Μαίρη Ραζή: «Τίποτε δεν μας χαρίζει κανένας και τα πάντα πρέπει να τα διεκδικούμε και να τα απαιτούμε.»

Η κ. Μαίρη Ραζή, σπούδασε Γαλλική Φιλολογία και είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη.
Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη κ. Σωτήρη Τσόγκα, με τον οποίο έχουν μια κόρη, την ηθοποιό κ. Κοραλία Τσόγκα.
Το 1984 ίδρυσε το Θέατρο «ΠΡΟΒΑ» και το 2001 ίδρυσε τη δική της Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Μαίρη Ραζή», την οποία διευθύνει έως και σήμερα.
Με την κ. Μαίρη Ραζή συναντηθήκαμε στον υπέροχο χώρο του Θεάτρου «Πρόβα», όπου είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε τόσο για την τρέχουσα παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστεί με μεγάλη επιτυχία, όσο και για αρκετά άλλα θέματα, όπως παρουσιάζονται στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Παναγιώτα Σούγια;

ΠΥΡΡΑ NEWS: Κυρία Ραζή, πόσο συναρπαστική είναι η Τέχνη του Ηθοποιού;
Μαίρη Ραζή: Είναι πολύ συναρπαστική. Είναι σαν μια «ερωμένη», που δεν χάνει ποτέ αυτόν τον ερωτισμό που έχει. Γιατί η άμεση επαφή που έχουμε με τον θεατή είναι πολύ σημαντική. Αυτό γίνεται μία φορά. Δεν γίνεται ποτέ ξανά, γιατί οι θεατές αλλάζουν, άρα, και η σχέση αλλάζει. Και γι’ αυτό είναι συναρπαστική, ανεπανάληπτη και μοναδική, καθώς γίνεται εκείνη την ώρα της παράστασης η Τέχνη μας, η υποκριτική μας Τέχνη, όταν, βέβαια, πρόκειται για το Θέατρο. Αν είναι για τον Κινηματογράφο ή για την Τηλεόραση, είναι διαφορετικά. Όμως, και εκεί, εκείνο που καταγράφεται στην τελική του μορφή, αυτό παραμένει. Ενδεχομένως, μόνον ως ηθοποιός και, ίσως, ως τραγουδιστής μπορείς να έχεις αυτή την άμεση αμφίδρομη σχέση πομπού και δέκτη, καλλιτέχνη και θεατή-ακροατή. Μόνο σε αυτά τα επαγγέλματα μπορείς να εισπράξεις κάτι τέτοιο, που είναι μαγικό.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Θα λέγατε πως ζείτε γι’ αυτό;
Μαίρη Ραζή: Ναι, μ’ αρέσει, φυσικά. Δεν το βλέπω σαν δουλειά. Παίζω, σαν να είμαι μικρό παιδί. Και αυτό μου δίνει ενέργεια και ζωντάνια.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Με δεδομένο το γεγονός πως έχετε σπουδάσει και Γαλλική Φιλολογία, φανταστήκατε ποτέ τον εαυτό σας να κάνει κάποια άλλη δουλειά πέρα από αυτή του ηθοποιού;
Μαίρη Ραζή: Κοιτάξτε, όταν τελείωσα το Λύκειο ήθελα να γίνω καθηγήτρια Γαλλικών. Όταν πήρα το πτυχίο μου, με στείλανε στην Ξάνθη για να διδάξω. Όμως, εγώ δεν ήθελα να φύγω από την Αθήνα. Βέβαια, ήδη από πολύ μικρή είχα το «μικρόβιο» του Θεάτρου μέσα μου. Έτσι, μπήκα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και αποφάσισα να μην τα παρατήσω ως καθηγήτρια, που μου άρεσε κιόλας, αλλά συνέχισα να παραδίδω ιδιαίτερα μαθήματα για να βγάζω ένα μεροκάματο, ώστε να μπορώ να πληρώνω τη Σχολή. Αν, λοιπόν, θα μου άρεσε κάτι άλλο να κάνω αυτό σίγουρα είναι η ιδιότητα της καθηγήτριας. Και για τον λόγο αυτόν μετά από πολλά χρόνια δημιούργησα τη δική μου Δραματική Σχολή, γιατί ήθελα να μεταδώσω τις γνώσεις μου πάνω στην Τέχνη μου στους νέους, για να αφήσουμε και εμείς ως Ομάδα, εγώ μαζί με τον Σωτήρη Τσόγκα, το λιθαράκι μας σ’ αυτό που λέγεται και υποκριτική Τέχνη. Έτσι, ίδρυσα τη Δραματική Σχολή «Πρόβα». Βέβαια, αν ήταν ανάγκη να έκανα μια άλλη δουλειά, θα την έκανα. Αλλά αυτό που με ευχαριστεί ακόμη περισσότερο από τη διδασκαλία, τη σκηνοθεσία, την επεξεργασία και τη μετάφραση κειμένων ή οτιδήποτε άλλο είναι το να παίζω.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Πόσο εύκολη είναι η θεατρική συνύπαρξη όλων των μελών της οικογένειας;
Μαίρη Ραζή: Πολύ εύκολη. Εμείς είμαστε τρεις άνθρωποι. Τώρα, βέβαια, η Κοραλία έχει παντρευτεί και έχει πια φύγει από το σπίτι. Όμως, όταν μέναμε όλοι μαζί ξεκινάγαμε από το ίδιο σημείο να πάμε στο ίδιο σημείο με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Ο ένας πήγαινε με τα πόδια, ο άλλος με το λεωφορείο και ο άλλος με το αυτοκίνητό του. Αυτό, λοιπόν, δείχνει μια ανεξαρτησία των κινήσεών μας. Θα περίμενε κανείς πως και η σκηνική συνύπαρξη θα ήταν δύσκολη. Ίσα-ίσα, όμως, σε μας είναι πιο εύκολη, γιατί έχουμε κοινούς κώδικες υποκριτικής και αποκρυπτογραφούμε τα κείμενα πολύ πιο εύκολα, έχοντας μια ίδια αγωγή, μια ίδια εκπαίδευση. Βέβαια, μετά από κάποια χρόνια η Κοραλία έχει κάνει τη δική της διαδρομή, ζει και εργάζεται σε άλλα θέατρα. Αλλά όταν είμαστε οι τρεις είναι πολύ πιο εύκολο να παίζουμε. Δηλαδή, αλλιώς είναι να συνεννοηθείς με έναν ηθοποιό, που δουλεύεις μαζί του πρώτη φορά, και αλλιώς με κάποιον με τον οποίο έχεις κάνει τριάντα-σαράντα ή πενήντα έργα.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Λειτουργείτε ομαδικά;
Μαίρη Ραζή: Ναι, αυτό, άλλωστε, είναι και το πνεύμα όλης της δουλειάς. Αν κάποιος έρθει να δει παράσταση στο Θέατρό μας ξέρει τι θα δει, γνωρίζει την αισθητική και την υποκριτική σφραγίδα μας. Κάνουμε κάτι που να μας ευχαριστεί και να είναι ένα θέατρο που να μας αρέσει. Το κοινό μας είναι σταθερό, όμως, ανανεώνεται κιόλας, επειδή λειτουργούμε πολλά χρόνια ως ομάδα και γνωρίζουν τι να περιμένουν από τις παραστάσεις μας.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Δηλαδή, από τη στιγμή που σας αρέσει αυτό που κάνετε, το μεταδίδετε με κάθε τρόπο και στον θεατή;
Μαίρη Ραζή: Ασφαλώς, ναι. Και αυτό το εισπράττει ο θεατής. Όμως, η μετάδοση αυτή δεν γίνεται έτσι απλά. Στηριζόμαστε στο γεγονός πως πάντα δουλεύουμε με έναν πυρήνα συγκεκριμένων ανθρώπων. Δηλαδή, αν υπάρχουν ρόλοι κατάλληλοι ξαναπαίρνουμε τους συνεργάτες μας και σε άλλη παράσταση. Το εκάστοτε κείμενο είναι αυτό που μας κάνει να αλλάζουμε τους συνεργάτες μας. Αλλά σκηνογράφοι, μουσικοί κ.τ.λ., πάντα είναι οι ίδιοι, για πάρα πολλά χρόνια. Και δεν τους αλλάζουμε με τίποτε. Αλλά, ξέρετε, ένας ρόλος πρέπει να ταιριάζει με τον ηθοποιό. Δηλαδή, αν έχω πέντε ρόλους ηλικιωμένων δεν θα πάρω μία νέα κοπέλα ή έναν μεγαλύτερο σε ηλικία να παίξει έναν ρόλο νέου σε ηλικία ανθρώπου. Πρέπει να συνδυάζονται όλα αυτά. Αλλά, σχεδόν, πάντα έχουμε έναν πυρήνα συγκεκριμένων συναδέλφων. Φυσικά, όποτε οι συνθήκες το επιβάλλουν, μπαίνουν μέσα και νέοι άνθρωποι, ώστε να μεταλαμπαδεύεται αυτό που κάνουμε. Θέλω να υπάρχουν οι συνεχιστές αυτής της δουλειάς, αυτού του κόπου. Έτσι, ετοιμάζουμε ανθρώπους γύρω μας, που να μπορούν να συνεχίσουν το έργο μας. Ελπίζω να τα καταφέρουμε, διότι έχουμε δει σπουδαίες δουλειές, φοβερούς θιάσους, να μην μπορούν να συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Τι φταίει γι’ αυτό κατά τη γνώμη σας;
Μαίρη Ραζή: Δεν φταίει κάτι συγκεκριμένο, αλλά πρέπει να το προβλέπουμε, ώστε να μην συμβαίνει.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε για τον κ. Σωτήρη Τσόγκα και την κ. Κοραλία Τσόγκα, που δεν έχετε ξαναπεί;
Μαίρη Ραζή: Η Κοραλία Τσόγκα είναι μία καλλιτέχνης, η οποία, ενώ έχει εκπαιδευτεί από εμάς, έχει τη δική της έντονη προσωπικότητα. Γράφει, σκηνοθετεί και νομίζω πως χορεύει και τραγουδάει εξαιρετικά. Έχω την εντύπωση ότι η νέα γενιά κάνει πιο πολλά πράγματα από ό,τι κάναμε εμείς, επειδή οι νέοι συνάδελφοι είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι.
