Ομιλία του Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. κ. Δημήτρη Κουτσούμπα στη συγκέντρωση της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής, με θέμα: «100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο

Την εκδήλωση άνοιξε η Ηθοποιός κ. Δώρα Χρυσικού, η οποία ευχαρίστησε το Κ.Κ.Ε. για τη συμβολή του στην ανάδειξη της Τέχνης και του Πολιτισμού, και μετέφερε το χαιρετιστήριο μήνυμα της κ. Μάγδας Φύσσα στη συγκέντρωση, ενώ στη συνέχεια απήγγειλε το ποίημα: «Φιντέλ», του Γιώργου Γκράτσα.

Στη συνέχεια χαιρετισμό απηύθυνε ο Πρέσβης της Κούβας, κ. Aramis Fuente Hernandez, ο οποίος αναφέρθηκε στην έκφραση αλληλεγγύης του Κ.Κ.Ε. και των κοινωνικών οργανώσεων, που αποδεικνύουν πως η Κούβα δεν είναι μόνη, σημειώνοντας πως: «Στη χρονιά, που τιμούμε τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του ιστορικού ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, του Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο Ρους, η Κούβα αντιμετωπίζει με στωικότητα μία από τις πιο δύσκολες και αποφασιστικές στιγμές της πρόσφατης Ιστορίας μας, την ώρα που ο ιμπεριαλισμός εξαπολύει με διεστραμμένη μανία την επιθετικότητα και το μίσος του, με σκοπό να καταστρέψει την Επανάσταση και να κάνει τη χώρα να οπισθοδρομήσει προς ένα ντροπιαστικό παρελθόν.», ενώ σχετικά για τον βάρβαρο αποκλεισμό, που βιώνει ο κουβανικός λαός, σημείωσε πως: «Είναι γνωστό το τίμημα, που χρειάστηκε να πληρώσει ο κουβανικός λαός για να υπερασπιστεί την κυριαρχία του, αντιμετωπίζοντας συνεχείς επιθέσεις και χυδαίες εκστρατείες με σκοπό τη διαστρέβλωση της εικόνας και του δίκαιου χαρακτήρα της Επανάστασης και του σοσιαλισμού.
Ειδικά τους τελευταίους μήνες και μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και τις αρχές της Χάρτας του Ο.Η.Ε., η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζει μια ολοένα και πιο επιθετική κλιμάκωση, που επιβάλλει τρομερούς περιορισμούς στην καθημερινή ζωή του λαού μας.
Τα εκτελεστικά διατάγματα της 29ης Ιανουαρίου και της 1ης Μαΐου και οι αμέτρητες κυρώσεις, απειλές και μέτρα εξαναγκασμού εναντίον ξένων κυβερνήσεων και επιχειρήσεων, καθώς και ο ενεργειακός αποκλεισμός, αποτελούν πράξεις ακραίας σκληρότητας, που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και συνιστούν μια αυθαίρετη και επαίσχυντη συλλογική τιμωρία, με ανθρωπιστικές επιπτώσεις, που, δυστυχώς, ήδη πλήττουν τον λαό μου. Είναι μια φριχτή και θρασύδειλη ενέργεια, αφού το να χρησιμοποιεί κανείς την Ενέργεια ως όπλο σε βάρος του άμαχου πληθυσμού είναι κρατική τρομοκρατία και γενοκτονία.
Κατηγορούν την Κούβα ότι αποτελεί «ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή για την εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών». Αυτό αποτελεί μέρος του προσχήματος, με σκοπό να δημιουργηθεί ένα κλίμα για παντελώς αδικαιολόγητες ενδεχόμενες επιθετικές ενέργειες.».
Επίσης, ο Πρέσβης της Κούβας επανάλαβε την αλληλεγγύη του κουβανικού λαού στους λαούς της Παλαιστίνης, του Ιράν, του Λιβάνου και άλλους λαούς-θύματα επιθετικών και γενοκτόνων πολιτικών, με τίμημα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και την καταστροφή των τόπων τους, και ακόμη ζήτησε την απελευθέρωση του Προέδρου της Βενεζουέλας, κ. Νικολάς Μαδούρο, ενώ ολοκληρώνοντας, αναφερόμενος στον Φιντέλ Κάστρο, εξέφρασε την πεποίθηση πως: «Ο Φιντέλ ζει και θα συνεχίσει να ζει σε κάθε νίκη του κουβανικού λαού, στο επαναστατικό και αισιόδοξο πνεύμα, που τον χαρακτηρίζει όταν έχει εμπόδια να αντιμετωπίσει. Οι ιδέες του αποτελούν σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους Κουβανούς επαναστάτες, αλλά και για όλους όσοι αγωνίζονται σε κάθε γωνιά του κόσμου.».

