Ολοκληρώθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία η έκθεση: «Μελάνι σε Χαρτί 8: Οι γραφές της Τέχνης»

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες: Παναγιώτα Σούγια
Η σημαντική αυτή έκθεση περιλάμβανε έργα ζωγραφικής, σχεδίου, χαρακτικής, καθώς και εικαστικά αντικείμενα/γλυπτά, κατασκευασμένα με μελάνι και χαρτί, και όπως χαρακτηριστικά έγραφε, μεταξύ άλλων, στο επιμελητικό σημείωμα ο κ. Πάρης Καπράλος: «Η μελάνη ή «το μελάνι», όπως συνηθίζουμε να το αποκαλούμε σήμερα, είναι χρωματιστή υγρή ουσία, που χρησιμοποιείται στη γραφή, στην τυπογραφία και στη ζωγραφική. Προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη «μέλας» (=μαύρος), διότι το πρώτο χρώμα που χρησιμοποιήθηκε ήταν το μαύρο. Αν γράψουμε ότι: «Η ανθρώπινη ιστορία έχει γραφεί με μελάνι», οι περισσότεροι θα σκεφτούν βιβλία. Όμως, πολύ νωρίτερα, η ανθρώπινη μνήμη ζωγραφίστηκε στους βράχους των σπηλαίων με μελάνη, πολύ πριν εφευρεθεί καν η έννοια της γραφής. 100.000 χρόνια οι άνθρωποι πρώτα ζωγράφισαν και μετά, σταδιακά, έγραψαν ό,τι θα πρέπει να διασωθεί.|, προσθέτοντας πως: «Από τον 15ο αιώνα, που το χαρτί έγινε κοινό αγαθό στην Ευρώπη, καλλιτέχνες το υιοθέτησαν, και η ιστορία του χαρτιού και του μελανιού συμπτύχθηκαν μέσα σε ένα μπουκέτο από Τέχνες. Στην εποχή μας, οι εικαστικοί καλλιτέχνες παράγουν με μεγάλη ποικιλομορφία ύφους σειρά πειραματισμών, ανάλογα με το σημείο εκκίνησης του καθενός, έργα μοναδικής ευαισθησίας, συχνά καθόλου αναμενόμενα, που εκπλήσσουν για τις προσεγγίσεις τους. Η διεθνής τάση, το υδατοδιαλυτό μελάνι, έγχρωμο ή μαύρο, να χρησιμεύει σε ζωγράφους ως εναλλακτικό υλικό παραδοσιακότερων χρωμάτων, τα εξαιρετικά χειροποίητα και βιομηχανοποιημένα χαρτιά, που έχουν στη διάθεση τους Χαράκτες και Ζωγράφοι, προερχόμενα από όλον τον πλανήτη, καθιστούν τις προσεγγίσεις της Τέχνης του μελανιού σε χαρτί μια από τις πιο ανανεωμένες και ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις των εικαστικών σήμερα.».

Στην εξαιρετική αυτή έκθεση συμμετείχαν οι εικαστικοί καλλιτέχνες κ.κ.:
Δημήτρης Γαλανάκης, Άννα Γκιώτη, Σωτηρία Αλεβίζου, Ηλίας Κασσελάς, Σπύρος Ρωμάνος, Χρύσα Παπανδρίκου, Όλγα Μπαρμάζη, Αγγελική Χατζηστυλιανού, Ηρακλής-Λίνος Τέσκος, Αλεξάνδρα Βλάχου, Μαρία Ζαβιτσάνου, Αλκυόνη Φλουρή, Δημήτρης Παπαδάτος, Δήμητρα Ακαλέστου, Γιούλη Μπαφαλούκου, Ευτυχία Τσουλουχοπούλου, Μοβσεσιάν Τζοβινάρ-Γιεγίς, Φωτεινή Λιβάνη, Σοφία Τσαμπαρά, Ελισσάβετ Διονυσοπούλου, Christos ex Agrafon, Σταύρος-Ραφαήλ Κουσίογλου, Αλεξάνδρα Ζώη, Βασιλική Δευτεραίου, Ευαγγελία Μπακλαβά, Έλενα Γκατζά, Χριστίνα Μακροπούλου, Πέπη Καραγιαννάκη, Ελένη Μαντζώρου, Τζων Ουίλσων, John Abbott και Μίνα Κουζούνη.

Η πολυμορφική αυτή έκθεση, η 8η διοργάνωση της σειράς εκθέσεων σε σύλληψη και επιμέλεια του Εικαστικού Επιμελητή κ. Πάρη Καπράλου, με τίτλο: «Μελάνι σε Χαρτί», ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο, καθώς δεκάδες καλλιτέχνες και ενδιαφερόμενο κοινό τίμησε με τη παρουσία του και λάμπρυνε με τη συμμετοχή του το «Masterclass» της εικαστικής καλλιγράφου κ. Μαρίας Γενιτσαρίου, με τίτλο: «Λάμψεις στο φως & το σκοτάδι: Μέταλλα, Ιριδισμοί, Φωσφορίζουσες βαφές.”.

Αναλυτικότερα, στο «masterclass», η κ. Μαρία Γενιτσαρίου εμβάθυνε στη σφαίρα της καλλιτεχνικής έκφρασης, εξερευνώντας τη χρήση μελανιών και υδατοδιαλυτών χρωμάτων για τη δημιουργία μαγευτικών εφέ στα έργα Τέχνης, αποδεικνύοντας πως καθώς η τεχνολογία προχωρά έχουμε πλέον πρόσβαση σε ασφαλή και οικονομικά υλικά, που μας επιτρέπουν να ενσωματώσουμε αυτές τις τεχνικές στις καλλιτεχνικές μας προσπάθειες.

Η μοναδική αυτή παρουσίαση διήρκησε περίπου 30 λεπτά και αμέσως μετά από την ολοκλήρωσή της ακολούθησε ενδιαφέρουσα σχετική συζήτηση με το κοινό. Επίσης, στον χώρο υπήρχαν και υλικά σε περιορισμένη ποσότητα, τα οποία δοκίμασαν αρκετοί από τους παρευρισκόμενους.

Επίσης, μιλώντας στην εφημερίδα μας, η διακεκριμένη Εικαστικός Καλλιγράφος-Μικρογράφος, κ. Μαρία Γενιτσαρίου, είπε μεταξύ άλλων πως: «Η δουλειά μου έχει να κάνει με την ιστορική ελληνική καλλιγραφία, δηλαδή στην ουσία ουσιαστικά χρησιμοποιώ τις ελληνικές γραμματοσειρές, από τον 1ο μ.Χ. αιώνα μέχρι τον 18ο αιώνα, τις οποίες αναβιώνω κατόπιν ενδελεχούς μελέτης τους, χρησιμοποιώντας τες είτε ατόφιες είτε ως διασκευές σε καινούργια και σύγχρονα έργα. Αλλά, ταυτόχρονα, με αυτόν τον τρόπο και τις διασώζουμε και τις μαθαίνουμε στους νεότερους, και διευκρινίζουμε κιόλας ότι υπάρχει ελληνική καλλιγραφία, η οποία δεν είναι κάτι άγνωστο. Προσωπικά, δουλεύω με περίπου 40-50 από αυτές. Άρα, όλες υπάρχουν σε ελληνικά γραπτά και δεν είναι της φαντασίας μου.».

Συνεχίζοντας, η κ. Γενιτσαρίου ανέφερε πως: «Σήμερα, όμως, εδώ είναι τελείως διαφορετικό το θέμα, το οποίο στην ουσία έχει να κάνει με τη χρήση μεταλλικών χρωμάτων και ιριδιζόντων χρωμάτων ή σε συγκεκριμένα έργα. Δηλαδή, πώς χρησιμοποιούμε αυτά τα χρώματα σε υδατογραφίες ή σε ελαιογραφίες. Και υπάρχουν οι διαφορές των υλικών, ανάλογα με το τι θέλεις να φτιάξεις και ανάλογα με τις επιφάνειες οι οποίες θα δεχτούν αυτά τα χρώματα. Η σημερινή παρουσίαση είναι συνέχεια ενός προσεμιναρίου, που είχαμε κάνει, το οποίο σχετιζόταν με τις διαφορές της μελάνης και του υδατοχρώματος, όπου είχαμε δείξει μελάνια και υδατοχρώματα για τα οποία είχαμε μιλήσει. Οπότε, τώρα, είναι κατά κάποιον τρόπο το δεύτερο μέρος, που αφορά την ειδική κατηγορία αυτών των χρωμάτων, τα οποία είναι μεταλλικά και ιριδίζοντα υδατοχρώματα και φωσφορικές βαφές. Αυτό ακριβώς περιγράφουμε. Βέβαια, ο κόσμος έχει πάντα σε αυτά τα σεμινάρια τη δυνατότητα να κάνει και δοκιμές μόνος του και να γνωρίσει, εκτός από τον πειραματισμό, που, φυσικά, θα κάνει μόνος του όταν πάει σπίτι του.» και ακόμη διευκρίνισε πως: «Με ενδιαφέρουν οι καλλιγραφικές γραμματοσειρές, διότι σπούδασα Εικαστικές Τέχνες και ταυτοχρόνως είμαι βιβλιοφάγος. Αυτό δηλαδή σήμαινε ότι, στην ουσία, μου έλειπε η γραμματοσειρά από το σχέδιο. Οι τυπωμένες γραμματοσειρές δεν ταιριάζουν πάντα με το σχέδιο. Έτσι άρχισα να ψάχνω να βρω με ποιον τρόπο θα φτιάξω τις γραμματοσειρές μου, οι οποίες ταιριάζουν με αυτό το θέμα. Ανακάλυψα, λοιπόν, έναν τεράστιο πλούτο, κάνοντας αρχικά μαθήματα Παλαιογραφίας με τον σπουδαίο καθηγητή κ. Αγαμέμνονα Τσελίκα στο Μ.Ι.Ε.Τ. και μετά άρχισα να πηγαίνω και στο εξωτερικό για να δω τι υπάρχει, όπου εκεί ήταν τα λατινικά, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τα ελληνικά. Και μετά ξεκίνησα να το φτιάχνω πρώτα στο εξωτερικό, γιατί εδώ το είδος αυτό ήταν άγνωστο. Μάλιστα, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 που ξεκίνησα, το είδος αυτό δεν υπήρχε καθόλου. Έτσι, καταπιάστηκα με αυτό ξεκινώντας στο Τολέδο της Ισπανίας, με έναν τρίγλωσσο Καβάφη (Ελληνικά, Εβραϊκά και Λατινικά).».