Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν τα μαθήματα χαρταετού στον Ιωνικό Σύνδεσμο από τους κ.κ. Τάκη Κωστιδάκη και Βαγγέλη Τελίδη

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες-Βίντεο: Παναγιώτα Σούγια
Τα φετινά μαθήματα χαρταετού πραγματοποιήθηκαν στη μνήμη του Αντώνη Ιωσηφίδη από τους δασκάλους και πρωτεργάτες στην κατασκευή χαρταετών κ.κ. Τάκη Κωστιδάκη και Βαγγέλη Τελλίδη, οι οποίοι έδειξαν σε μικρούς και μεγάλους πώς κατασκευάζεται εξ αρχής ένας χαρταετός (ξύλα, σπάγκο, χαρτιά, ζύγια, ουρά κ.λπ.).
Ανάμεσα στα άτομα, που βοήθησαν ενεργά στην εξέλιξη των κατασκευών, ήταν και η πρώην Γενική Γραμματέας του Ιωνικού Συνδέσμου κ. Φωτεινή Παπαδοπούλου, καθώς και οι γονείς των παιδιών, που συμμετείχαν στην πρακτική και διασκεδαστική αυτή εκδήλωση.

Μάλιστα, η κ. Φωτεινή Παπαδοπούλου, ανάφερε πως: «Εκ μέρους της Διοίκησης του Ιωνικού Συνδέσμου θέλω να σας ευχαριστήσω όλες και όλους, που ήσαστε σήμερα εδώ κοντά μας. Ιδιαίτερα πρέπει να ευχαριστήσουμε τους μικρούς μας φίλους. Πολλές ευχαριστίες στον κ. Τάκη Κωστιδάκη και στον Βαγγέλη Τελίδη, που στηρίζουν όλη αυτή την προσπάθεια χρόνια τώρα. Εις μνήμην, βέβαια, του Ιωσηφίδη, που χρόνια ήταν κοντά και βοηθούσε όλη την προσπάθεια. Εμείς, σήμερα, μια που είναι ημέρα αγάπης των ερωτευμένων, δείχνουμε με αυτόν τον τρόπο πως αγαπάμε την Τέχνη και τον Πολιτισμό. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ όλους σας.».

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί πως στην εκδήλωση παρίσταντο και τα παιδιά του αείμνηστου Αντώνη Ιωσηφίδη, Δαμιανός Ιωσηφίδης, με τη μικρή του κόρη, και η Σοφία Ιωσηφίδου, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στις κατασκευές χαρταετών.

Επιπλέον, με την ευκαιρία της δράσης αυτής θέσαμε ορισμένες ερωτήσεις στους κ.κ. Κωστιδάκη και Τελίδη, από τους οποίους αρχικά ζητήσαμε να μας μιλήσουν για τη μακροχρόνια ενασχόλησή τους με την κατασκευή χαρταετών, με τον επίτιμο Πρόεδρο του Ιωνικού Συνδέσμου, κ. Τάκη Κωστιδάκη, να απαντάει λέγοντας, μεταξύ άλλων, πως: «Ο χαρταετός, τουλάχιστον, από ό,τι θυμάμαι εγώ, για τη Νέα Ιωνία και την ομάδα αυτήν, η οποία, δυστυχώς, έχει αλλάξει τα μέλη της, γιατί έχουν φύγει από τη ζωή, ξεκίνησε το 2011. Τότε υπήρχε ένας ενθουσιασμός, παίρνοντας τη Δημαρχία ο Ηρακλής Γκότσης. Και το πρώτο εγχείρημα έγινε στο Συνεδριακό Κέντρο, όπου κάναμε ένα κάλεσμα, ήρθανε παιδιά, ήρθανε μεγάλοι, βοήθησαν και φτιάξαμε χαρταετούς.
Απ’ την επόμενη χρονιά αυτό επεκτάθηκε και στα σχολεία. Σιγά-σιγά αρχίσαμε να πηγαίνουμε στα σχολεία. Υπήρχε ομάδα εθελοντών τότε, το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου, που βοηθούσε πάρα πολύ, και πηγαίναμε στα σχολεία και φτιάχναμε τα απογεύματα, σε συνεργασία με τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων.
Αυτό, όσο πήγαινε, ο αριθμός των χαρταετών, που φτιάχναμε, μεγάλωνε. Φτάσαμε σε ένα σημείο να φτιάξουμε, περίπου, 500 χαρταετούς. Πηγαίναμε σε όλα τα σχολεία της Νέας Ιωνίας.
Απ’ τη μια η κούραση, απ’ τη μια ο Covid, απ’ την άλλη η αλλαγή Δημαρχίας, άρχισε αυτό να φθίνει ως προς την ποσότητα των χαρταετών, που φτιάχναμε, αλλά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι.
Αυτοί που έχουμε μείνει, οι βασικοί πλέον, είμαι εγώ και ο φίλος ο Βαγγέλης.
Δυστυχώς, πέρσι μας έφυγε ο Αντώνης Ιωσηφίδης, γι’ αυτό και σήμερα κάνουμε την εκδήλωση αυτή στη μνήμη του. Μας είχε βοηθήσει τα τρία τελευταία χρόνια. Και πριν 2-3 χρόνια έφυγε ο Τάκης Χατζηκυριάκος, ο οποίος είχε βοηθήσει για πάρα πολλά χρόνια. Εκείνος είχε βοηθήσει περισσότερα χρόνια. Και αυτό λίγο μας γονάτισε.».

Από την πλευρά του, ο κ. Βαγγέλης Τελίδης είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Εγώ, τώρα, επειδή έχω τα εργαλεία, που ασχολούμαι με τα καράβια και διάφορες άλλες συνθέσεις, όπως ο φίλος ο Τάκης φέρνει τις πήχες, ξεκινάω επάνω στο δωματιάκι και φτιάχνω το περίγραμμα. Δηλαδή, καρφώνω τις πήχες, τα χαράζω και, τελικά, βάζουμε και τον σπάγκο, ούτως ώστε όταν έρθουν εδώ πέρα να είναι κάπως έτοιμη η δουλειά. Γιατί αν αφήσουμε τη δουλειά να γίνεται όλη εδώ δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτε.
Τα παλαιότερα χρόνια, που δεν ήταν εύκολο να βρούμε τις πήχες από τα διάφορα ξυλουργεία, είχαμε σαν πρόσβαση το καλάμι. Το καλάμι το βρίσκαμε εκείνα τα χρόνια παντού. Ακόμη και στις αυλές μας πάρα πολλοί είχανε το καλάμι για τα διάφορα φυτέματα, που κάνανε. Δηλαδή, τις ντομάτες, τα κολοκυθάκια, τις μελιτζάνες.
Χαράζαμε το καλάμι σε ψιλές φλούδες και φτιάχναμε κατ’ αυτόν τον τρόπο τον αετό. Δεν είχαμε, επίσης, και τις κόλλες, που έχουμε σήμερα. Τότε είχαμε την αλευρόκολλα. Δηλαδή, παίρναμε λίγο αλεύρι και το νεράκι, το αραιώναμε και φτιάχναμε την κόλλα.
Πολλές φορές δεν είχαμε ούτε χάρτινες κόλλες, πολλές φορές δεν είχαμε και λεφτά, και βάζαμε εφημερίδα αντί για τις καθιερωμένες κόλλες.
Ήταν το καθημερινό μας παιχνίδι. Και δεν ξεκινάγαμε μόνο αυτές τις μέρες, τώρα που έχουμε τις Απόκριες, αλλά μπορώ να πω μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων και μετέπειτα από την Καθαρά Δευτέρα ασχολούμασταν πάντοτε με τον αετό. Ήταν τότε οι αλάνες σε όλα τα μέρη, λίγο-πολύ, της Νέας Ιωνίας, και είχαμε την πρόσβαση αυτή και την άνεση, που λέμε.
Τα σημερινά υλικά είναι: οι τρεις πήχες πάντοτε, οι «μάνες» που λέμε, οι κόλλες (το χαρτί) και ο σπάγκος, που κάνουμε το γύρω-γύρω του αετού, που δένεται, δηλαδή.
Δηλαδή, καρφώνουμε τις τρεις πήχες με ένα καρφάκι και εν συνεχεία με έναν σπάγκο κάνουμε το γύρω-γύρω του αετού.».
Επίσης, ζητήσαμε από τον κ. Κωστιδάκη να μας μιλήσει για τον αείμνηστο Αντώνη Ιωσηφίδη, στη μνήμη του οποίου ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση, με τον επίτιμο Πρόεδρο του Ιωνικού Συνδέσμου να μας λέει πως: «Ο Αντώνης, επειδή ήτανε γειτονάκι μου (τον λέγαμε «γειτονάκι», επειδή ήτανε 6 χρόνια μικρότερος από μένα) και πάντα τον ένιωθα το «μικρό γειτονάκι». Έφτιαχνε πάρα πολλούς χαρταετούς.
Τα τελευταία χρόνια ξανά συναντηθήκαμε. Μάλλον, τον ξαναζέστανα κι εκείνον και ήρθε εδώ πέρα και βοήθησε.
Το αγαπούσε πάρα πολύ το να φτιάχνει χαρταετούς. Άλλωστε, μας άφησε και από πέρσι, που δεν ήξερε ότι θα φύγει από τη ζωή, κάποιους χαρταετούς εδώ πέρα. Και μας είπε: «Κρατείστε τους ή δώστε τους.».
Επειδή ήταν και Πόντιος κιόλας έφτιαξε με δυο Πόντιους, έφτιαξε έναν Αεκτσίδικο, γιατί ήταν Αεκτσής, έφτιαξε ένα μικρό «τσερκενάκι». Το τσερκένι είναι ένας διαφορετικός χαρταετός, σε σχήμα αχλαδιού. Το τσερκένι ή σμυρνάκι, όπως το λένε κάποιοι.
Ένα πολύ γλυκό παιδί. Έφυγε ξαφνικά. Εγώ ένιωθα την πολύ μεγάλη ανάγκη να το κάνουμε αυτό, έτσι στη μνήμη του. Αυτό το βάλαμε και στην αφίσα. Γιατί μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό.».
Ακόμη, στο ερώτημά μας σχετικά με το τι συμβολίζει για τους ίδιους ο χαρταετός, ο κ. Κωστιδάκης μας είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Ο συμβολισμός του αετού; Τώρα αυτά μπορούν να τα πουν οι λόγιοι καλύτερα. Το να κοιτάς ψηλά, το να πετυχαίνεις κάτι. Είναι μεγάλη ιστορία. Είναι κάτι διαφορετικό. Νομίζεις ότι κι εσύ πετάς μαζί με τον χαρταετό.», ενώ ο κ. Τελίδης ανάφερε, μεταξύ άλλων, πως: «Δεν ξέρω. Εγώ τον χαρταετό τον βρήκα από παιδάκι. Μάλιστα, επειδή είχαμε περίπτερο πουλούσε και ο πατέρας μου και ήταν αυτό το έθιμο. Τώρα, την καταγωγή του, ας το πούμε, πολλοί λένε ότι έρχεται από τα βάθη της Ασίας ο χαρταετός. Βέβαια, έχουν γίνει κάποιες αναλύσεις. Νομίζω και στο «Λυχνάρι». Αν δεν κάνω λάθος κάποιοι έχουν γράψει την ιστορία του χαρταετού. Ήταν παράδοση σε μας την περίοδο αυτή να αμολάμε. Και, μάλιστα, πολλές φορές, που δεν είχαμε τη δυνατότητα ακόμη και να φτιάξουμε χαρταετό, είχαμε κάτι το πολύ εύκολο. Ήταν οι σαΐτες, που λέγαμε. Με μια κόλλα χαρτί κάναμε τη σαΐτα. Ήταν το καθημερινό μας παιχνίδι, με λίγα λόγια. Που την αμολάγαμε με την ψιλή κλωστή. Αυτή που είχανε οι μητέρες μας για το ράψιμο. Αυτά ήταν τα καθημερινά μας παιχνίδια.».

Τέλος, στην ερώτησή μας τι φαντάζονται πως αισθάνεται ένα μικρό παιδάκι, αγοράκι ή κοριτσάκι, πετώντας έναν χαρταετό, ο κ. Κωστιδάκης απάντησε πως: «Είναι μια ανάταση ψυχής για μένα. Το να βλέπεις τον χαρταετό να πετάει ψηλά ανεβαίνει και η ψυχολογία σου, ανεβαίνουν όλα. Βλέπεις τα περιθώρια του ανθρώπου, που εγώ έτσι το βλέπω, που με τον χαρταετό που έφτιαχνε το πόσο ψηλά μπορεί να πάει. Φυσικά, και τις δυσκολίες του θα βρει και τις τούμπες του θα πάρει, θα πέσει. Αν θέλετε, έτσι, τώρα που μου το λέτε, περνάνε πολλά πράγματα από το μυαλό, που δεν τα έχει συγκεκριμενοποιήσει. Δηλαδή, το να ανεβαίνει η ψυχή σου, το να ανεβαίνει η ψυχολογία σου τόσο ψηλά. Βέβαια, μικροί, εμείς κάναμε και ζαβολιές, κοιτάγαμε πώς θα ρίξουμε του αλλουνού τον χαρταετό, είτε με ξυράφια, που βάζαμε στην ουρά, πώς θα το ρίξουμε. Αυτές εδώ τις δυσκολίες τις βλέπεις και στη ζωή. Έτσι; Και τις παγαποντιές και τις τρικλοποδιές, ας το πω έτσι.».
Επίσης, για το ίδιο ερώτημα ο κ. Τελίδης είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Όπως είπαμε, από παιδάκια, που ξεκινήσαμε με το παιχνίδι αυτό του χαρταετού, και όπως λέει ο Τάκης κάναμε και διάφορα παιχνίδια, γιατί τότε υπήρχαν οι μεγάλες αλάνες. Ακόμη και στη γειτονιά μας βρίσκαμε χώρους να αμολήσουμε τον χαρταετό. Αυτό έγινε και μία συνήθεια, ας πούμε, και με αγάπη προς τα παιδιά, εγώ έτσι το αισθάνομαι πάντα, συνεχίσαμε και σαν μεγαλύτεροι να ασχολούμαστε με τον αετό. Παράλληλα, κάναμε και με τα εγγόνια μας και κάποια άλλα παιδιά, που είχαμε τριγύρω, μέχρι που ομαδοποιήθηκε αυτή η ιστορία. Με τον Τάκη γίναμε ζευγάρι.
Να σκεφτείτε ότι πέρσι, με ένα διαβολεμένο κρύο, μας κάλεσε ένας Διευθυντής του σχολείου της Σταμάτας και πήγαμε εκεί με τον Τάκη Κωστιδάκη και φτιάξαμε εκεί πέρα χαρταετούς, από την πολλή αγάπη που έχουμε για τα παιδιά.
Εγώ, από σύμπτωση, επειδή ασχολούμαι και με το παραμύθι, έχω γράψει πάρα πολλά, χτες συγκεκριμένα τελείωσα ένα παραμύθι, που το είχα ξεκινήσει, περίπου, εδώ και έναν χρόνο, με ήρωα τον χαρταετό. Δηλαδή, την ιστορία του, αυτό που με ρώτησες προ ολίγου τι αισθάνομαι. Αισθάνεσαι μία χαρά, σε αυτό το ύψος, που ανεβαίνει ο χαρταετός. Σκέφτεσαι: Να μπορούσα να πετάξω. Το παραμύθι μου αφιερώνεται εκεί πέρα.».

Ακολουθούν φωτογραφικά στιγμιότυπα από την εκδήλωση: