Παρουσιάστηκε το νέο μυθιστόρημα της κ. Αλεξάνδρας Μπελεγράτη, με τίτλο: «Το Όνειρο του Γερακιού»

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες: Παναγιώτα Σούγια

Την εκδήλωση προλόγισε ο Σκηνοθέτης και Συγγραφέας κ. Βασίλης Κεσίσογλου, ο οποίος καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους,

και αμέσως μετά απηύθυνε χαιρετισμό ο Διευθυντής της Σχολής Σταυράκου, κ. Σωτήρης Λαμπρόπουλος, ο οποίος είπε μεταξύ άλλων πως: «Με μεγάλη χαρά σας υποδεχόμαστε και χαίρομαι πάρα πολύ για την παρουσία σας. Δεν θα μιλήσω για το βιβλίο της Αλεξάνδρας, γιατί υπάρχουν άλλοι πιο σχετικοί και πιο ειδικοί, και έρχεται η σειρά τους, οπότε η κριτική ήδη βρίσκεται καθ’ οδόν. Ας πούμε, όμως, καλωσορίσατε, που με μεγάλη χαρά ανταποκριθήκατε στην παρουσίαση του βιβλίου της Αλεξάνδρας, γιατί η Αλεξάνδρα είναι ένας απλός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν τον έχουνε προβάλει τόσο, όπως και πολλούς άλλους. Και εγώ έχω ένα πείσμα σε αυτό. Όσο μου δίνεται η ευκαιρία, συμβάλλουμε στην προβολή ανθρώπων που αξίζουν.».

Στη συνέχεια, τον λόγο έλαβε η πρώτη ομιλήτρια, η Συγγραφέας-Μεταφράστρια Λογοτεχνίας κ. Κλαίτη Σωτηριάδου, η οποία ξεκίνησε λέγοντας πως: «Απόψε θα μιλήσουμε για το «Όνειρο του γερακιού», της Αλεξάνδρας Μπελεγράτη. Εγώ το ονομάζω «το ταξίδι της ηρωίδας». Όλοι εδώ μέσα γνωρίζουμε, βέβαια, πως εκτός από συγγραφέας μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων, η Αλεξάνδρα ασχολείται επαγγελματικά με τον Κινηματογράφο, ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης τηλεοπτικών και ανεξάρτητων ντοκιμαντέρ. Αυτή τη φορά, όμως, κρατάμε στα χέρια μας ένα βιβλίο, που, όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο, πρόκειται για μια ιστορία μυστικισμού και εσωτερικής πνευματικής αναζήτησης. Ένας παντογνώστης αφηγητής και η Μία, ένα κορίτσι έξι χρόνων, που χαίρεται να ταξιδεύει με τη φαντασία του. Αυτό το κορίτσι παρακολουθούμε στο ταξίδι της ζωής του για είκοσι χρόνια, και το τόσο ευφάνταστο εύρημα της Αλεξάνδρας με τα αποφθέγματα του Πέρση μυστικιστή Τζελαλαντίν Ρουμί, που στεφανώνουν κάθε κεφάλαιο, προσανατολίζουν όχι μόνο την προσωπική αναζήτηση της ηρωίδας, αλλά και την υπόθεση της αφήγησης, και αποκαλύπτουν, τελικά, το μυστικό του θησαυρού που της έχουν εμπιστευτεί.
Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, όμως, είχα την αίσθηση πως διάβαζα ένα σενάριο ή ένα βιβλίο προορισμένο να γίνει σενάριο.
Η διήγηση αποτελείται από σκηνές και περιγραφές τοπίου στη Σαουδική Αραβία, στη Μύκονο, αλλά και στην Αθήνα, με τους αρχαιολογικούς χώρους, τα καταστήματα, τα καφέ. Είναι γεμάτες λεπτομέρειες, όπου όχι μόνο περιγράφεται ο περίγυρος, η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τα ρούχα των χαρακτήρων, οι κομμώσεις των γυναικών, τα αρώματα που φορούν, αλλά και τα ελληνικά τοπία μιας περασμένης εποχής.».

Στη συνέχεια, η κ. Σωτηριάδου αναφέρθηκε στην πλοκή του βιβλίου, στη διάρθρωσή του και στην εξέλιξη των περιγραφόμενων γεγονότων, και ολοκλήρωσε λέγοντας πως: «Η ανταμοιβή της ηρωίδας είναι η αναγνώριση ότι ψάχνει σε λάθος τόπο και πρόσωπο τον έρωτα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα αναγνωρίζει ότι ο πολύτιμος θησαυρός, που είχε στα χέρια της, το ελιξίριο, είναι το βιβλίο που της είχε δανείσει ο Μάραμ, και η αγάπη του, που με αυτόν τον τρόπο της θύμιζε καθημερινά την παρουσία του. Και μια καινούργια Μία εμφανίζεται, ελεύθερη, μεταμορφωμένη, αποφασιστική, άφοβη και ερωτευμένη. Μία ανάσταση.».

Κατόπιν, τον λόγο έλαβε ο Συγγραφέας κ. Πάνος Σταθόγιαννης, ο οποίος επισήμανε μεταξύ άλλων πως: «Αν ένα βιβλίο είναι, ταυτόχρονα, και ένα ταξίδι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στο «Όνειρο του Γερακιού», το ταξίδι αυτό ήταν πολλαπλών κατευθύνσεων και προορισμών. Πρώτα και κύρια είναι ένα ταξίδι στην πλοκή, στην αλληλουχία των γεγονότων, που συναπαρτίζουν και προσδιορίζουν τη ζωή του κεντρικού ήρωα, της κεντρικής ηρωίδας, εν προκειμένω, της Μίας. Καθώς διασχίζει τον χώρο και τον χρόνο έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους, με ξένες μοίρες, σε μια διαπλοκή αλληλοεπιδράσεων, αλληλοπροσδιορισμών,.ανταλλαγής ψυχικών και πνευματικών φορτίων, όλων αυτών των βιωμάτων από την τριβή με τους άλλους, που η τύχη ή η αναγκαιότητα, ας πούμε καλύτερα η μοίρα, έφερνε μπροστά της. Μια πληθώρα από κεντρικές ή περιφερειακές, ανάλογα με τον ρόλο της, περσόνες, αναδύονται στις σελίδες του μυθιστορήματος, που η συγγραφέας κατορθώνει να τους προσδώσει ιδιοπροσωπεία, να τους κάνει χαρακτήρες. Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι από αυτούς έχουν αντιστοιχίσεις με πραγματικά βιώματα της Αλεξάνδρας ή είναι επινοημένοι. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Το σημαντικό είναι ότι η πένα της κυρίας Μπελεγράτη τους δίνει σάρκα και οστά, κίνηση, δράση, λόγο, έκφραση, ώστε πέρα από τη λογοτεχνική τους λειτουργικότητα, και εννοώ με αυτό την ένταξή τους με τρόπο καίριο στην ανάδειξη της αφήγησης, να γίνονται και στα μάτια του αναγνώστη, τα δικά μου τουλάχιστον, υποκείμενα ολοζώντανα, με την όποια παραδοξότητα ή κοινοτοπία τους.
Το «Όνειρο του γερακιού» είναι αυτό που πρέπει να είναι η καλή λογοτεχνία, μια περιπέτεια του ανθρώπου στον ωκεανό των ανθρώπων. Κατά δεύτερο λόγο, το μυθιστόρημα που με χαρά και με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα, είναι ένα ταξίδι σε τόπους• τόπους γνωστούς και τόπους άγνωστους, σχεδόν εξωτικούς ή βγαλμένους από το όνειρο ή το παραμύθι, που κι αυτοί στερεώνονται και υποστασιοποιούνται είτε με αβρότητα είτε με -και συχνότερα αυτό- περισσότερες λεπτομέρειες στο εν λόγω βιβλίο.
Η Αλεξάνδρα, ως συγγραφέας, είναι εξαιρετική στην περιγραφή των τόσο διαφορετικών μεταξύ τους τόπων, όπου ξεδιπλώνεται η φόρμα της αφήγησής της. Λειτουργεί, σχεδόν, ως ξεναγός μου, σε μέρη όπου η φύση, οι άνθρωποι, η Ιστορία, οι διαφορετικοί Πολιτισμοί έστησαν στον κόσμο μας τοπία και πόλεις.» και ολοκλήρωσε λέγοντας πως: «Με μία πλοκή κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο ως την τελευταία σελίδα, με ήρωες διακριτούς, γλώσσα στρωτή, που δεν πελαγοδρομεί σε ασάφειες και προσπάθειες εντυπωσιασμού, περιγραφές εναργείς, διαλόγους επί του πρακτέου, ακόμη και τότε που ξεφεύγουν σε κάποια αδιόρατη εκζήτηση, η συγγραφέας καταθέτει ένα ωραίο μυθιστόρημα, που αξίζει να του δώσουμε την προσοχή μας.».

Ακολούθως, η συγγραφέας του παρουσιαζόμενου βιβλίου, κ. Αλεξάνδρα Μπελεγράτη, ανέφερε αρχικά πως: «Είμαι πολύ συγκινημένη, γιατί έχουν έρθει άνθρωποι, που έχω πολύ καιρό να δω, και νιώθω πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη. Πέρα από αυτά που έχω γράψει, ήθελα να σας τα πω και προφορικά, και είναι πολύ μεγάλη η τιμή και η χαρά.
Αγαπημένοι μου συνεργάτες, φίλοι, συγγενείς, μαθητές, ένα πολύ μεγάλο «ευχαριστώ» για την τιμή που μου κάνατε να παραβρεθείτε εδώ, στη Σχολή Κινηματογράφου-Τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου, αυτή την απογευματινή σαββατιάτικη ώρα, για να χαρούμε μαζί τη δημιουργία του νέου μου βιβλίου: «Το Όνειρο του Γερακιού», από τις εκδόσεις Ύδωρ. Να ευχαριστήσω ολόψυχα και θερμά τον Σωτήρη Λαμπρόπουλο και τους συνεργάτες του για τη φιλοξενία στον υπέροχο χώρο της Σχολής, και τον Βασίλη Κεσίσογλου για την απίστευτη υποστήριξή του σε όλα τα επίπεδα σε αυτή την εκδήλωση. Επίσης, ένα τεράστιο «ευχαριστώ» και μέσα από την ψυχή μου στους διακεκριμένους και αγαπημένους συνομιλητές, την Κλαίρη Σωτηριάδου, την Αθήνα Μαξίμου, τον Πάνο Σταθόγιαννη και τον Θανάση Χειμωνά, που αφιέρωσαν τον πολύτιμο χρόνο τους και με βοηθούν απόψε, βοηθώντας το «Όνειρο του Γερακιού» να πετάξει.».

Επίσης, συνεχίζοντας η κ. Μπελεγράτη, είπε πως: «Σε επίσκεψή μου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρατήρησα στο βάθος της τεράστιας μαρμάρινης αίθουσας, σε μια τοιχογραφία, που υποδέχεται τον επισκέπτη, μια φράση από το ποίημα του φωτισμένου ποιητή Κωστή Παλαμά: «Πατρίδες», που γράφει, αποσπασματικά: «Το πνεύμα και στο χώμα λάμπει.». Ένιωσα μια παράξενη σύνδεση, συγκεκριμένα με τη λέξη: «χώμα», γιατί αυτό το βιβλίο το πάλευα είκοσι ολόκληρα χρόνια. Αλλά ήταν χρόνια «χωμάτινα». Έγραφα, εργαζόμουν πάνω σ’ αυτό, και όταν νόμιζα ότι το ‘χω ολοκληρώσει, το κρατούσα στα χέρια μου, και εκείνο σαν ζωντανή «άμμο ερήμου» κυλούσε απ’ τις παλάμες μου και χανόταν. Και συνειδητοποιούσα, συνεχώς, ότι δεν ολοκληρωνόταν. Έγραφα, παράλληλα, άλλα βιβλία, σενάρια, διαφορετικές μορφές λόγου. Και κάθε φορά που πλησίαζα στο τέλος ακόμη μιας διόρθωσης -πιστέψτε με, ήταν πολλές απόπειρες- δεν μπορούσα να νιώσω ότι είναι πλήρες. Σαν ανεμοστρόβιλος έφευγε μακριά μου κι έμενα ξανά με μια σκιά, κοιτώντας λέξεις άψυχες στο κενό. Και κατέθετα ατέρμονα τον νου και την ψυχή μου, όλα όσα γνώριζα και ένιωθα συνειδητά Το βιβλίο χτιζόταν άθελά μου απ’ έξω προς τα μέσα. Από την επιδερμίδα προς το κόκκαλο. Μέχρι που πρόσφατα ένιωσα την καρδιά του να χτυπάει. Τότε είχε τελειώσει και η δική μου αποστολή. Η ιστορία είχε ειπωθεί.

Η Μία πάσχει και βασανίζεται από παιδί, όπως ο πολυταξιδεμένος Οδυσσέας. Αντιμετωπίζει το δικό της μερίδιο στη ζωή, όπως την έχουν υφάνει οι τρεις Μοίρες για εκείνην. Τη Μοίρα, που ακόμη και οι ίδιοι οι θεοί, όπως λένε, δεν μπορούν ν’ αλλάξουν.
Στη μακροχρόνια πορεία που ακολουθούμε, πάντα βρίσκεται σε σταυροδρόμια, συναντώντας ανθρώπους από διαφορετικούς τόπους, θρησκείες, Πολιτισμούς, που είναι για εκείνην μέρος του ταξιδιού της, άρρηκτα συνδεδεμένα με το μονοπάτι της.
Η ηρωίδα, ακολουθώντας συνειδητά τον «Ιερό Έρωτα» προς την αλήθεια της, αναζητώντας την ολοκλήρωση του «εγώ» της, θα προχωρήσει στα τρία στάδια της εξέλιξής της. Αρχικά, ως μαγεμένη έφηβη, θα ανακαλύψει και θα γευτεί τη ζωή για πρώτη της φορά. Στη συνέχεια, ως νεαρή, θα στραφεί στη γήινη ασφάλεια, που, όμως, δεν τη συνδέει συναισθηματικά, Και, τελικά, θα προχωρήσει στην ολοκλήρωση του μισού, με το πιο μυστικό πνευματικό της κομμάτι.
Το βιβλίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα συμβολικό ξεφλούδισμα στην πορεία του βίου του καθενός από μας ξεχωριστά, μέχρι να φτάσουμε στην αλήθεια μας, στον φωτεινό πυρήνα μας. Εκείνον που θέλει η Μία στον οδηγό. Σας ευχαριστώ.».

Αμέσως μετά, τον λόγο έλαβε ο Συγγραφέας και άμισθος Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων του Δήμου Αθηναίων, κ. Θανάσης Χειμωνάς, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Ομολογώ πως το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν μια πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη. Είναι ένα βιβλίο που σε αρπάζει από την πρώτη στιγμή και δεν σε αφήνει ως το τέλος. Είναι μια συγκλονιστική ιστορία, που διανύει γύρω στις δυόμισι δεκαετίες. Καλύπτει, ουσιαστικά, τέσσερις δεκαετίες, ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν η Μία είναι πάρα πολύ μικρή, και φτάνει στις αρχές του αιώνα που ζούμε. Βλέπουμε το εσωτερικό ταξίδι της ηρωίδας, αλλά και το εξωτερικό, γιατί η ηρωίδα κινείται συνεχώς, ψάχνοντας να βρει τον εαυτό της, ουσιαστικά σε μέρη όχι πάρα πολύ συνηθισμένα. Πηγαίνει, μεγαλώνει, στη Σαουδική Αραβία, περνάει από όλες τις μορφές της Ελλάδας, από τα σοκάκια της Κυψέλης ως 70s νέος, την ξέφρενη Μύκονο των 90s, φτάνοντας μέχρι έναν τόπο στην Ιρλανδία, που λέγεται Κορκ Σίτυ.
Είναι ένα βιβλίο, όπου έχουμε μια οικογένεια ολόκληρη, πώς εξελίσσει τη ζωή της, μια οικογένεια την οποία τη χτυπάει η μοίρα, μια ηρωίδα που γνωρίζει ανθρώπους τελείως διαφορετικούς από αυτήν, τελείως διαφορετικούς μεταξύ τους, οι οποίοι κάποιες φορές την προδίδουν, μέχρι να καταλήξει κάπου.».

Ακολούθως, η παρουσίαση συνεχίστηκε με τον κ. Χειμωνά να θέτει ερωτήματα στη συγγραφέα, υπό μορφή γρήγορου «debate», η οποία απάντησε σε όλα, δίνοντας μια σαφέστερη εικόνα σχετικά με το πώς γράφτηκε το βιβλίο και το περιεχόμενό του.
Στη συνέχεια, αποσπάσματα από το μυθιστόρημα της κ. Μπελεγράτη διάβασε η εκλεκτή ηθοποιός κ. Αθηνά Μαξίμου

και η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την αποφώνηση από τον κ. Βασίλη Κεσίσογλου.