Σε μια συγκινητική εκδήλωση στον Ιωνικό Σύνδεσμο παρουσιάστηκε το βιβλίο της κ. Αρετής Κολλάτου: «Ένα πορτρέτο για την Περσεφόνη»

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες-Βίντεο: Παναγιώτα Σούγια
Η εκδήλωση ξεκίνησε με την κ. Νεφέλη Αποστολοπούλου να παίζει φλάουτο

και αμέσως μετά ο Πρόεδρος του Ιωνικού Συνδέσμου, κ. Γιάννης Κοντίτσης, καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους, λέγοντας πως: «Σήμερα, είμαστε αρκετοί συμμαθητές εδώ πέρα. Θέλω να πω το εξής: Πήγα να γράψω κάτι για τη βραδιά, αλλά δεν τα κατάφερα, γιατί ήξερα πως ό,τι γράψω δεν θα το πω. Οπότε, προτίμησα να μιλήσω χωρίς γραπτό κείμενο. Σε έναν μεγάλο μουσικό παιδαγωγό τον είχαν ρωτήσει για το πώς καταλαβαίνουμε ότι αξίζει ένα τραγούδι, μια οποιαδήποτε μουσική, και είχε πει: «Ένα και μοναδικό κριτήριο υπάρχει. Αν αντέχει στον χρόνο. Δηλαδή, αν αντέξει τα επόμενα 50 χρόνια, τότε κάτι αξίζει.». Το δεύτερο, τον είχαν πάλι ρωτήσει για το τι είναι καλύτερα να έχουμε. Έναν κακό μαέστρο ή έναν κακό δάσκαλο μουσικής; Ο ίδιος, είπε ότι: «Είναι προτιμότερο να έχουμε έναν κακό μαέστρο, παρά έναν κακό δάσκαλο μουσικής, γιατί ο κακός μαέστρος θα χαλάσει τη βραδιά κάποιων ανθρώπων, που θα πάνε να παρακολουθήσουν μια μουσική παράσταση. Ο κακός δάσκαλος, όμως, επί 35 χρόνια, επί τόσους μαθητές που έχει, θα τους κάνει να μισήσουν το αντικείμενό του.». Τη μουσική, δηλαδή.
Για να πάμε στα δικά μας τώρα, όταν μετά από 45 χρόνια, τόσα είναι, είμαστε εδώ οι μαθητές της κ. Κολλάτου και της λέμε: «Ευχαριστούμε πολύ, που ήρθες εδώ. Ευχαριστούμε πολύ, που θα παρουσιάσουμε το βιβλίο. Ευχαριστούμε πολύ, που συζητάμε και μιλάμε μαζί.», και θα συμβαίνει ακόμη, βέβαια, τότε κάτι καλό έκανε στη ζωή της. Νομίζω ότι και μόνο αυτό είναι το δείγμα ότι υπάρχουν δάσκαλοι, οι οποίοι μένουν στη μνήμη μας. Και η Αρετή Κολλάτου, καλώς ή κακώς, έμεινε στη μνήμη μας ως μια καλή καθηγήτρια, η οποία μας βοήθησε όχι μόνο στα αρχαία, επειδή το θέμα δεν είναι μόνο τα φιλολογικά μαθήματα, να μάθουμε φιλολογικά μαθήματα ή αρχαία ή Ιστορία ή οποιοδήποτε άλλο για την ελληνική γλώσσα κ.τ.λ.. Το θέμα είναι άλλο. Το θέμα είναι ότι μας βοήθησε να γίνουμε κάτι στην κοινωνία και να μπορέσουμε να κάνουμε όσο μπορούμε καλύτερα πράγματα.
Δεν έχω να πω τίποτε άλλο. Την ευχαριστώ που είναι εδώ. Ευχαριστώ που ήρθε να παρουσιάσει το βιβλίο της στον Ιωνικό Σύνδεσμο. Και όταν ετοιμάσει με το καλό το δεύτερο βιβλίο, εμείς εδώ είμαστε πάλι να τα πούμε.».

Ακολούθως, τον λόγο έλαβε η Εκπαιδευτικός-Συγγραφέας κ. Αρετή Κολλάτου, αναφέροντας πως: «Είμαι βαθιά συγκινημένη, γιατί βλέπω μαθητές μου εδώ, βαθιά συγκινημένη για όσα ο μαθητής μου ο Γιάννης είπε για εμένα υπερβάλλοντας σε κάποια σημεία. Ο Γιάννης Κοντίτσης είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Δάσκαλος ο ίδιος στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης, Πρόεδρος στον Ιωνικό Σύνδεσμο, άνθρωπος με πολλές δραστηριότητες, ικανότητες, που τον αναδεικνύουν, τέλος πάντων, σε παράγοντα στην κοινωνία της Νέας Ιωνίας. Τον ευχαριστώ θερμά, γιατί εκείνος έκανε την πρόταση να γίνει αυτή η παρουσίαση του βιβλίου, εκείνος οργάνωσε τα πάντα. Η υπεύθυνη των εκδηλώσεων, η κ. Δέσποινα Γεωργαντζή ήταν εκείνη που με τη δική της συμβολή δημιούργησε αυτό το οποίο θα απολαύσουμε σε λίγο. Την ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό. Όπως ευχαριστώ και όλους τους συντελεστές, μαθητές μου. Προσέξτε το αυτό. Μαθητές μου όλοι. Και η Νάνσυ, και η Ιωάννα, και ο Γιάννης. Εκείνοι επέλεξαν τα αποσπάσματα, που θα σας παρουσιάσουν. Δέχτηκα να κάνω εγώ τη γέφυρα από το ένα απόσπασμα στο άλλο. Το αποτέλεσμα πιστεύω ότι είναι κάτι πολύ καλό, γιατί βλέπει πίσω από την ιστορία, παρουσιάζει τον ψυχισμό των ηρώων. Ελπίζω να ικανοποιηθείτε.
Τη Νεφέλη, που ακούσατε με το φλάουτό της και μας μάγεψε, ο Λευτέρης Καρνασόπουλος, που κάθεται εκεί και θα μας μαγέψει με την κιθάρα του και τη φωνή του, είναι μαθητές του Γιάννη του Κοντίτση, στο σχολείο του. Όλα αυτά, όπως καταλαβαίνετε, δένουν γύρω από ένα σχολείο, το 1ο Λύκειο της Νέας Ιωνίας. Εδώ είναι παιδιά και του 2ου Λυκείου, βεβαίως. Και εκεί εγώ πέρασα 20 χρόνια της ζωής μου. Εκεί, ωρίμασα μπορώ να πω. Όταν ήρθα στη Νέα Ιωνία είχα τέσσερα χρόνια υπηρεσίας μόλις. Μπήκα σε παιδιά Λυκείου και με προστάτεψαν. Ένιωθα την προστασία, που απολάμβανα από τα παιδιά αυτά. Για να μην παραστρατήσω, για να μην ξεφύγω. Όταν γινόταν κάτι που δεν άρεσε μέσα στην τάξη οι πιο πολλοί προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τους άλλους. Αρρένων ήταν αρχικά το σχολείο. Μετά έγινε μικτό. Αυτά για τους μαθητές μου, τους εκλεκτούς παρουσιαστές. Και, βεβαίως, η κ. Τέση Μπάιλα, η οποία είναι και η κεντρική παρουσιάστρια της εκδήλωσης.
Η κ. Τέση Μπάιλα είναι φίλη, κατά κύριο λόγο. Συνεργαστήκαμε αρκετά οι δυο μας. Γνωρίζω ότι έχει κάνει πολλά στη ζωή της. Συνεχίζει να κάνει πολλά. Έχει δραστηριότητες ποικίλες. Είναι συγγραφέας πολυγραφότατη. Το τελευταίο της βιβλίο, που ονομάζεται: «Λέγε με Ισμαήλ», αφορά στον θρήνο και στην καταστροφή του Σεπτεμβρίου του 1955, στην Κωνσταντινούπολη. Όμως, έχει κι άλλα ενδιαφέροντα, όπως οι φωτογραφίες της είναι εξαιρετικές, αναγνωρισμένες σε διεθνή φόρα, είναι Πρόεδρος του PEN GREECE, του Σωματείου των Ελλήνων Λογοτεχνών.
Όλα αυτά δένουν πάρα πολύ όμορφα. Την ευχαριστώ θερμά γιατί είναι παρούσα. Ξέρω ότι ο χρόνος της είναι πολύτιμος και γι’ αυτόν τον λόγο την ευχαριστώ διπλά.».

Όλα όσα είπε η κ. Αρετή Κολλάτου μπορείτε να τα παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ.

Στη συνέχεια, η Συγγραφέας κ. Τέση Μπάιλα, μεταξύ άλλων, είπε πως: «Σήμερα, είμαι πάρα πολύ χαρούμενη, που βρίσκομαι εδώ, και συγκινημένη, γιατί δεν θα μιλήσω μόνο για την Αρετούλα, τη φίλη μου, την επιμελήτριά μου, που όλοι γνωρίζετε και την αγαπάτε. Είναι ένα βιβλίο, που είναι πάρα πολύ αξιόλογο και το διάβασα με μεγάλη αγάπη και προσοχή, και πραγματικά είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο.
Θα πω, λοιπόν, ότι η «Περσεφόνη» της Αρετής είναι ένα οδοιπορικό προς την προσωπική αυτογνωσία και εν τέλει την κάθαρση, που διαθέτει όλες τις αρετές της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και του σύγχρονου μυθιστορήματος.
Όπως γνωρίζουμε όλοι, η Αρετή Κολλάτου, το ξέρετε καλύτερα από μένα, είναι εγκεκριμένη κλασική φιλόλογος, έχει υπηρετήσει πολλά χρόνια στον χώρο του βιβλίου ως επιμελήτρια εκδόσεων.», προσθέτοντας πως: «Όσοι, λοιπόν, διαβάσουν το «Ένα πορτρέτο για την Περσεφόνη», την πρώτη της συγγραφική κατάθεση, θα αντιληφθεί ότι μια από τις μεγαλύτερες αρετές του βιβλίου, πέρα από τους ολοκληρωμένους χαρακτήρες και την πλοκή, είναι η χρήση της ελληνικής γλώσσας, πράγμα όλο και πιο σπάνιο στις μέρες μας στην ελληνική λογοτεχνία.
Πρόκειται για την ιστορία δυο ανθρώπων, που ερωτεύθηκαν βαθιά για να χωρίσουν έπειτα και να μείνουν και οι δύο με την ανάμνηση μιας μεγάλης αγάπης σαν σκιά να σκεπάζει τα μονοπάτια της ζωής τους. Δυο άνθρωποι, που κατάφεραν, ωστόσο, να μείνουν αφοσιωμένοι ο ένας στην αγάπη του άλλου και βίωσαν την ευτυχία στα όνειρά τους μόνο, αναδεικνύοντας έτσι με τον προσωπικό τους μύθο την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει στους αδιόρατους δεσμούς, που ενώνουν δυο ανθρώπους, έστω και όταν οι αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, οι ενοχές, οι φόβοι, οι αγωνίες και οι εντάσεις γίνονται εμπόδια αθέατα, αλλά υπαρκτά, και καθορίζουν τις προσωπικές τους επιλογές.
Σε ένα απόσπασμα γράφει χαρακτηριστικά:
«…Έζησαν με την Περσεφόνη εκεί λίγο παραπάνω από έναν χρόνο. Είχαν αφήσει πίσω τους τα λαθραία φιλιά, αλλά ξέγνοιαστοι δεν ήταν. Σχολή και λάντζα καθημερινά. Εύκολα χάνεται έτσι ο έρωτας. Όμως, γι’ αυτούς η φλόγα της αγάπης δεν έσβησε απ’ αυτόν. Η Περσεφόνη ήξερε να αφαιρεί τη σκόνη της κάθε μέρας με αγγίγματα τρυφερά, που τον ηρεμούσαν. Θυμάται τώρα τα «μεθύσια» τα γλυκά του έρωτα, του φεγγαριού τα χάδια, τις μεγάλες ανάσες της αγάπης…».

Έτσι οι δύο κεντρικοί ήρωες του βιβλίου γίνονται ήρωες που προσδοκούν μια υπαρκτική ένωση, η οποία θα συντελεστεί ερήμην τους μέσω του παιδιού τους, ενός παιδιού που και οι δύο δεν θα γνωρίσουν την ύπαρξή του και η αναμέτρηση με την αλήθεια που φέρει αυτή ύπαρξη θα τους κάνει ακόμη πιο ισχυρούς.
Η άγνοια λειτουργεί ως καταλύτης για την προσωπική τους εξέλιξη, καθώς η ζωή συνεχίζεται με μυστικά, που ενώ αρχικά μοιάζουν να αποδυναμώνουν τις μεταξύ τους σχέσεις, τελικά, φανερώνουν την αθέατη δύναμη της μοίρας.
Όταν η αλήθεια έρθει στο φως δεν καταρρέουν, αλλά βρίσκουν νέο νόημα και μια απρόσμενη αίσθηση πληρότητας.
Η αποκάλυψη του παιδιού λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσά τους, αλλά και ως καθρέφτης του εαυτού τους. Ένα καθρέφτισμα, που τους φέρνει αντιμέτωπους με τις επιλογές τους, τα λάθη, τις ελπίδες τους.
Η ένωση, που κάποτε φάνταζε αδύνατη, τώρα επιτυγχάνεται σε άλλο επίπεδο: πιο ώριμο, πιο βαθύ και πιο ανθρώπινο.
Σ’ αυτό το οδοιπορικό προς την κάθαρση και επομένως προς την ελευθερία, η Αρετή φιλοτεχνεί με τα πιο λαμπερά χρώματα τους ήχους και την ομορφιά της ζωής, την ένταση της αγωνίας, τον δρόμο προς τη λύτρωση, την ανάγκη για την απόλυτη ένωση. Διεισδύοντας βαθιά στην ψυχοσύνθεση των ηρώων της φέρνει στην επιφάνεια τα λεπταίσθητα συναισθήματά τους, αφουγκράζεται τις ενοχές τους και τις ανάσες τους, σχηματίζει τη φιγούρα της υπόστασής τους και καταγράφει τον μόχθο, που απαιτείται στο παιχνίδι της αγάπης, για να φτάσει κανείς στην ευτυχία που αναζητά.
Αναδεικνύοντας τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον πόνο και τη χαρά, στην ελπίδα και την απώλεια, η Αρετή επιτυγχάνει να μεταμορφώσει τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων της σε έναν καθολικό θαυμασμό για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Με λυρικότητα, που διαχέεται σε κάθε σελίδα, μας ταξιδεύει στα ενδότερα της ψυχής, εκεί όπου οι λέξεις δεν είναι αρκετές, αλλά γίνονται αναγκαίες.
Οι ήρωές της δεν είναι απλώς φορείς μιας αφήγησης, είναι ζωντανοί οργανισμοί, παλλόμενοι από επιθυμία, φόβο, ανάγκη για επαναπροσδιορισμό. Καθώς πορεύονται μέσα από τα σκοτεινά μονοπάτια της αμφιβολίας και του πόνου, ανακαλύπτουν την αξία της ενδοσκόπησης και της αποδοχής.
Η συγγραφέας σμιλεύει με ευαισθησία τις λέξεις, χαρίζοντας στον αναγνώστη εικόνες, που τονώνουν την ψυχή. Ένα βλέμμα που τρεμοπαίζει στη σιωπή, μια ανάμνηση που σφίγγει την καρδιά, μια απλή πράξη καλοσύνης, που λειτουργεί ως καθαρτήριο.
Η αφήγηση δεν καταγράφει απλώς γεγονότα, αλλά αποτυπώνει παλμούς, ρωγμές, αναγεννήσεις.
Μέσα από τον έρωτα, την απώλεια και την προσδοκία, οι ήρωες πλησιάζουν την ουσία του εαυτού τους και κατ’ επέκταση την ουσία της ζωής.
Σ’ αυτό το υπαρξιακό ταξίδι η Αρετή μάς υπενθυμίζει ότι η ευτυχία δεν είναι προορισμός, αλλά διαδικασία. Μια αέναη κίνηση προς τη βαθύτερη αλήθεια, προς εκείνη τη σιωπηλή συνάντηση με το «άλλο», που μας συμπληρώνει.
Η Περσεφόνη της συναντά τον Αριστείδη για να γνωρίσει μαζί του τη σημασία που έχει να βγει στο φως η αλήθεια, αλλά και πως συχνά η ευτυχία μπορεί να βρίσκεται στο ορφικό μεταίχμιο του θανάτου. Άλλωστε, όπως γράφει: «τα όρια της ζωής βρίσκονται πέρα από τον θάνατο», και η παρουσία της Περσεφόνης στη ζωή του Αριστείδη και του γιου τους θα είναι αισθητή συνεχώς, θα καθοδηγεί τις ελπίδες τους, θα μοιράζεται τα όνειρά τους, θα συντρέχει στις αγωνίες τους.
Η Περσεφόνη, σύμβολο του ενστίκτου και της μνήμης, θα κατέβει σε μία σιωπηρή φλόγα, που φωτίζει τη ζωή των ανθρώπων. Και η Αρετή υφαίνει με δεξιοτεχνία τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον έρωτα και την τραγωδία, ανάμεσα στη δύναμη της μνήμης και στο βάρος της απώλειας. Επίσης, ντυμένη με τη μελαγχολική σοφία του ανεκπλήρωτου, αποτυπώνει το υπαρξιακό αδιέξοδο ενός ήρωα, που μοιάζει να κουβαλά όχι μόνο την προσωπική του απώλεια, αλλά και ένα ιστορικό αποτύπωμα ματαιωμένων ονείρων.
Ο έρωτας με την Περσεφόνη δεν φθείρεται από την καθημερινότητα. Αντίθετα, γίνεται το καταφύγιο σε έναν κόσμο, που απειλείται από εξωτερικές βίαιες παρεμβολές, που λειτουργούν σαν έκρηξη στο κέντρο της αφήγησης.
Η Αρετή συνδυάζει τον λυρισμό με την ένταση, τη νοσταλγία με τον λυρικό ρεαλισμό. Μ’ αυτά τα όπλα μιλάει για τις βαθύτερες ρωγμές της ανθρώπινης ψυχής, ρωγμές που οδηγούν στην απώλεια.
Μέσα από την ποιητικότητα της γραφής της ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με την ευθραυστότητα του έρωτα όταν συγκρούεται με την ιστορία και την ανθρώπινη μοίρα. Και η αγάπη, όπως την προσεγγίζει η Αρετή, είναι, τελικά, μια πράξη υπέρβασης, μία μορφή αιωνιότητας.
Μια ευρηματικά συγκινητική ιστορία υπαρκτικής αναζήτησης, είναι το βιβλίο, για την αγάπη και την ευαισθησία, τη ζωή και τον θάνατο, την τελείωση και το όνειρο, την αυτογνωσία και την κάθαρση που έρχεται, όπως πάντα, μέσα από τα πάθη, τα λάθη και τις απώλειες, μέσα από τα παθήματα της ζωής. Γραμμένη με μια ευγενή γλωσσική αγωγή (Πώς αλλιώς; Για την Αρετή μιλάμε.), εστιασμένα χρώματα και ήχους, που άλλοτε γίνονται τραγούδι, όπως τα τραγούδια της φώκιας, άλλοτε συμπάσχουν με τους ήρωες, άλλοτε σχηματίζουν μια γλωσσική συμπάγεια εξαιρετικής αισθητικής, πάντοτε όμως νοηματοδοτούν τις πράξεις των ηρώων και την εξελικτική πορεία της ιστορίας. Και, βεβαίως, οριοθετούν την αναγνωστική πρόσληψη με ευαισθησία και αρμονία, δίνοντας στον αναγνώστη μια αλησμόνητη ιστορία με ήρωες σάρκινους και γι’ αυτό τόσο σημαντικούς.
Πρόκειται για ένα ποίημα, που δεν εξαντλείται στη γραμμική εξέλιξη της πλοκής, αλλά αναπνέει στους υπαινιγμούς, στα βλέμματα, στα άρρητα που διαφωτίζουν τις στιγμές των ηρώων.
Η Αρετή, δεν προσφέρει απλώς μία ιστορία. Προσφέρει μία εμπειρία ψυχής, μια εσωτερική κάθοδο και ανάβαση, έναν λογοτεχνικό καθρέφτη, στον οποίο ο αναγνώστης μπορεί να δει και τον δικό του εαυτό. Άλλοτε γίνεται προσευχή, άλλοτε ψίθυρος, άλλοτε κραυγή. Πάντοτε, όμως, με μια ακρίβεια συναισθηματική, που συγκινεί βαθιά. Οι ήρωές της δεν αναζητούν την τελειότητα, αναζητούν την αλήθεια, ακόμη και όταν αυτή πονά. Και ακριβώς εκεί, στην αποδοχή του πόνου ως αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής, εδράζει η βαθιά ανθρωπιά αυτού του έργου. Μια ιστορία που μένει, γιατί γεννήθηκε από αλήθεια και με πολλή αγάπη.
Προσωπικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ για την πρόσκληση και την τιμή που μου έκανες να βρίσκομαι σήμερα εδώ μαζί σας να μιλήσω για αυτό το τόσο ωραίο βιβλίο και να ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, να φτάσει παντού και να σου χαρίσει πολύ όμορφες στιγμές.».
Ακολούθησε μια μικρή μουσική ανάσα και αμέσως μετά η συγγραφέας, κ. Αρετή Κολλάτου, ανάφερε πως: «Ας μην εκληφθεί ως ύβρις το ότι δίπλα στην Περσεφόνη του μύθου τόλμησα να στήσω μια θνητή, τη δική μου Περσεφόνη. Συνομιλώντας απόψε μαζί της θα επιδιώξουμε να ακούσουμε τον ψίθυρο της καρδιάς της. Ίσως, κάποιος αναρωτηθεί γιατί επέλεξα για την ηρωίδα μου το όνομα Περσεφόνη. Ομολογώ ότι με γοήτευε πάντα αυτός ο μύθος. Η θλίψη και το πένθος της Δήμητρας και η κόρη, που δεν είχε τρόπο να αμυνθεί πέρα από τον συμβιβασμό και τον ακρωτηριασμό της ζωής της. Και η άνοιξη, το φως, η χαρά της επιστροφής και η ζωή που ανασταίνεται. Και ο τίτλος; Το πορτρέτο της; Αυτό μου το χάρισε ο έρωτας.».

Όλα όσα ανάφερε η κ. Τέση Μποάιλα μπορείτε να τα παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ.

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με την κ. Κολλάτου να προλογίζει αποσπάσματα από το βιβλίο της, τα οποία στη συνέχεια διάβαζαν οι παλιοί μαθητές της στο 1ο Λύκειο Νέας Ιωνίας κ.κ. Νάνσυ Μπαλοδήμα και Γιάννης Φωτίου, καθώς και η Γραφίστρια κ. Ιωάννα Σταματάκη.

Στιγμιότυπα από τις αναγνώσεις αποσπασμάτων από το βιβλίο της κ. Κολλάτου μπορείτε να παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ (απόσπασμα 1), ΕΔΩ (απόσπασμα 2) και ΕΔΩ (απόσπασμα 3).

Ολοκληρώνοντας, η κ. Κολλάτου ανάφερε πως: «Για να πω την αλήθεια, έκανα πολλές απόπειρες συγγραφής, αλλά το αποτέλεσμα δεν μου άρεσε, κάτι με ενοχλούσε, δεν έβγαινε όπως το ήθελα. Όχι με το συγκεκριμένο θέμα, με άλλα θέματα, τα οποία έχουν μείνει πίσω. Το συγκεκριμένο θέμα, δηλαδή, μια υπαρξιακή αγωνία αυτογνωσίας, αναζήτηση αφενός, και στη συνέχεια η ανάγκη να προβληθεί ο πλούτος της γλώσσας μας ήταν κάτι που με απασχολούσε καιρό. Όμως, δεν έβρισκα τον τρόπο. Μου έλειπε η ιστορία, μου έλειπαν οι χαρακτήρες, ήταν κάτι μέσα μου που με πίεζε. Μέσα, λοιπόν, στον Covid, ξυπνώ ένα πρωινό και αρχίζω να γράφω χειμαρρωδώς. Χειμαρρωδώς. Κάθε μέρα ξυπνούσα λες και τη νύχτα ήταν έτοιμο το υλικό και έγραφα από τα άγρια χαράματα. Ένα καλοκαίρι πήρε αυτό. Μέσα στο καλοκαίρι ολοκληρώθηκε. Στη συνέχεια, βέβαια, το δούλεψα περισσότερο. Έμεινε στα συρτάρια χρόνια. Και, τελικά, βγαίνει τώρα.».

Ακολούθησαν κάποιες ερωτήσεις προς τη συγγραφέα και στη συνέχεια ο Πρόεδρος του Ιωνικού Συνδέσμου, κ. Γιάννης Κοντίτσης, ανακοίνωσε το πρόγραμμα των εκδηλώσεων του συλλόγου έως και τον φετινό Ιούλιο, πρόσφερε στις κ.κ. Αρετή Κολλάτου και Τέση Μπάιλα από ένα βιβλίο για την Ιστορία της Νέας Ιωνίας, όπως από ένα βιβλίο πρόσφερε και στους άλλους συμμετέχοντες στην παρουσίαση.

Η ενδιαφέρουσα αυτή εκδήλωση έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό μουσικό τρόπο από τους Μουσικούς κ.κ. Νεφέλη Αποστολοπούλου (Φλάουτο), Ζοζεφίνα Σιμσιρή (Πιάνο) και Λευτέρη Καρνασόπουλο (Κιθάρα) και αμέσως μετά η Συγγραφέας-Εκπαιδευτικός κ. Αρετή Κολλάτου υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της.

Χαρακτηριστικό αποσπασμα από το μουσικό πρόγραμμα μπορείτε να παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ.

Επίσης, οφείλουμε να αναφέρουμε πως στην εκδήλωση παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, η δημοτική σύμβουλος της παράταξης «Δύναμη προοπτικής» κ. Αγγελική Σακκαλόγλου, η Πρόεδρος της Πολιτιστικής Ένωσης Μικρασιατών Νέας Ιωνίας «Η Καππαδοκία» κ. Κούλα Μπρόλιου, η Ειδική Γραμματέας και η υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων της Ένωσης Σπάρτης Μικράς Ασίας κ.κ. Χρυσούλα Κεφαλοπούλου και Ξένια Παλιόγλου, αντίστοιχα, ο Δημοσιογράφος κ. Γιάννης Σμυρλάκης, τα μέλη του Δ.Σ. του Ιωνικού Συνδέσμου κ.κ. Δέσποινα Γεωργαντζή, Φωτεινή Παπαδοπούλου, Αγγελική Σαρηγιάννη και Βασιλική Μελέτη, καθώς και ο Επίτιμος Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Τάκης Κωστιδάκης.

Ακολουθούν διάφορα φωτογραφικά στιγμιότυπα από την εκδήλωση: