Ο Ιωνικός Σύνδεσμος αποχαιρετά την «Κυρά του αργαλειού», ΙΩΑΝΝΑ ΠΡΩΙΟΥ-ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ
Την «Κυρά του αργαλειού», Ιωάννα Πρωίου-Δημητριάδου, η οποία «αναχώρησε» για «άλλες πολιτείες» στις 5 Απριλίου 2023, για να «διδάξει» κι εκεί την υφαντουργική Τέχνη της, μα πιο πολύ τη σοφία της, που αποκόμισε στα 112 χρόνια της παρουσίας της στην κοινή μας Γη, αποχαιρετά με ανακοίνωσή του ο Ιωνικός Σύνδεσμος.
Με τη σειρά μας, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της.
Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση του Ιωνικού Συνδέσμου:
Νέα Ιωνία, 07.04.2023
Έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη μας Ικαριώτισσα «Κυρά του αργαλειού», Ιωάννα Πρωίου-Δημητριάδου, σε ηλικία 112 ετών.
Έφυγε από τη ζωή στα 112 χρόνια της, η Ιωάννα Πρωίου-Δημητριάδου, γνώστη ως «Κυρά του αργαλειού», η οποία μοίραζε τον χρόνο της ανάμεσα στη Νέα Ιωνία και την Ικαρία. Ήταν γνωστή και έκτος Ελλάδας τόσο για την τέχνη της όσο και για την πνευματική διαύγεια, που είχε σε αυτή την ηλικία, ώστε να λειτουργεί μέχρι πρότινος εργαστήρι αργαλειού στο χωριό του Χριστού Ραχών στην Ικαρία και, παράλληλα, μουσειακά εκθέματα της υφαντουργικής τέχνης, συνήθιζε μάλιστα να πειράζει τους περαστικούς, που την επισκέπτονταν να δουν αν ζει, με τη φράση: «Τι θέλετε και με καθυστερείτε, μια χαρά είμαι, αλλά έχω πολλή δουλειά στον αργαλειό μου και χασομερώ, άντε γεια σας…».
Γεννήθηκε στις Ράχες Ικαρίας, το 1911, έναν χρόνο πριν φύγουν οι Τούρκοι από το νησί. Ήταν το 12ο μεταξύ δεκατριών παιδιών. Από τη μητέρα της, Ευθυμία, η οποία ήταν μια από τις καλύτερες υφάντρες του νησιού, διδάχτηκε την τέχνη και ήταν από τις καλύτερες μαθήτριές της.
Σε τιμητική εκδήλωση για τα 100α της γενέθλια ανέφερε ότι «Έφτασα ως εδώ γιατί δεν έπαψα στιγμή να ονειρεύομαι. Παρά τις δυσκολίες, τις στερήσεις, τον αγώνα, έφτανε λίγη ώρα να καθίσω στον αργαλειό, 1-2-3 σαϊτιές το μυαλό έφευγε από τη στενοχώρια… μετά από λίγο έβρισκα τη λύση στο πρόβλημά μου. Και προχωρούσα…!».
Αυτό το μάθημα ζωής μέσα σε τρεις γραμμές έδινε η υφάντρα Ιωάννα Πρωίου-Δημητριάδου από τις Ράχες Ικαρίας. Μια αεικίνητη γυναίκα, που καθόταν στον αργαλειό και δίδασκε την τέχνη της σε νέα κορίτσια, έγραφε βιβλία για την υφαντική τέχνη, ζωγράφιζε πέτρες και δημιουργούσε.
Για όσους είχαν την τύχη να τη γνωρίζουν από κοντά απολάμβαναν τους καρπούς που απλόχερα χάριζε. Δεν ήταν η σπουδαία, και σπάνια τεχνική του αργαλειού, που γνώριζε και αγωνιζόταν να διδάξει τις νέες γυναίκες αφιλοκερδώς, ήταν η μεγάλη δύναμη της ψυχής της, ήταν η αγάπη για ζωή και πρόοδο, που τροφοδοτούσε και τη σωματική και πνευματική οντότητα της.
Είχε μια νεανικότητα στον τρόπο που σου μιλούσε, μια ανησυχία για ό,τι συνέβαινε γύρω της, μην τυχόν χαθούνε πράγματα από την Ιστορία και την παράδοση της Ικαρίας, να μην καταστραφεί το περιβάλλον, μια αγωνία για τους νέους ανθρώπους, με προτάσεις για διεξόδους των εφήβων για επαγγελματική κατάρτιση, για περιεχόμενο ζωής.
Ευαίσθητη σ’ ό,τι την περιέβαλλε, οι παράξενες πέτρες, τα παράξενα ξύλα, που στα χέρια της έβρισκαν αξία. Ακόμη και τα μαστορέματα στον αργαλειό τα έκανε μόνη της και πάντα ήθελε τις πιο έμπειρες μαθήτριές της να την παρακολουθούν.
Στον Ιωνικό Σύνδεσμο είχαμε την τιμή και την χαρά να εκθέτουμε έργα της στην «Ιωνιώτισσα Δημιουργό» κάθε χρόνο και να την τιμήσουμε για την προσφορά και το έργο της.
Την ευχαριστούμε όλοι για το μεγάλο μάθημα ζωής που μας δίδαξε.
Τα μέλη και το Δ.Σ. του Συλλόγου μας εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά της.
Με σεβασμό και αγάπη, την αποχαιρετούμε!
