Τα «ταμπού» του Μακρόν και οι πιθανοί κατασταλτικοί πειραματισμοί

Φίλες και φίλοι, αναγνώστριες και αναγνώστες,
η αδηφάγα επικαιρότητα κυριολεκτικά δεν με αφήνει να «αγιάσω» ούτε την ημέρα της ονομαστικής μου εορτής. Αλλά δεν με πειράζει καθόλου, όσο με πειράζει η ίδια η πραγματικότητα, την οποία αργά αλλά σταθερά επισημοποιούν διάφοροι εντολοδόχοι, επηρεάζοντας την καθημερινότητά μας, η οποία σε σύγκριση της μιας μέρας με την επόμενη παύει να είναι όπως τη γνωρίζαμε.
Έπειτα, λοιπόν, από το τρίτο συνεχόμενο επεισοδιακό βράδυ σε αρκετές πόλεις της Γαλλίας, μετά από την εν ψυχρώ δολοφονία ενός 17χρονου εφήβου σε προάστιο των Παρισίων από Γάλλο αστυνομικό, ο Πρόεδρος της Γαλλίας, κ. Εμμανουέλ Μακρόν προσανατολίζεται στην επιβολή μέτρων της τάξης «χωρίς ταμπού», όπως ανέφερε πηγή της Γαλλικής Προεδρίας. Μάλιστα, ο κ. Μακρόν επέσπευσε την επιστροφή του στο Παρίσι πριν από το τέλος της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, όπου προέδρευε.
Επίσης, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, όλα τα ενδεχόμενα, ανάμεσά τους και η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, είναι ανοιχτά.
Αφού, λοιπόν, ο κ. Μακρόν απόλαυσε τη συναυλία του Έλτον Τζον, την ώρα που εξελίσσονταν σοβαρότατες ταραχές στη χώρα του, σκέφτηκε την επομένη πως η «νομιμότητα» θα μπορούσε να επανέλθει με την ενεργοποίηση σκληρών κατασταλτικών μέτρων, ενδεχομένως δίχως «ταμπού».
Και σκέφτομαι ο Πόντιος, τι να εννοεί ο «δημοκράτης» ποιητής, όταν η λέξη «ταμπού» στις μεν πρωτόγονες κοινωνίες σχετίζεται με πρόσωπο ή πράγμα, το οποίο θεωρείται ιερό ή μιαρό και δεν πρέπει κανείς να το αγγίζει, στη δε μεταφορική του έννοια αναφέρεται σε κάποια μορφή απαγόρευσης, η οποία έχει σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα;
Αναμένω, λοιπόν, με ανυπομονησία να δω στην πράξη τι εννοεί ο κ. Μακρόν, έτσι για να πάρω μια πρώτη γεύση, προς το παρόν εκ του μακρόθεν, για το τι θα μπορούσε να συμβεί και στη μιμητική χώρα μας σε περίπτωση που για κάποιον «τυχαίο» λόγο συνέβαινε (ξανά) κάτι αντίστοιχο.
Βέβαια, ίσως, μία καλή λύση θα ήταν να κηρυχτεί κάθε είδους αντίσταση των πολιτών ως πανδημία, να απαγορεύεται η κυκλοφορία και οι άνθρωποι να μετακινούνται στέλνοντας νουμεράκια σε αυτοματοποιημένα τηλεφωνικά κέντρα των εκάστοτε κυβερνήσεων. Άλλωστε, η συγκεκριμένη «συνταγή» δοκιμάστηκε με απόλυτη επιτυχία στο πρόσφατο παρελθόν για «υγειονομικούς» λόγους, με πρόσχημα την «προστασία της υγείας» του κοινωνικού συνόλου. Έτσι, και φασαρίες θα γλιτώναμε και θα αποφεύγαμε εκατόμβες νεκρών.
Γιατί, λοιπόν, να μην εφαρμοστεί στην περίπτωση αυτή, αλλά και σε κάθε διαμαρτυρία, διεκδίκηση δικαιωμάτων ή αντίδραση σε κάθε αντιλαϊκή δράση οποιασδήποτε κυβέρνησης στον πλανήτη;
Έτσι κι αλλιώς οι αστυνομικές και, φυσικά, οι στρατιωτικές δυνάμεις θα δίνουν πάντοτε τον καλύτερο εαυτό τους, προκειμένου να λαμβάνουν τον μισθό τους, εφόσον δεν μπορούν να βγάζουν πιο έντιμα το ψωμί τους, για παράδειγμα ως πιανίστες σε οίκους ανοχής.
Και, βέβαια, όπως πάντοτε θα υπάρχουν και οι «νοικοκυραίοι», που θα στήριζαν με όλες τους τις δυνάμεις μια τέτοια παραφροσύνη, αρκεί να θεωρούσαν πως ανήκουν ισότιμα σε ένα κοινό κοπάδι, ο βοσκός του οποίου θα τους παρείχε λελογισμένη ποσότητα τροφής, έστω και με κουπόνια, δίχως να φαντάζονται πως κάποτε θα έρθει η ώρα και η στιγμή που και οι ίδιοι θα οδηγηθούν στα σφαγεία, αλλά δεν θα υπάρχει κανείς να τους υπερασπιστεί.
Επειδή, λοιπόν, ούτε πρωτόγονος αισθάνομαι, ούτε οι θρησκευτικού περιεχομένου απαγορεύσεις μου ταιριάζουν, ακόμη και αν, τελικά, τα πράγματα ηρεμήσουν στη Γαλλία, χωρίς τη δοκιμή ακραίων κατασταλτικών πειραματισμών στην παρούσα φάση, ας έχουμε τον νου μας.
Καλό μας… ό,τι κι αν κάνουμε στη συνέχεια.