Πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία τα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της Ιρίνα Κουζμένκο, με τίτλο: «SoS – Screams of Silence»

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες: Παναγιώτα Σούγια
Η κ. Ιρίνα Κουζμένκο, η οποία έχει ρίζες τόσο από την Ουκρανία όσο και από την Ελλάδα, γεννήθηκε και μεγάλωσε κοντά στην πόλη Μαριούπολη, στην Ουκρανία. Μετά από την εγκατάστασή της στην Ελλάδα, το 2006, συνέχισε την αναζήτηση της ταυτότητάς της μέσα από την Τέχνη. Τα έργα της αντλούν έμπνευση από την πατρίδα της, η οποία διανύει δύσκολες στιγμές λόγω των πολεμικών συγκρούσεων. Η κ. Κουζμένκο χρησιμοποιεί τη ζωγραφική ως έναν τρόπο να εκφράσει συναισθηματικά την αντίδρασή της στις κρίσιμες αυτές στιγμές.

Η έκθεση, την οποία επιμελήθηκε η Ιστορικός Τέχνης κ. Ελένη Γατσά, εκ μέρους της «Imagine Visual Arts», αναδεικνύει την έννοια της μετουσίωσης στα έργα της. Σύμφωνα με την Επιμελήτρια: «Η δημιουργός, εκκινώντας από τα προσωπικά της βιώματα, χρησιμοποιεί στοιχεία και αποσπάσματα από τόπους και στιγμές, που αποτελούν σημαντικά κομμάτια των αναμνήσεών της. Με τα έργα της, αναζητά να ανασυνθέσει και να ανανεώσει αυτές τις μνήμες, δημιουργώντας μια ζωντανή αφήγηση, που εξερευνά την ανθρώπινη ύπαρξη και επιχειρεί να εκφράσει την αντίδραση των ανθρώπων στις καταστροφές. Με δραματικό και συναισθηματικό τρόπο, με μια διαδικασία μετασχηματισμού μέσα από τη γενναία πράξη της ζωγραφικής, μας παροτρύνει σε μια προσέγγιση στο θέμα του πολέμου και των καταστροφών που προκαλεί.
Η έκθεση ανοίγει τον διάλογο για την ανθρώπινη επιβίωση, την προσωπική εξέλιξη και την ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες των εχθροπραξιών με συνείδηση και συμπόνια. Εν μέσω μιας εποχής, όπου η ειρήνη αποτελεί πολύτιμη αξία, η Τέχνη αναδεικνύεται ως ισχυρό μέσο για την προώθηση της συνείδησης και την ανάδειξη της ανάγκης για πρόληψη των συγκρούσεων.».

Επίσης, η κ. Ιρίνα Κουζμένκο, με την ευκαιρία των εγκαινίων της ατομικής της έκθεσης, δήλωσε στην εφημερίδα μας πως: «Έχω γεννηθεί κοντά στη Μαριούπολη, σε ένα ελληνικό χωριό. Η μητέρα μου είναι ελληνικής καταγωγής και γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ, μετά από μια απόφαση, που είχα πάρει πριν από κάποια χρόνια.
Νομίζω πως η Επιμελήτρια της έκθεσης, Ελένη Γατσά, έχει εκφράσει πολύ καλά το θέμα της και έχει αναδείξει πλήρως το νόημά της.
Με το θέμα αυτής έκθεσης ασχολούμαι από το 2018 έως το 2021. Ασχολήθηκα, λοιπόν, με τις πολεμικές δράσεις στην Ουκρανία, που αφορούν στον τόπο γέννησής μου και στον τόπο όπου έχω μεγαλώσει. Τα περισσότερα από αυτά τα έργα μου είναι εμπνευσμένα από διαφορετικό φωτογραφικό και βιντεοσκοπικό υλικό, που έχω ψάξει στο διαδίκτυο από τον τόπο γέννησής μου, και συγκεκριμένα από το αεροδρόμιο του Ντόνετσκ, που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει, αλλά έχει απομείνει ως ένα μεγάλο γήπεδο, το οποίο ήταν η πύλη προς το σπίτι μου, και γι’ αυτό ασχολήθηκα με αυτό. Γιατί μετά τις πολεμικές δράσεις σε εκείνη την περιοχή, το 2014, για 7 χρόνια δεν μπόρεσα να πάω στο σπίτι όπου έχω γεννηθεί και όπου έμεινε ένα μέρος της οικογένειάς μου.

Μπορούμε να πούμε πως το ερέθισμά μου είναι ο πόλεμος και, βασικά, η προσπάθεια να ευαισθητοποιήσω κόσμο σε σχέση με τα δεινά του πολέμου, ώστε να μαθαίνουμε από τις καταστροφές και έχοντας επαφή με την Ιστορία να μην γίνονται πια πόλεμοι.
Όταν ασχολήθηκα με αυτό το θέμα στην αρχή δεν σκεφτόμουν τόσο πολύ για το ποιο μήνυμα θα ήθελα να περάσω, αλλά το έβλεπα περισσότερο ως μια θεραπεία για εμένα, για να μπορέσω να συμπαρασταθώ στους συμπατριώτες μου στην Ουκρανία και να μπορέσω να ξεπεράσω όλον αυτόν τον πόνο, που προκαλεί ένας πόλεμος στον 21ο αιώνα, ο οποίος δεν έπρεπε να γίνει.
Τώρα, βρίσκομαι στην Ελλάδα, την οποία ουσιαστικά θεωρώ πια πατρίδα μου, γιατί το μεγαλύτερο μέρος της συνείδησής μου είναι εδώ, όπου έχω πλέον οικογένεια και έναν μικρό γιό, ο οποίος πρόσφατα έκλεισε έναν χρόνο ζωής, και όπου δραστηριοποιούμαι ως καλλιτέχνης.
Επίσης, καταλαβαίνοντας πως και η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα ευαίσθητο γεωγραφικό σημείο, το οποίο με διάφορες αφορμές θα μπορούσε να δημιουργήσει κινδύνους, θα ήθελα να γνωρίζει και να ευαισθητοποιηθεί περισσότερο ο ελληνικός λαός σχετικά με το θέμα του πολέμου και να μην το αντιμετωπίζει ελαφριά, ως κάτι το οποίο συμβαίνει ε γεωγραφικά απομακρυσμένες περιοχές, όπως στη Λωρίδα της Γάζας ή στην Ουκρανία ή οπουδήποτε αλλού, αλλά να αντιμετωπίζει, γενικά, τη σημερινή ζωή αξιολογώντας την καθημερινά, όπως είναι, και με οποιονδήποτε τρόπο αφενός να κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τους άλλους, αλλά, ταυτόχρονα, να μην κυριεύεται από όλη αυτή η υλικότητα, που κυριαρχεί πλέον στη ζωή.

Προσωπικά, δεν περίμενα ποτέ ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στην Ουκρανία και δεν ήμουν έτοιμη να το αντιμετωπίσω. Στην πρώτη φάση έπαθα ένα μεγάλο σοκ, το οποίο έπρεπε να το διαχειριστώ, και, τελικά, αποδείχτηκε πως ο μοναδικός τρόπος για να το κάνω είναι η Τέχνη, μέσα από την οποία προσπαθώ να περάσω όλα αυτά που περιγράφω, τα οποία δεν αφορούν μόνον στους Ουκρανούς, αλλά και σε οποιονδήποτε άλλον, ο οποίος έχει την πιθανότητα να βρεθεί σε αντίστοιχη κατάσταση.
Μέσα από την Τέχνη μου, λοιπόν, προσπαθώ να πω ότι με αυτόν τον πόλεμο στην Ουκρανία έχει ανατραπεί τελείως η αντιμετώπιση της καθημερινότητάς μου και άλλων ανθρώπων. Τώρα καταλαβαίνω πως ο υλικός τρόπος που μάθαμε να ζούμε δεν έχει αληθινή αξία, αλλά η πραγματική αξία βρίσκεται σε άλλα πράγματα. Αξία, λοιπόν, έχει η ανθρώπινη ζωή, η υγεία, η οικογένεια και όταν οι άνθρωποι είναι ζωντανοί, είναι καλά και υγιείς. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό να το φροντίζουμε και να το αξιολογούμε καθημερινά. Όμως, δυστυχώς, δεν το κάνουμε πάντοτε.».

Επιπλέον, ειδική μνεία πρέπει να κάνουμε και στον καλαίσθητο κατάλογο της έκθεσης, όπου πέρα από τα εκτιθέμενα έργα της κ. Ιρίνα Κουζμένκο, υπάρχει και το άκρως κατατοπιστικό κείμενο της Επιμελήτριας της έκθεσης, Ιστορικού Τέχνης, κ. Ελένης Γατσά.

Ακόμη, οφείλουμε να αναφέρουμε πως η γκαλερί «Thalatta.Art» είναι ένας νέος εικαστικός χώρος στο κέντρο της Αθήνας, που φιλοξενεί, κυρίως, ανερχόμενους, αλλά και καταξιωμένους Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες, παρουσιάζοντας καινοτόμες εκθέσεις, με στόχο να εισάγει στην καλλιτεχνική σκηνή και στην αγορά της Τέχνης ένα νέο κύμα αισθητικής δημιουργίας και αστικής κινητικότητας.

Ώρες Λειτουργίας της έκθεσης:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00-20:00
Τετάρτη & Σάββατο 10:00-18:00
Δευτέρα κλειστά.

Η κ. Ιρίνα Κουζμένκο γεννήθηκε το 1981, στη Μαριούπολη της Ουκρανίας.
Σπούδασε Ρωμανογερμανική Φιλολογία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Φιλανθρωπικών Σπουδών της Ουκρανίας από το 1998 έως το 2004. Στη συνέχεια, δίδαξε στο ίδιο Πανεπιστήμιο από το 2004 έως το 2006. Το 2015 άρχισε τις σπουδές της στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, τις οποίες ολοκλήρωσε το 2021. Έχει συμμετάσχει σε ποικίλες ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων: η έκθεση «Έργα στο Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο» το 2019, καθώς και η έκθεση «Memorial A.I. Kuindzhi» στο πλαίσιο της «IV All-Ukrainian / III International Exhibition of Landscape Painting», το 2021. Επίσης, συμμετείχε με υποτροφία στο διεθνές πρόγραμμα «Manifesto Project» και στην ομώνυμη έκθεση στο «Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη», το 2021.