Επίσης, στη συγκέντρωση μίλησε και ο Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., κ. Δημήτρης Κουτσούμπας, και ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία του:
Για τη ζωή και τη δράση του Φιντέλ Κάστρο
«…Το Κ.Κ.Ε. τιμά τη μνήμη και την ιστορική προσφορά του Φιντέλ στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης των λαών της Λατινικής Αμερικής, της διεθνιστικής αλληλεγγύης με τους λαούς, που αγωνίζονται, τη συμβολή του στην προσπάθεια οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, πάνω από όλα στην Κουβανική Επανάσταση. Την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση στην αμερικανική ήπειρο, που αποτέλεσε ένα από τα κοσμοϊστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα.
Η μακρά και μυθιστορηματική ζωή του ήταν μια ζωή δοσμένη στον λαϊκό επαναστατικό αγώνα του λαού της πατρίδας του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φιντέλ Κάστρο, ως ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης, ήταν κόκκινο πανί και συγκέντρωνε το μίσος των ιμπεριαλιστών, των εκμεταλλευτών και των αντικομουνιστών όπου γης. Πάνω από 600 είναι οι καταγεγραμμένες απόπειρες δολοφονίας του από τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. και τα διάφορα κατακάθια της αντεπαναστατικής μαφίας του Μαϊάμι. Αυτούς, δηλαδή, που ο κουβανικός λαός αποκαλεί υποτιμητικά «γκουσάνος», δηλαδή, «σκουλήκια»…
Αντίθετα, το πρόσωπο του Φιντέλ συγκέντρωνε την εκτίμηση και τον θαυμασμό εκατομμυρίων εργατών και λαϊκών ανθρώπων από όλον τον κόσμο. Έγινε σύμβολο αντίστασης και αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, τον ιμπεριαλισμό, για τον σοσιαλισμό.
(…) Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μπατίστα, το 1952, που είχε την αμέριστη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο Φιντέλ πέρασε αμέσως στη δράση και στην οργάνωση της πάλης ενάντια στη δικτατορία. Στις 26 Ιούλη του 1953, τέθηκε επικεφαλής ομάδας 170 επαναστατών εργατών και φοιτητών, που επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, με σκοπό να ξεσηκώσει τον λαό του Νησιού ενάντια στη δικτατορία. Η απόπειρα αποτυγχάνει. Δεκάδες σκοτώνονται, ενώ ο ίδιος μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνεται. Όμως, η 26η του Ιούλη σηματοδοτεί την απαρχή της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα.
Μπροστά στους κατηγόρους του, στο δικαστήριο του Σαντιάγκο της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο εκφράζει την αδιαλλαξία του αποφασισμένου αγωνιστή και λέει: «… Δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου, που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει». Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκιση.
Η Ιστορία, όμως, αναμφίβολα τον δικαίωσε. Το 1955, ο Φιντέλ αποφυλακίστηκε κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος και στη συνέχεια αναχώρησε για το Μεξικό, πεισμένος πως ο αγώνας για την ανατροπή της δικτατορίας δεν μπορεί να διεξαχθεί πια με νόμιμα μέσα. Εκεί ηγήθηκε της οργάνωσης και στρατιωτικής εκπαίδευσης της ομάδας των επαναστατών, από τις τάξεις της οποίας βγήκαν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της Κουβανικής Επανάστασης, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Χουάν Αλμέιδα και, βεβαίως, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Αυτή η ομάδα των επαναστατών, μετά από ένα δραματικό ταξίδι με το θρυλικό πλοιάριο «Γκράνμα», έφτασε στις ακτές της Κούβας. Παρότι από τους 82 αγωνιστές, που αποβιβάστηκαν στη στεριά, μόνο 12 μπόρεσαν να επιβιώσουν, κατάφεραν να ανάψουν τη σπίθα της ένοπλης εξέγερσης ενάντια στον Μπατίστα.
Παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τις υπέρτερες δυνάμεις της δικτατορίας και των αμερικανικών στηριγμάτων της, οι επαναστάτες, υπό την ηγεσία του Φιντέλ, έθεσαν βάσεις για τον ένοπλο αντάρτικο αγώνα στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα.
Ο επαναστατικός στρατός, που συγκροτήθηκε, στην πορεία «ακούμπησε» στη συστηματική πολιτικοστρατιωτική προετοιμασία, που είχε ξεκινήσει το Κίνημα της 26ης Ιούλη, με επικεφαλής τον Φρανκ Πάις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί το πρώτο Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας, και το Επαναστατικό Διευθυντήριο, που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές.
Ο ένοπλος αγώνας βασίστηκε στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δουλειά, που ανέπτυσσαν οι κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και στη νεολαία. Αυτή η προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης. Αυτές ήταν και οι δυνάμεις, που προχώρησαν στην ενοποίησή τους στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις, που οδήγησαν αργότερα στην επανασύσταση του Κ.Κ. Κούβας, το 1965.
Την 1η Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας, με επικεφαλής τον Γκεβάρα, μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη λαομίσητη δικτατορία του Μπατίστα, τον οποίο στήριζαν οι Η.Π.Α..
Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος, πως οι λαοί έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν την εκμετάλλευση, την αδικία και τη βαρβαρότητα, πως δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο, που μπορεί να αποτρέψει έναν αποφασισμένο λαό, που διεκδικεί το δίκιο του.
Γι’ αυτό και η Κουβανική Επανάσταση βρήκε από την πρώτη στιγμή την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών, τη στήριξη εκατομμυρίων εργαζομένων σε όλον τον κόσμο. Αλλά, ταυτόχρονα, αποτέλεσε καρφί στο μάτι των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των Η.Π.Α., που από την πρώτη στιγμή επιχείρησαν να την τσακίσουν.».

Για την ένταση της αμερικανικής επιθετικότητας κατά της Κούβας
«…Είμαστε εδώ, γιατί η επέτειος της εκατονταετηρίδας του Φιντέλ υπογραμμίζει την ανάγκη, σήμερα περισσότερο απ’ όσο ποτέ, να ενισχύσουμε με όλους τους τρόπους τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη στην Κούβα. Τώρα, ειδικά, την ώρα που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ακονίζει τα μαχαίρια του και απειλεί να πνίξει τον λαό στο αίμα με μια στρατιωτική επέμβαση στην Κούβα.
Οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, αποθρασυμένοι από την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Βενεζουέλα, στις αρχές Γενάρη, στρέφονται τώρα ενάντια στην Κούβα, για να επιβάλουν τα όσα ξεδιάντροπα προβλέπουν στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας που ανακοίνωσαν. Δηλαδή, την υποταγή και ευθυγράμμιση όλης της Αμερικανικής ηπείρου με τα οικονομικά, γεωπολιτικά και στρατιωτικά συμφέροντα των Η.Π.Α., στο πλαίσιο του ανταγωνισμού για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Ήδη, έχουν βάλει το «πιστόλι στον κρόταφο» του κουβανικού λαού, στέλνοντας το αεροπλανοφόρο USS Nimitz στην Καραϊβική. Οι δηλώσεις του Τραμπ και του υπουργού του, Μάρκο Ρούμπιο, ότι μόλις ξεμπερδέψουν με το Ιράν θα «κάνουν μια στάση στην Κούβα’, όπως είπαν, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας.
Πριν στεγνώσει το αίμα από το ένα ιμπεριαλιστικό έγκλημα, ετοιμάζονται για το επόμενο, προσθέτοντας έναν ακόμη ματωμένο κρίκο στην μακρά αλυσίδα των εγκλημάτων, που έχουν διαπράξει ενάντια στους λαούς, στην Παλαιστίνη, στο Ιράν, στον Λίβανο, στη Βενεζουέλα, στο Βιετνάμ, στην Κύπρο, στην Ελλάδα παλαιότερα, παντού σε όλον τον κόσμο.
Τους τελευταίους μήνες, δεν περνάει βδομάδα που η κυβέρνηση των Η.Π.Α. να μην ανακοινώνει νέα μέτρα για να πνίξει το λαό της Κούβας: Απανωτά Εκτελεστικά Διατάγματα του Τραμπ, με τα οποία επιβάλει πλήρη ενεργειακό αποκλεισμό της Κούβας. Εδώ και 6 μήνες μόνο ένα φορτίο πετρελαίου έφτασε στην Κούβα, με αποτέλεσμα ο λαός της να αναγκάζεται να ζει σήμερα χωρίς ρεύμα 20 ώρες το 24ωρο…
Ο ενεργειακός αποκλεισμός είναι πλήρης. Εμποδίζουν τα καράβια, εμποδίζουν την προμήθεια εξοπλισμού για Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Επιβάλουν κυρώσεις σε εταιρείες, που προμηθεύουν την Κούβα με εξοπλισμό για να συντηρήσει τα θερμοηλεκτρικά της εργοστάσια, όπως έγινε πρόσφατα με γαλλική εταιρεία. Επιβάλλουν κυρώσεις σε μια σειρά κρατικούς οργανισμούς της Κούβας και τα στελέχη τους, ιδιαίτερα σε όλους όσοι σχετίζονται με τις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κούβας.
Έφτασαν μέχρι και στην επιβολή κυρώσεων ενάντια στο ICAP, το Ινστιτούτο Φιλίας των Λαών της Κούβας, τον φορέα του κινήματος Ειρήνης, που δρα διεθνώς για να προωθεί την αλληλεγγύη με την Κούβα, απειλώντας, μάλιστα, και με κυρώσεις σε όλους όσοι εκφράζουν υλικά την αλληλεγγύη τους με την Κούβα.».

Για τις διεργασίες στο πολιτικό σκηνικό και τη στάση του Κ.Κ.Ε.
«…Όταν η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης έχουν για σημαία τους τις στρατηγικές συμφωνίες με τις Η.Π.Α. και το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ, συμφωνούν με την πολεμική εμπλοκή, τότε επόμενο είναι να στήνουν τη γνωστή κάλπικη αντιπαράθεση για να κρύψουν τις επικίνδυνες συγκλίσεις τους.
Μια αντιπαράθεση αποκρουστική για τον λαό, όπως αποκρουστικά είναι και τα πολιτικά παζάρια με τις μεταγραφές, τις συγκολλήσεις κομμάτων, τα πάρε δώσε με τις βουλευτικές έδρες, που αντιμετωπίζουν τον λαό ως παθητικό θεατή.
Απέναντί τους βρίσκεται με συνέπεια το Κ.Κ.Ε., που επιμένει να αναδεικνύει τα πραγματικά κρίσιμα ζητήματα, γιατί εμείς θέλουμε τον ίδιο τον λαό πρωταγωνιστή των εξελίξεων.
Και πράγματι, κρίσιμο ζήτημα τούτη την ώρα είναι να δυναμώσει η αλληλεγγύη σε έναν λαό αγωνιστή, που παλεύει με θεούς και δαίμονες και στέκεται όρθιος, όπως ο λαός της Κούβας. Κρίσιμο είναι να καταδικαστούν τα σχέδια των Η.Π.Α., που προαναγγέλλουν -εκεί έχει φτάσει το θερμόμετρο των ανταγωνισμών- τον επόμενο πολεμικό τους στόχο. Και ο λαός μας πρέπει να ξέρει πως αυτοί, που απειλούν και αποκλείουν την Κούβα, είναι οι ίδιοι στρατηγικοί σύμμαχοι της ελληνικής άρχουσας τάξης, της κυβέρνησης της Ν.Δ. και των άλλων κόμματων του συστήματος, παλιών και νέων.
Όλοι τους περηφανεύονται για τις σχέσεις με τις Η.Π.Α., παρουσιάζοντάς τες κιόλας ως μέσο για την ασφάλεια της χώρας. Κρύβουν ότι καμία εγγύηση δεν προσφέρουν στη χώρα και στον λαό μας οι συμμαχίες με κράτη τρομοκράτες. Αντίθετα, μας χώνουν πιο βαθιά στη δίνη των ανταγωνισμών και των πολέμων.
Όλοι τους έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Από τους δήθεν ευαίσθητους, όπως οι ίδιοι αποκαλούν τους εαυτούς τους και την πολιτική τους, για τους λεγόμενους «αναθεωρητισμούς» και τον σεβασμό συνόρων, δεν ακούμε τίποτε… Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση για τις απειλές και τον αποκλεισμό της Κούβας από τις Η.Π.Α..
Αυτή η στάση τους δεν είναι τυχαία. Εδώ που τα λέμε ποιος να καταγγείλει τον αποκλεισμό της Κούβας; Ο Τσίπρας, που τον τωρινό μαέστρο των απειλών και του αποκλεισμού της Κούβας, τον Τραμπ, τον έλεγε διαβολικά καλό, ότι μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά είναι για το καλό μας; Ή μήπως άλλοι, όπως η κυρία Καρυστιανού, που αρέσκεται σε ευχολόγια για «επί γης ειρήνη», χωρίς να μας λέει ποιοι κάνουν τον πόλεμο και, κυρίως, για ποιανών τα συμφέροντα εμπλέκεται η χώρα μας σε αυτά τα νοσηρά σχέδια;
Το Κ.Κ.Ε. αναλαμβάνει τη μεγάλη ευθύνη μέσα στον λαό μας και το Κίνημά του, τους φορείς του, να δυναμώσει κι άλλο η αλληλεγγύη στο νησί της Επανάστασης. Για να μην περάσουν οι προπαγανδιστικές γελοιότητες, που επιστρατεύουν τα ιμπεριαλιστικά αμερικάνικα επιτελεία.
Γιατί εμείς δεσμεύσεις έχουμε απέναντι στον λαό μας, στους λαούς που δοκιμάζονται, στους μαχόμενους, περήφανους λαούς, που με τη δική τους δράση έγιναν σύμβολο ασυμβίβαστης αντίστασης, όπως είναι ο λαός της Κούβας.».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μουσικό πρόγραμμα, το οποίο άνοιξε η κ. Martha Moreira Lima.

Ακολούθησε αφιέρωμα στο επαναστατικό και διεθνές τραγούδι με τους κ.κ. Αγγελική Τουμπανάκη και Δώρο Δημοσθένους.

Επίσης, στην εκδήλωση κυκλοφόρησε και ειδική έκδοση αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο.