Τιμήθηκαν στην Πάτρα οι Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, που απαγχονίστηκαν στα Ψηλά Αλώνια στις 9 Μαΐου 1944 από τους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους

Η εκδήλωση, στην οποία, όπως κάθε χρόνο, συμμετείχε η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (Π.Ε.Α.Ε.Α.-Δ.Σ.Ε.)-Παράρτημα Πάτρας, ξεκίνησε με ομιλία του Δημάρχου Πατρέων, κ. Κώστα Πελετίδη, και συνεχίστηκε με κατάθεση στεφάνων από τον Δήμαρχο, τον Αντιπρόεδρο της Π.Ε.Α.Ε.Α.-Δ.Σ.Ε.-Παράρτημα Πάτρας κ. Λευτέρη Χριστόπουλο, τον Αντιπεριφερειάρχη Αχαΐας κ. Φωκίωνα Ζαΐμη, τον βουλευτή Αχαΐας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ. κ. Ανδρέα Παναγιωτόπουλο και τον Συντονιστή του κόμματος κ. Θάνο Χριστακόπουλο, τον Πρόεδρο της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Αχαΐας κ. Ηλία Σκεπετάρη, τον κ. Φώτη Κομπλίτση, μέλος της Διοίκησης του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας, τον επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Πάτρα Σπουδαία και πάλι» κ. Βασίλη Αϊβαλή, τον κ. Νίκο Κανελλάκη, μέλος του Συντονιστικού της Νέας Αριστεράς Αχαΐας και την κ. Ανδρομάχη Ιωσηφίδου, Συντονίστρια και υπεύθυνη Επικοινωνίας Δυτικής Ελλάδας της Δημοκρατικής Οργάνωσης Δημοκρατών-Προοδευτικό Κέντρο.

Ακολουθεί η ομιλία του Δημάρχου Πατρέων, κ. Κώστα Πελετίδη:
«Είμαστε σήμερα εδώ για να γιορτάσουμε τη μεγάλη επέτειο των 81 χρόνων από την αντιφασιστική νίκη των λαών.
Για να τιμήσουμε τους νεκρούς μας, τους απαγχονισθέντες στα Ψηλά Αλώνια, τους Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, του Ελληνικού λαού, των άλλων λαών.
Υποκλινόμαστε μπροστά στην τεράστια προσφορά του Σοβιετικού λαού, του Κόκκινου Στρατού, που σήκωσαν το κύριο βάρος του πολέμου κατά του φασιστικού Άξονα, με το τίμημα των 20.000.000 νεκρών, την τεράστια καταστροφή που υπέστησαν, στις 9 Μάη του 1945, ακριβώς ένα χρόνο μετά, που οι ναζί κατακτητές στην πλατεία αυτή, των Υψηλών Αλωνίων, έστησαν κρεμάλες για 11 αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, προφασιζόμενοι αντίποινα για την επίθεση στους Γερμανούς έναν χρόνο μετά την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, ήρθε το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στην Ευρώπη.
Ο προελαύνων Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης μπήκε στην πρωτεύουσα της ναζιστικής Γερμανίας, το Βερολίνο. Η κόκκινη σημαία υψώθηκε στο Ράιχσταγκ της Γερμανικής Βουλής. Η ναζιστική Γερμανία παραδίδεται άνευ όρων.
Τη σημερινή μέρα τη μισούν οι φασίστες, γιατί τους θυμίζει ότι οι λαοί του κόσμου, με τους κομμουνιστές στην πρώτη γραμμή, τους τσάκισαν. Ο φασισμός, που τότε φάνταζε ανίκητος, ηττήθηκε.
Η σημερινή μέρα ενοχλεί και κάποιους άλλους, που έτρεξαν για να παραχαράξουν την Ιστορία και προωθούν τη «θεωρία των δύο άκρων». Επιχειρούν να ταυτίσουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό, τον θύτη με το θύμα. Προσπαθούν να αποκρύψουν ότι ο φασισμός είναι δημιούργημα του καπιταλισμού.
Ο φασισμός είναι συστημική δύναμη, μορφή διακυβέρνησης του καπιταλισμού, υπηρετεί τα μονοπώλια, τα οποία τον στηρίζουν και τον ενεργοποιούν όταν την έχουν ανάγκη, για να καταστείλουν τους εργαζόμενους, που ζητούν τα δίκια τους. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των φασιστών είναι η ανοιχτή οργάνωση της βίας για την υποταγή των λαϊκών στρωμάτων στους καπιταλιστές. Ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, δεν είναι τυχαίο ότι είχαν μένος ενάντια στους συνδικαλιστές και στους κομμουνιστές, που πρωτοστατούσαν στο να μην υπάρχει εκμετάλλευση, να έχουν δικαιώματα οι εργαζόμενοι.
Η βάση της αναβίωσης των ακροδεξιών μορφωμάτων είναι ο καπιταλισμός, η αντεργατική πολιτική, που προκαλεί κοινωνικά προβλήματα.
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
είμαστε εδώ για να τιμήσουμε την Ιστορία του λαού μας, την Ιστορία όλων των λαών, που αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο αύριο.
Η πόλη μας, η χώρα μας, παντού είναι γεμάτη από μνημεία, που μας γνωρίζουν τις σημαντικές μάχες των ανταρτών, τις εκτελέσεις των αγωνιστών από τους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Εδώ, στα Προσφυγικά τα μπλόκα, στο κτήμα Μουρτζούχου οι εκτελέσεις, στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο.
Δεν τους ξεχνάμε, δεν πρέπει να ξεχνάμε, επίσης, εκείνες τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, που δραπέτευσαν στο εξωτερικό την εποχή της εισόδου των κατακτητών, ούτε, φυσικά, το άλλο τμήμα, που συνεργάστηκε με τους κατακτητές και οργάνωνε τα τάγματα ασφαλείας κατά του Κινήματος της Εθνικής Αντίστασης, όλους εκείνους, που εκμεταλλεύτηκαν τις δύσκολες στιγμές του λαού, αυτούς που θησαύρισαν, τους μαυραγορίτες, τους κουκουλοφόρους, τις αξίες που τους προίκιζαν.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς, που μπήκαν μπροστά στα δύσκολα, που δημιούργησαν το Ε.Α.Μ., που καθοδήγησαν, που έδωσαν τον αγώνα κατά της πείνας, τη μάχη της σοδειάς, κατά της πολιτικής επιστράτευσης, που ματαιώθηκε, που με τον αγώνα τους έδωσαν σοβαρά χτυπήματα στον κατακτητή.
Αυτούς, που αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο αύριο.
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
τώρα σειρά έχουμε εμείς.
Πρέπει να γράψουμε τη δική μας ιστορία, του αγώνα για το δίκιο, για την προκοπή, το μέλλον των παιδιών μας.
Έχουμε παραδείγματα προς αποφυγή και παραδείγματα προς μίμηση. Έχουμε αυτούς, που δίνουν όρκους πίστης στους κατακτητές, στην απανθρωπιά, έχουμε και τους άλλους, που τιμούμε σήμερα εδώ, τους απαγχονισμένους. Έχουμε τους 200 της Καισαριανής, τον δικό μας τον Μήτσο Ρεμπούτσικα, που έδειξε κουράγιο και δύναμη μέχρι τέλους:
«Αγαπημένοι μου, ο θάνατος μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη, που διεξάγεται. Σφίξτε τις καρδιές, σας, βγείτε παλικάρια από τη νέα αυτή δοκιμασία, έτσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ.
Με πολλή αγάπη
Σας φιλώ
Μήτσος 1-5-‘44
Χαϊδάρι».
Διαλέγουμε.
αυτοί είναι οι δυο δρόμοι, που έχουμε μπροστά μας.
Ο ένας, που οδηγεί στην υπεράσπιση, στην ανοχή, στην αδιαφορία μπροστά στα εγκλήματα, στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, στην καταστροφή, στις απειλές για εξαφάνιση πολιτισμών με ιστορία χιλιάδων χρόνων, στη φτώχεια, στη δυστυχία, που προκαλεί το σύστημα της σήψης και της παρακμής του καπιταλισμού, των ιμπεριαλιστών, που τη γη ξαναμοιράζουν, νέα σύνορα χαράζουν, απειλούν την ανθρωπότητα για έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που, όπως έλεγε ο Αϊνστάιν, θα διασφαλίσει ότι ο τέταρτος θα γίνει με πέτρες και τσεκούρια.
Ο άλλος δρόμος, είναι αυτός που είπε ο Μήτσος ο Ρεμπούτσικας, των αξιών, των μεγάλων ιδανικών, να μην υπάρχει εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Διαλέγουμε: Με εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και στο δίκιο είμαι σίγουρος ότι θα ξημερώσουν καλύτερες μέρες.
«Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος.
Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο Αδέρφια μου.
Αδέρφια μου. μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα.
Γιάννης Ρίτσος
Οκτώβρης 1940».
Αθάνατοι οι νεκροί μας, που έδωσαν τη ζωή τους για την προκοπή και το δίκιο για μας.».