιχειρηματία/σπόνσορα που τους χρηματοδοτεί.
Αυτή την πολιτική, βέβαια, στις γενικές της γραμμές, ίσως λίγο πιο ήπια, εφάρμοζε και η προηγούμενη δημοτική αρχή του κ Γκότση, της «Ενότητας», και την «πλήρωσε» χάνοντας και τις δημοτικές εκλογές.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως και οι τρείς αυτές παρατάξεις («Ενότητα για τη Νέα Ιωνία», «Δημιουργία–Αλληλεγγύη» και «Δύναμη Προοπτικής» συν την παράταξη Χριστοδούλου) συντάχθηκαν μαζί με την Μητρόπολη για επιχειρηματικά συμφέροντα, παραδίδοντας έναν από τους λιγοστούς ελεύθερους χώρους, που είχαμε στην περιοχή, στον Περισσό, για να χτιστεί η εκκλησία, το τεράστιο υπόγειο «πάρκινγκ», ένας ξενώνας για θρησκευτικό τουρισμό, ένας ιδιωτικός Παιδικός Σταθμός, μιλώντας για την αξιοποίηση ενός μεγάλου ελεύθερου χώρου, που είχε δεσμευτεί από τον Δήμο τα προηγούμενα χρόνια για τους κατοίκους και, τελικά, παραχωρήθηκε στην Εκκλησία.
Όλοι τους αυτοί, διεκδικούν την ψήφο μας για να τον εκμεταλλευτούν οι λίγοι και οι πλούσιοι, είναι οι σωτήρες που αρκεί να τους ψηφίσεις για να αλλάξουν τη ζωή σου, είναι αυτοί που δεν θα σου πουν να κατέβεις στο δρόμο, που δεν θα σου πουν ποτέ να διεκδικήσεις, αφού οι έννοιες του αγώνα, της διεκδίκησης και της αξιοπρέπειας είναι έννοιες ξένες έως και εχθρικές.
Η Λαϊκή Συσπείρωση σαφέστατα δεν έχει καμία σχέση με αυτές τις παρατάξεις, αλλά, δυστυχώς, παρά το ότι προβάλλει ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων, αρνείται κάθε φορά να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες κοινής δράσης στο Κίνημα και στην ανάπτυξή του, όπως επιβάλλεται σήμερα, ενώ προβάλει, κυρίως, την κομματική ενίσχυση, για να μπορέσει να πάει τα πράγματα πιο θετικά.».
Στην συνέχεια, η κ. Βάσιλα διευρκίνισε πως: «Εμείς, είμαστε από την άλλη πλευρά της γραμμής, που ανέφερα παραπάνω. Μετρώντας ήδη 17 χρόνια συνεχούς παρουσίας, στο Κίνημα και στην περιοχή, θεωρούμε πως στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας είμαστε όλα τα χρόνια μια μάχιμη κίνηση. Η παρουσία μας δεν κρίθηκε μόνο στις εκλογικές μάχες, στις οποίες συμμετείχαμε, αλλά στη συμβολή μας σε κάθε σημαντική κινηματική διαδικασία στην περιοχή, στην προσπάθειά μας να σηκώσουμε μέτωπα, που πήγαιναν και πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα, ώστε μέσα από αγώνες και διεκδικήσεις, στα μικρά και στα μεγάλα, να πάει η ζωή μας αλλιώς.», προσθέτοντας πως: ¨»Είναι αρκετοί αυτοί που μας ρωτάνε τι έχετε κάνει αυτά τα χρόνια και τι λέτε για τα προβλήματά μας. Και, επίσης, ρωτάνε: Γιατί να σας ψηφίσουμε;
Καταρχάς, στα χρόνια της πανδημίας, τη στιγμή που πολλοί επέλεξαν να μην κινηθούν, να λογαριαστούν μετά, μιλήσαμε για την ανάγκη δημόσιας υγείας, την ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων, ήμασταν μαζί με τους γιατρούς έξω από την «Αγία Όλγα», από την πρώτη κιόλας απαγορευμένη κινητοποίηση που έγινε, και σε όλες όσες ακολούθησαν στην περιοχή μας και στο κέντρο, και καλέσαμε τον κόσμο να συμμετέχει, διεκδικώντας να ζούμε αξιοπρεπώς όλοι. Σπάσαμε το κλίμα της τρομοκρατίας, με πανό και μοιράσματα στη γειτονιά, μέσα στο «lock down», με κίνδυνο προστίμων κ.λπ.. Προσπαθήσαμε να σπάσουμε την «καραμέλα» της ατομικής ευθύνης.
Συμμετείχαμε και καλέσαμε στις μεγάλες κινητοποιήσεις, στις πλατείες και γειτονιές, ενάντια στον αυταρχισμό και την καταστολή της κυβέρνησης «Πονάω», διεκδικώντας να ανασαίνουμε και να κυκλοφορούμε ελεύθερα στις γειτονιές μας.
Επιλέξαμε να διατυπώσουμε μια συγκεκριμένη άποψη για τις χωρικές αλλαγές, που προωθούνται στην περιοχή, για την προσπάθεια αλλαγής του χαρακτήρα της πόλης μας. Να συγκρουστούμε με τα όποια συμφέροντα υπάρχουν στην περιοχή, τόσο με τα επιχειρηματικά συμφέροντα (υπερ)τοπικών παραγόντων (γήπεδο, μεταφορά καζίνο, «master plan» στο Ολυμπιακό Στάδιο), όσο και αποκαλύπτοντας τα επιχειρηματικά συμφέροντα της Εκκλησίας, που αφορούν στο κομμάτι των ελεύθερων δημόσιων χώρων, σε μια περιοχή που πάσχει από χώρους ελεύθερους. Ανέφερα πριν το Ο.Τ. 445 στον Περισσό, το ίδιο κάναμε και με το Ο.Τ. 150 όταν ήταν να δοθεί σε ιδιώτη για πολυόροφο «πάρκινγκ», με την πλατεία «adams», με την πλατεία Πάρσης στον τροχονόμο, και θα είμαστε ξανά παρόντες κάθε φορά που θα απειλείται ένας δημόσιος χώρος, προσπαθώντας να αναδείξουμε έναν άλλον δρόμο, μια άλλη λογική.
Αναδείξαμε και τοποθετηθήκαμε πολλές φορές μέσα και έξω από το δημοτικό συμβούλιο για την ανάγκη ελεύθερων δημόσιων χώρων και πάρκων για περπάτημα, άθληση, παιχνίδι, τις παιδικές χαρές (Altec-κατάληψη των λιγοστών πλατειών μας από τραπεζοκαθίσματα).
Με σταθερό τρόπο προσπαθούμε να αναδείξουμε και να αναπτύξουμε δράσεις για τα ζητήματα ενάντια στον φασισμό, με διαρκείς καμπάνιες, κάθε φορά που υπήρχε οποιαδήποτε προσπάθεια εμφάνισης στην περιοχή μας (σκίσιμο πανό, βεβήλωση μνημείου μπλόκου Καλογρέζας), και συμμετείχαμε στις αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις στην περιοχή μας. Για τον λόγο αυτόν, σταθερά πραγματοποιούμε εκδηλώσεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες (τόσο την περίοδο της καταδίκης της «Χ.Α.» με τον Καμπαγιάνη, όσο και πρόσφατα με την προσπάθεια αποφυλάκισής τους με τον Παπαδάκη). Δεν είναι τυχαίο. εξάλλου, πως το στέκι της Κίνησης έχει στοχοποιηθεί στο παρελθόν, με αναγραφή συνθημάτων και απειλητικά μηνύματα.
Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να διατηρήσουμε ζωντανή στο σήμερα την ιστορία των αγώνων και της αντίστασης στους Γερμανούς ναζί και τους Έλληνες ταγματασφαλίτες, που έδωσαν οι κάτοικοι και οι κομμουνιστές της περιοχής, να διατηρήσουμε την ιστορία των «από τα κάτω», και αυτό κάναμε με τους ιστορικούς περίπατους για το Μπλόκο Καλογρέζας.
Αναδείξαμε τα ζητήματα της εκπαίδευσης, πλάι με τους καθηγητές των σχολείων μας ενάντια στην αξιολόγηση και στην τηλε-εκπαίδευση, με συζητήσεις και προβολές για το πού πήγαν τα πράγματα σε χώρες όπου εφαρμόστηκαν.
Παλέψαμε για δωρεάν παιδικούς σταθμούς και για να μη μείνει κανένα παιδί εκτός παιδικών σταθμών, για νέα σχολικά κτήρια με επαρκές και καταρτισμένο προσωπικό, για κατάργηση των τροφείων για όλα τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς και για αύξηση της χρηματοδότησης στην εκπαίδευση.
Ήμασταν παρόντες και προσπαθήσαμε να συμβάλουμε στους αγώνες των συμβασιούχων του Δήμου, αλλά και όλων των εργαζόμενων του Ωδείου, που εργάζονται με αντίτιμο.
Ανοίξαμε όλα τα ζητήματα για τα κοινωνικά αγαθά και την ανάγκη να είναι αυτά δημόσια και χωρίς αντίτιμο. Συμμετείχαμε από κοινού με κινήσεις πόλης από όλη την Αττική, σε κινητοποιήσεις για την ακρίβεια και στην καμπάνια ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, πραγματοποιώντας αντίστοιχες εκδηλώσεις στη γειτονιά μας, και, κυρίως, προσπαθήσαμε να αναδείξουμε την αναγκαιότητα του αγώνα, να απομυθοποιήσουμε πράγματα που μας παρουσιάζουν ως κανόνες, να βοηθήσουμε τον κόσμο να εξοπλιστεί για να κινηθεί, να διεκδικήσει.
Αναδείξαμε τη λειτουργία του Δήμου ως τοπικό κράτος στο επίπεδο των υπηρεσιών. Όλοι μας θυμόμαστε πως το κοινωνικό φαρμακείο πρακτικά δεν λειτούργησε ποτέ, ενώ τα μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας σταμάτησαν πριν καν ξεκινήσουν. Όσο και στο επίπεδο σπατάλης χρημάτων για έργα βιτρίνας («LED», Γεωθερμία), που δεν εξασφαλίζουν τίποτε και δεν λειτουργούν υπέρ των αναγκών των κατοίκων.
Αναδείξαμε κεντρικά ζητήματα, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός στις δύο αστικές τάξεις, αλλά και εργατικά ζητήματα με την εφαρμογή του νόμου «Χατζηδάκη», μιλώντας για την ανάγκη ενός ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος και συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων κόντρα στις ξεπουλημένες Γ.Σ.Ε.Ε. και Α.Δ.Ε.Δ.Υ..
Στο δημοτικό συμβούλιο, με την παρουσία μας, τις παρεμβάσεις και τα ψηφίσματα που καταθέσαμε, προσπαθήσαμε να είμαστε η φωνή όσων δεν ακούγονται, και πολλές φορές πήραμε αποφάσεις, χωρίς να έχουμε αυταπάτες ότι αυτό αρκεί, αλλά κρίνεται από τους συσχετισμούς, την κινητοποίηση του κόσμου κ.λπ.. Έτσι, «επιβάλλαμε» και στην προηγούμενη και στην τωρινή διοίκηση στον δήμο τη φιλοξενία προσφύγων από Συρία και Ιράν.», ενώ ολοκληρώνοντας τόνισε πως: «Η συμμετοχή μας και σε αυτές τις εκλογές έρχεται ως συνέχεια αυτής της δράσης. Ήμασταν και είμαστε αντίθετοι στη λογική της ανάθεσης και της απλής προσέλευσης στην κάλπη. Οι παρεμβάσεις μας μέσα στα συμβούλια θα προσπαθούν να φέρνουν το «μέσα-έξω» και το «έξω-μέσα». Θα προσπαθούμε πάντα να είμαστε και να γινόμαστε η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή, η φωνή των Κινημάτων και των αγωνιζόμενων κατοίκων, με στόχο την υπεράσπιση των λαϊκών αναγκών. Γι’ αυτό λέμε πως όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι συνταξιούχοι, πρέπει «να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας». όπως λέει και ένα άλλο από τα συνθήματά μας.
Και θα συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο, και γι’ αυτόν τον λόγο καλούμε και όλους εσάς, σήμερα, και το επόμενο διάστημα, να συνεχίσουμε τη συζήτηση αυτή, που ξεκινάμε σήμερα εδώ, για να μπορέσουμε να υπάρξουμε και στον χώρο του Δημοτικού Συμβουλίου, να διεκδικήσουμε όλα αυτά που μας ανήκουν και μια διαφορετική ζωή.».

Στη συνέχεια, τον λόγο έλαβε ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «εκτός σχεδίου», κ. Παναγιώτης Κουτσός, ο οποίος ξεκίνησε την τοποθέτησή του λέγοντας πως: «Όπως λέει και ο τίτλος της εκδήλωσης, σήμερα αποφασίσαμε να κάνουμε μία συζήτηση, με αφορμή τις Δημοτικές Εκλογές του Οκτωβρίου, και να παρουσιάσουμε, κάποιες βασικές θέσεις της «εκτός σχεδίου», που μέσα από την παρουσία μας στο Δ.Σ., αλλά πολύ περισσότερο ως κάτοικοι της περιοχής, ιεραρχούμε πιο ψηλά στην παρέμβασή μας. Έτσι κι αλλιώς μέσα στο επόμενο διάστημα θα δημοσιοποιήσουμε και αναλυτικά κείμενα, που θα αφορούν στο σύνολο της παρέμβασης του σχήματος.», προσέτοντας πως: «Επιγραμματικά, λοιπόν, θα κινηθούμε πάνω στους παρακάτω άξονες:
Κοινωνικής Πολιτικής και λοιπών Παροχών ενός Δήμου (Ο.Π.Α.Ν.–ΚΕ.ΒΡΕ.Φ.Ο.).
Τα σχολεία και την κατάσταση αυτών από άποψη υποδομών.
Τους δημόσιους ελεύθερους χώρους.
Δημοτική φορολόγηση.
Μετανάστες.
Εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων στον δήμο.
Σε αυτούς λοιπόν τους άξονες εμείς λέμε:
Πλήρης λειτουργία και αναβάθμιση όλων των λειτουργιών και προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής (όπως είναι τα Κ.Α.Π.Η., το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι» κ.λπ.), προσθήκη νέων δομών για άστεγους, κακοποιημένες γυναίκες κ.λπ..
Όλες οι αθλητικές και πολιτιστικές παροχές να είναι δωρεάν, ώστε να είναι προσβάσιμες στο σύνολο των κατοίκων, χωρίς να μπαίνουν οικονομικοί αποκλεισμοί.
Κανένα παιδί εκτός παιδικών σταθμών, σε σύγχρονα κτήρια, που να καλύπτουν τις ανάγκες παιδιών–γονιών και εργαζόμενων.
Κατάργηση των τροφείων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Συντήρηση, επισκευή και κατασκευή νέων κτηρίων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ώστε να καλύπτονται όλες οι σύγχρονες ανάγκες.
Να σταματήσουμε να έχουμε μαθητές σε «προκάτ» κτήρια στα προαύλια των σχολείων. Να σταματήσει η ταλαιπωρία γονιών και παιδιών, που αναγκάζονται κάθε μέρα να πηγαίνουν σε σχολείο χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους.

Πόλη για τους κατοίκους, όχι για τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Να αντισταθούμε στα σχέδια συνολικής ανάπλασης της περιοχής μας και των γειτονικών περιοχών (Ιωνία – Ριζούπολη – Φιλαδέλφεια – Σταθμός Μετρό – Ο.Α.Κ.Α. – Καζίνο στο Μαρούσι).
Υπεράσπιση των δημόσιων ελεύθερων χώρων και δημιουργία και νέων.
Να σταματήσουν οι εργασίες, να περάσει πάλι στον δήμο και να επανασχεδιασθεί ως χώρος πρασίνου και άθλησης, ανοικτός και δημόσιος, με παιδική χαρά κ.λπ., όχι χώρος για τις ανάγκες της Εκκλησίας κ.λπ..
Να μην ολοκληρωθεί το υπόγειο «πάρκινγκ» στο Ο.Τ. 150 και να μετατραπεί τώρα σε χώρο πρασίνου και αναψυχής, σε συνέχεια με την υπόλοιπη πλατεία Αγίου Γεωργίου.
Να προχωρήσει ο Δήμος στην απαλλοτρίωση χώρων, όπως της «Εριοτέκ» και της πρώην «ALTEC», ώστε να αποκτήσουμε περισσότερους δημόσιους ελεύθερους χώρους, που τους έχουμε ανάγκη.
Συντήρηση και προστασία από επιχειρηματικά (βλ τραπεζοκαθίσματα) και άλλα συμφέροντα των υφιστάμενων δημόσιων ελεύθερων χώρων, ώστε να χρησιμοποιούνται ανεμπόδιστα από τους κατοίκους.
Συντήρηση των υπαρχόντων και δημιουργία και νέων συγχρόνων και ασφαλών παιδικών χαρών για τα παιδιά μας.
Μείωση των Δημοτικών Τελών και κατάργησή τους για άνεργους και φτωχά λαϊκά στρώματα. Παράλληλη μεγάλη αύξηση των τελών για τις μεγάλες επιχειρήσεις της περιοχής.
Να υπάρχουν δημοτικές δομές, εντός προφανώς του αστικού ιστού, για τη βοήθεια, στέγαση και κοινωνική ενσωμάτωση προσφύγων και μεταναστών. Όλα τα παιδιά στα σχολεία. Χαρτιά σε πρόσφυγες και μετανάστες.
Και, φυσικά, όλα τα παραπάνω να γίνουν από μόνιμο, καλά αμειβόμενο προσωπικό. Να γίνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ώστε να καλυφθούν όλες οι ανάγκες του Δήμου. Καμία ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών του.
Απέναντι σε αυτές τις προτάσεις, που νομίζουμε ότι είναι αυτονόητες, έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση που περιορίζει τη ζωή μας σε συγκεκριμένο πλαίσιο και συγκεκριμένα όρια. Μια κατάσταση, που προσπαθεί να μας πείσει ότι πρέπει να συνηθίσουμε μια ζωή μειωμένων προσδοκιών, να παύσουμε να αγωνιζόμαστε και να ονειρευόμαστε.
Είναι το πλαίσιο από το οποίο καθορίζεται η λειτουργία του δήμου, του δήμου μας, και των δήμων γενικότερα, που έχει διαμορφωθεί με μια σειρά νομοθετικές αλλαγές τα τελευταία αρκετά χρόνια, από όλες τις κυβερνήσεις που έχουν περάσει, ώστε οι Δήμοι να προτάσσουν και να υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της Ε.Ε..
Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε και η θητεία της κ. Θωμαΐδου και σε αυτό το πλαίσιο κινείται και η πολιτική πρόταση των κ.κ Μανούρη, Χριστοδούλου, Κανλή, με επιμέρους διαφοροποιήσεις.».
Συνεχίζοντας, ο κ. Κουτσός ανέφερε πως: «Για να μην κουράσω και επειδή και πολλά έχουμε γράψει και πολλά έχουμε πει σε αντίστοιχες εκδηλώσεις μας, θα πω επιγραμματικά μόνο ότι για εμάς οι Δήμοι και οι Περιφέρειες, το τοπικό Κράτος, όπως έχουμε αποφασίσει να το λέμε, ΔΕΝ αποτελούν κάποιο είδος τοπικής αυτοδιοίκησης, ΔΕΝ είναι κάτι αποκομμένο από το κεντρικό κράτος και γι’ αυτό ΔΕΝ μπορούμε να έχουμε αυταπάτες για το ρόλο τους.
Οι δήμοι και περιφέρειες είναι ιμάντες του κρατικού μηχανισμού, για την επιβολή των αντιλαϊκών πολιτικών της Ε.Ε. και του αστικού πολιτικού συστήματος προς όφελος των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Θα αναφέρω τρεις χαρακτηριστικούς άξονες, για να καταλάβουμε ως παράδειγμα πώς διαμορφώνεται αυτή η κατάσταση.
Για την υποχρηματοδότηση των Δήμων:
Πολύ επιγραμματικά, υπάρχουν σφιχτοί ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, που με το ζόρι χωράνε τα λειτουργικά έξοδα ενός Δήμου, κρατικές επιχορηγήσεις που έχουν μειωθεί και δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών, που συνεχώς αυξάνονται, ενώ τα έκτακτα προγράμματα ενισχύσεων και το Ε.Σ.Π.Α. δεν δίνονται για να καλύψουν κοινωνικές ανάγκες και ιεραρχημένα έργα υποδομής με βάση τις ανάγκες των κατοίκων, αλλά αφορούν είτε έργα βιτρίνας, είτε έργα όπου η Ε.Ε. δίνει προτεραιότητα, με βάση τις κεντρικές της επιλογές.
Και μπαίνει το πρώτο ερώτημα, που πρέπει να απαντηθεί: από πού μπορείς να βρεις τα χρήματα για να καλύψεις βασικές κοινωνικές ανάγκες, όταν αυτά που σου δίνονται είναι ελάχιστα και τα υπόλοιπα μόνο για συγκεκριμένη χρήση;
Για την υποστελέχωση των υπηρεσιών των Δήμων:
Από άποψη προσωπικού, τα κενά στους Δήμους είναι τεράστια. Εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται συνεχώς, χωρίς φυσικά να προσλαμβάνονται νέοι, με τις Δημοτικές Αρχές να αδυνατούν σε πολλές περιπτώσεις να λειτουργήσουν πλήρως τις υπηρεσίες τους, ενώ στην καλύτερη περίπτωση τα κενά μπαλώνονται προσωρινά με συμβασιούχους εργαζόμενους, «ωφελούμενους» μέσω προγραμμάτων του Ο.Α.Ε.Δ. και άλλες μορφές ελαστικής, πάντα, εργασίας.
Οπότε, μπαίνει το δεύτερο ερώτημα: πώς θα βρεις το απαραίτητο μόνιμο προσωπικό για να μπορέσεις να υλοποιήσεις δράσεις και προγράμματα, να τρέξεις διαδικασίες και να μπορέσεις να ικανοποιήσεις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες;
Και ερχόμαστε στο τρίτο, το Νομοθετικό πλαίσιο, με το οποίο λειτουργούν οι Δήμοι, που έρχεται να βάλει πολύ συγκεκριμένα όρια του τι μπορεί να γίνει, σύμφωνα με αυτό που το κεντρικό κράτος έχει ορίσει ως «νομιμότητα».
Δεν θα αναφερθούμε στην αντιδημοκρατική λειτουργία του Δήμου (έχουμε τοποθετηθεί και σε προηγούμενη εκδήλωσή μας), η οποία περιλαμβάνει τον ρόλο και τη λειτουργία του Δ.Σ. και των Επιτροπών, την Κατάργηση της κουτσουρεμένης απλής αναλογικής, την Εκλογή Δημάρχου με το 42% με το 60% των εδρών, τις δυνατότητες που υπάρχουν πλέον για Δ.Σ. με τηλεδιάσκεψη (και μετά το τέλος της πανδημίας) ή και ακόμα και «κεκλεισμένων των θυρών», και, φυσικά, το 3%.
Θα επικεντρωθούμε μόνο στα δύο προηγούμενα, στην υποχρηματοδότηση και στην υποστελέχωση, και στις εναλλακτικές που το νομοθετικό πλαίσιο σου δίνει.
Ας δούμε, λοιπόν, τα ερωτήματα που μπήκανε προηγουμένως:
Από πού μπορείς να βρεις τα χρήματα;
Οι επιπλέον διαθέσιμες πηγές χρηματοδότησης, που το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο σε αφήνει να έχεις, είναι:
Α. Αύξηση Δημοτικών Τελών και Δημοτικού Φόρου – Να φορολογήσεις επιπλέον τους Κατοίκους.
Β. Λειτουργία των υπηρεσιών σου Ανταποδοτικά. Ουσιαστικά, για την όποια δράση ή όποια λειτουργία θέλεις να έχεις, θα πρέπει αυτοί που συμμετέχουν να πληρώνουνε «εξτρά» για την υπηρεσία αυτή. Στην Ουσία, να φορολογήσεις επιπλέον τους κατοίκους, απλά όχι όλους.
Γ. Τον δανεισμό. Ουσιαστικά, να μεταφέρεις ένα χρέος στο μέλλον, το οποίο όταν καλεστείς να το πληρώσεις, θα το πληρώσεις με τον μοναδικό τρόπο που έχεις, φορολογώντας τους κατοίκους.
Δ. Χρήματα από Ε.Σ.Π.Α., που έχουν, όμως, συγκεκριμένες προδιαγραφές και συγκεκριμένες κατευθύνσεις, όχι για την ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών.
Αλλά ας πάμε και στο δεύτερο ερώτημα:
Πώς μπορεί ένας Δήμος να εξασφαλίσει προσωπικό;
Αρχικά, να πούμε ότι ένας Δήμος δεν μπορεί, με κανέναν τρόπο, να προσλάβει μόνιμο προσωπικό με σταθερές σχέσεις εργασίας, ανεξάρτητα από το πόσο υποστελεχωμένος είναι. Ακόμα και στην περίπτωση που συμβασιούχοι εργαζόμενοι κερδίσουν με δικαστική απόφαση τη μετατροπή της σύμβασής τους σε αορίστου χρόνου, η νομοθεσία επιβάλει να ασκηθεί έφεση και να εξαντληθούν όλα τα ένδικα μέσα για την ανατροπή της απόφασης αυτής.
Οπότε, οι εναλλακτικές είναι:
Α. Εποχιακά συμβασιούχοι ή εργαζόμενοι μέσω προγραμμάτων, όπως του Ο.Α.Ε.Δ… Ουσιαστικά, είναι μία διαδικασία ανακύκλωσης της ανεργίας για να καλύψουμε τις τεράστιες ανάγκες. Έλα εσύ–φύγε εσύ. Αυτό που εμείς ονομάζουμε μισή δουλειά-μισή ζωή.
Β. Συμβασιούχοι εργαζόμενοι με αντίτιμο. Ουσιαστικά, δηλαδή, εργαζόμενοι για συγκεκριμένη υπηρεσία, όπου αυτή η υπηρεσία θα παρέχεται υποχρεωτικά ανταποδοτικά, ώστε με τα έσοδα αυτά να πληρώνονται οι αμοιβές του εργαζόμενου. Κλασικό παράδειγμα η λειτουργία του Δημοτικού Ωδείου, με εργαζόμενους, προφανώς, και εκεί ορισμένου χρόνου, αλλά τις περισσότερες φορές με συμβάσεις, που συνεχώς ανανεώνονται. Απολύεσαι τον Ιούνιο, ξαναέρχεσαι τον Σεπτέμβριο κ.ο.κ..
Γ. Ιδιωτικοποίηση της υπηρεσίας και η λειτουργία της μέσω ιδιώτη, που αυτός θα προσλάβει το προσωπικό και θα παρέχει την αντίστοιχη υπηρεσία. Όλα τα παραδείγματα μέχρι σήμερα δείχνουν ότι η μόνη σίγουρη κατάληξη είναι η υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, τις οποίες στο τέλος της ημέρας θα τις πληρώνουμε και ακριβότερα.
Μπορεί, λοιπόν, όλο αυτό να ονομαστεί τοπική αυτοδιοίκηση;
Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, όλο αυτό να λειτουργήσει φιλολαϊκά;
Μπορεί. Μπορεί να υπάρξει μια άλλου τύπου διαχείριση, κάτω από άλλες κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις, στις οποίες θέλουμε να συμβάλλουμε.
Με βασική προϋπόθεση ότι έχει συγκροτηθεί ένα ισχυρό μαζικό πολιτικό ανατρεπτικό Λαϊκό Κίνημα, με όργανα συλλογικής λαϊκής οργάνωσης και πάλης, που επιβάλλει στην εξουσία αυτούς τους στόχους.
Σαν απόρροια της συγκρότησης ενός τέτοιου Κινήματος (όχι μόνο τοπικά, αλλά στο σύνολο της κοινωνίας, με ένα άλλο ταξικά ανασυγκροτημένο Εργατικό Κίνημα) μπορούν να διαμορφωθούν και συνθήκες εκλογικής πλειοψηφίας του αντικαπιταλιστικού ρεύματος σε έναν δήμο.
Η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου σε αυτή την περίπτωση πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι προχωρώντας στην εφαρμογή πλευρών του αντικαπιταλιστικού προγράμματος είναι αναγκασμένη να αρνηθεί την εφαρμογή νόμων, να αρνηθεί τη νομιμότητα, που έχει επιβληθεί, και να επιβάλει τη νομιμότητα εξυπηρέτησης των λαϊκών αναγκών, να συγκρουσθεί με την Ε.Ε. και τις κοινοτικές οδηγίες, να συγκρουσθεί με το τοπικό και εθνικό ή και υπερεθνικό κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό κατεστημένο.
Θα είναι ουσιαστικά μία «παράνομη» Δημοτική Αρχή, με αντίστοιχες συνέπειες, και θα μπορεί να κρατηθεί μόνο στην περίπτωση που υπάρχει εκείνο το Λαϊκό Κίνημα, που θα μπορεί να υπερασπίσει αυτή την «παρανομία» και να δημιουργεί αντίστοιχες ρωγμές και σε άλλα πεδία.
Στην ουσία, από την πρώτη στιγμή της εκλογής της πρέπει να ενισχύσει μια διαδικασία «υπέρβασης–κατάργησής» της και αντικατάστασής της από λαϊκούς ανταγωνιστικούς προς αυτή θεσμούς.
Γι’ αυτό, λοιπόν, οι δικές μας θέσεις δεν έχουν καμία σχέση με τα «εφαρμόσιμα» και «κοστολογημένα» προγράμματα των άλλων παρατάξεων, που πολύ έντεχνα κρύβουν όλα τα προηγούμενα και τα ανακαλύπτουν μόνο μετά την κατάκτηση του Δημαρχιακού Θώκου, ως δικαιολογία γιατί δεν έγινε το ένα ή το άλλο.
Γιατί εμείς όταν μιλάμε για ενίσχυση της κοινωνικής πολιτικής ενός Δήμου, βάζουμε και το θέμα ενίσχυση για όλους, που το έχουν ανάγκη, και όχι μόνο σε αυτούς, που είναι σε κατάσταση «ακραίας φτώχειας», όπως κάνουν πολλά προγράμματα, που «τρέχουν» οι δήμοι, βάζοντας κριτήρια ακόμη και στη φτώχεια μας.
Βάζουμε το θέμα επέκτασης προγραμμάτων και υπηρεσιών, όπως το «Βοήθεια στο σπίτι» και τα Κ.Α.Π.Η., με τον απαραίτητο αριθμό κοινωνικών λειτουργών, φυσικοθεραπευτών και λοιπού μόνιμου προσωπικού.
Βάζουμε και το θέμα τις μόνιμης και σταθερής χρηματοδότησης των προγραμμάτων αυτών από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι μέσω Ε.Σ.Π.Α. ή άλλων έκτακτων χρηματοδοτήσεων, που σήμερα υπάρχουν, αύριο όχι, και ουσιαστικά κάνουν αβέβαιη τη συνέχιση των προγραμμάτων αυτών.
Όταν, λοιπόν, μιλάμε για ενίσχυση των προγραμμάτων πολιτισμού και άθλησης, βάζουμε και το θέμα να είναι δωρεάν, ώστε να μην μπαίνουν οικονομικοί φραγμοί σε όποιον θέλει να συμμετάσχει.
Βάζουμε και το θέμα για τις εργασιακές σχέσεις των εργαζόμενων και για τους εργαζόμενους με αντίτιμο, που είναι σε ένα καθεστώς διαρκούς ομηρίας.
Όταν, λοιπόν, μιλάμε για τη βελτίωση της κτηριακής κατάστασης των σχολείων ή όταν μιλάμε για απαλλοτριώσεις χώρων, για να δημιουργηθούν και νέοι ελεύθεροι χώροι, βάζουμε και το θέμα ότι όταν πρόκειται για τα συμφέροντα και τις ανάγκες των κατοίκων, των μαθητών κ.ο.κ., όλα γίνονται αργά, αντίθετα με το ό,τι συμβαίνει για την υποστήριξη των επιχειρηματικών συμφερόντων. Τα εκατομμύρια που δίνονται τριγύρω για ιδιωτικά έργα να δοθούν ως κρατική χρηματοδότηση για την απαλλοτρίωση και κατασκευή νέων κτηριακών εγκαταστάσεων, για την κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών.
Όταν, λοιπόν, μιλάμε για την υπεράσπιση των δημόσιων ελεύθερων χώρων, βάζουμε και το θέμα για τη σκανδαλώδη παράδοση του χώρου στο Ο.Τ. 445 (στον Περισσό) στην τοπική Μητρόπολη από Ν.Δ.-ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την ακόμη πιο σκανδαλώδη κρατική χρηματοδότηση του συγκεκριμένου ιδιωτικού έργου.
Βάζουμε και το θέμα για την απαράδεκτη κατάσταση, που έχει παγιωθεί σε σχέση με τα τραπεζοκαθίσματα των καταστημάτων εστίασης, που τείνουν να καταλάβουν κάθε σπιθαμή ελεύθερου χώρου.
Όλα αυτά, λοιπόν, αποτελούν μέρος των θέσεων που έχει η «εκτός σχεδίου», και είναι αυτά που θεωρούμε ότι πρέπει να διεκδικούμε να ικανοποιηθούν στο σήμερα.
Γιατί στη σύγχρονη εποχή, της τεράστιας επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου, είναι δυνατό και εφικτό να ικανοποιηθούν οι στόχοι αυτοί.
Και γιατί εμείς, ο κόσμος της εργασίας, είμαστε αυτοί που παράγουμε έναν τεράστιο πλούτο στον κόσμο αυτόν, και ο πλούτος αυτός θα πρέπει να γυρνάει σε εμάς, για την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών. Να χάσει, επιτέλους, το κεφάλαιο, για να ζήσουμε εμείς.
Γι’ αυτό εμείς λέμε ότι κάθε αίτημα, όσο μικρό ή μεγάλο και αν είναι, απαιτεί μεγάλη σύγκρουση, σύγκρουση ανατρεπτική για την ικανοποίησή του. Και αυτό για εμάς είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος, ο δρόμος που διαλέγουμε να πορευτούμε.
Και ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την ανασυγκρότηση και αναζωογόνηση του Εργατικού Λαϊκού Κινήματος και των αγώνων, την ενίσχυση της πάλης για την ανατροπή της επίθεσης.
Αυτή η συνολική μας αντίληψη είναι και μια ουσιαστική διαφορετική αντίληψή με τη ΛΑ.ΣΥ.. Δεν αρκεί κατά τη γνώμη μας μια γενική καταγγελία της κατάστασης, που θα γίνεται για να αξιοποιηθεί απλά για την κομματική ενίσχυση.
Δεν μπορεί να προσαρμόζεις τους στόχους σου σε ό,τι είναι εφικτό στο ασφυχτικό σημερινό πλαίσιο και να θυσιάζεις ό,τι είναι κοινωνικά αναγκαίο. Δεν γίνεται να αρνείσαι τους ανατρεπτικούς στόχους πάλης και να επιλέγεις να μην συγκρούεσαι έμπρακτα με τα τοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα και το τοπικό σύστημα εξουσίας.
Δεν γίνεται να σε ενδιαφέρουν αγώνες με προδιαγεγραμμένη αρχή και τέλος, «ανοιχτοί» μόνο για τις ελεγχόμενες συλλογικότητες και κλειστοί απέναντι σε οποιαδήποτε μη ελεγχόμενη συλλογικότητα και, κυρίως, απέναντι στους κατοίκους, όπως οι κινητοποιήσεις για την «Altec».
Γενικά να μην συμβάλεις σε μορφές που ο κόσμος μέσα από τη συλλογική συμμετοχή και δράση θα αντλεί εμπειρίες για να κάνει βήματα στην πράξη και τη συνείδηση.
Κρίκος για να διαμορφωθεί αυτό το Κίνημα είναι και η συγκρότηση μια ισχυρής ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής-αντιδιαχειριστικής αριστεράς, που η δράση της και η πρακτική της θα είναι ενάντια:
Στη μοιρολατρία ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Στη λογική της ανάθεσης σε φωτισμένους «σωτήρες» της διαχείρισης των ζωών μας.
Στον σύγχρονο κανιβαλισμό, που προβάλει ότι η επιβίωσή μας μπορεί να γίνει μόνο σε βάρος του αδύναμου, του διαφορετικού και όσων είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς.
Στη λογική της ατομικής ευθύνης, που λέει ότι για ό,τι συμβαίνει ευθυνόμαστε εμείς.
Στη λογική να «σώσουμε ότι σώζεται», του «minimum» και του «εφικτού», που συνεχώς οδηγεί σε νέες απογοητεύσεις.».
Επίσης, ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή του ο κ. Κουτσός τόνισε πως: «Για να βοηθήσουμε να αναγεννηθεί στους ανθρώπους η πεποίθηση ότι η ζωή μπορεί να αλλάζει μέσω της συλλογικής δράσης, ότι η επίθεση στις ζωές μας μπορεί να ανατραπεί, ότι μπορούμε να πάρουμε αυτό που μας ανήκει, ότι μπορούμε εκτός από το να αγωνιζόμαστε και να νικάμε, γι’ αυτό και σαν κίνηση παίρναμε πρωτοβουλίες συγκρότησης και συμμετείχαμε σε όλες τις κινηματικές δράσεις στην περιοχή, για επιμέρους ή και συνολικότερα θέματα.
Γι’ αυτό και πήραμε πρωτοβουλία, και μαζί με άλλους συναγωνιστές φτιάξαμε την Εργατική Λέσχη Νέας Ιωνίας, ως ένα ζωντανό κύτταρο αλληλεγγύης και αγώνα στην περιοχή.
Και θεωρούμε ότι έχει αξία η «εκτός σχεδίου» να εκπροσωπηθεί και στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο, για να συμβάλει ώστε να έρχεται το έξω–μέσα και το μέσα-έξω.
Οι ανάγκες και τα δικαιώματα των κατοίκων, των εργαζόμενων και της νεολαίας να βρίσκουν θέση και να σπάνε το αποστειρωμένο περιβάλλον, που θέλουν να δημιουργήσουν, αλλά και για να μπορεί ό,τι συζητιέται και επιχειρεί να αποφασιστεί, που πάει ενάντια στα συμφέροντα των εργαζόμενων, να βγαίνει στο φως και να τροφοδοτεί την αγωνιστική δράση.
Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε επιτυχημένα ή λιγότερο επιτυχημένα τα προηγούμενα χρόνια και ακόμη και όταν δεν το καταφέραμε με αυτόν τον οδηγό κινούμασταν.
Καλούμε, λοιπόν, εργαζόμενες και εργαζόμενους, άνεργες και άνεργους, νέες και νέους, τους αριστερούς και αγωνιστές της περιοχής, να στηρίξουν ενεργητικά την «εκτός σχεδίου», τόσο στην πορεία προς τις εκλογές του Οκτωβρίου, όσο και πολύ περισσότερο μετά από αυτές.».

Ακολούθησε ενδιαφέρον διάλογος των ομιλητών με άτομα από το κοινό, μεταξύ των οποίων ήταν και τα μέλη της δημοτικής παράταξης «εκτός σχεδίου» κ.κ. Αιμίλιος Βαζούρας και Χάρης Λαμπρόπουλος.