Την Κοραλία τη θαυμάζω. Το ξέρει. Αλλά δεν είμαι και σαν την κουκουβάγια, που δεν θα δω τα λάθη της, δεν θα κάνω παρατηρήσεις. Ή ας μην τις πω παρατηρήσεις. Ας τις πούμε συμβουλές.
Νομίζω ότι την αγαπάω πάρα πολύ και αυτό καλύπτει όλα τα υπόλοιπα για την Κοραλία. Της τα έχω πει όλα.
Για τον δε Σωτήρη, ο οποίος με σκηνοθετεί πάρα πολλά χρόνια, θεωρώ πως του είμαι μια αρκετά δύσκολη συνεργάτης, παρότι δεν είμαι απείθαρχη, δεν έχω σκηνοθετική άποψη, ακούω, και θα έλεγα πως είμαι πάρα-πάρα πολύ καλή μαθήτρια. Κάνω τα πάντα, που θα μου πει ο σκηνοθέτης, και τα κρατάω μέχρι την τελευταία παράσταση. Απλώς, θα έλεγα πως λειτουργώ με μια μικρή χρονοκαθυστέρηση και αργώ λίγο να του τα δείξω. Παρόλο που έχω εμπιστοσύνη στον Σωτήρη, νομίζω πως λιγάκι του βγάζω την πίστη, επειδή έτσι είμαι εγώ. Δεν είναι καπρίτσιο. Απλά, η διαδικασία της ωρίμανσης ενός ρόλου μέσα μου θέλει συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Σε ποιον βαθμό εμπιστεύεστε τους συναδέλφους σας σε ό,τι αφορά στην καλλιτεχνική τους επάρκεια;
Μαίρη Ραζή: Γενικά, είμαι ένας άνθρωπος, που πάρα πολύ δύσκολα εμπιστεύομαι και πάρα πολύ δύσκολα αγαπάω. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου. Πολύ δύσκολα θα εμπιστευτώ ακόμη και τις δικές μου δυνάμεις, παρότι γνωρίζω πως κάθε ρόλο μου θα τον παίξω καλά, γιατί η ίδια η δουλειά μου το έχει αποδείξει. Εν τούτοις, είμαι λίγο ανασφαλής. Γι’ αυτό προσπαθώ συνέχεια να βελτιώνομαι. Όμως, έχω και την απαίτηση όλοι οι γύρω μου να καταθέσουνε τον καλύτερό τους εαυτό. Όσο καλύτεροι είναι οι ηθοποιοί, που παίζουνε κοντά μας, τόσο καλύτερος γίνεσαι και εσύ. Και έχω και μία «τέχνη» να τους «κλέβω» όταν βλέπω κάτι καλό. Είναι αλήθεια πως στις παραστάσεις μας θέλω οι συνάδελφοι να «φυσάνε», να παίζουν πολύ καλά, να είναι πολύ καλά ντυμένοι, να είναι προστατευμένοι. Δηλαδή, να βρίσκονται σε ένα φυτώριο, που βάζουμε έναν σπόρο, ώστε να ανθίσει ο ηθοποιός και όχι να μαραζώσει. Πρέπει να έχει τη συνθήκη αυτή, που να του επιτρέψει να ανθίσει. Και ποτέ, καθ’ όλη τη διάρκεια των παραστάσεων, δεν έχω κάνει παρατήρηση σε κανέναν ηθοποιό για το πώς παίζει τον ρόλο του. Αλλά επειδή γύρω μας είμαστε σαν ομάδα, οι ηθοποιοί, με τους οποίους συνεργαζόμαστε, είναι τύπος και υπογραμμός. Δεν παρεκκλίνουν της πορείας τους.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Ως γνήσια Κωνσταντινουπολίτισσα, υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά ή νοοτροπίες της ζωής στην Πόλη, τα οποία κρατάτε μέχρι σήμερα;
Μαίρη Ραζή: Ναι, βέβαια, όπως το γεγονός πως είμαι πολύ φιλόξενη και ανοιχτή. Ξέρετε, η γιαγιά μου δεν ήξερε να διαβάζει. Ήταν αγράμματη. Εγώ της έμαθα να γράφει. Κοραλία τη λέγανε. Γι’ αυτό έδωσα και στο παιδί μου το όνομά της. Ήταν, όμως, αρχόντισσα. Επειδή η μητέρα μου δούλευε, μας μεγάλωσε η γιαγιά μου, εμένα και την αδερφή μου. Μας δίδαξε ήθος, αγωγή, σεβασμό, πράγματα τα οποία τα είχε από μόνη της αυτή η κυρία, χωρίς να τα σπουδάσει. Ξέρετε, έτσι είναι οι Πολίτισσες. Μας αρέσει η ποιότητα, να καλοπερνάμε. Έχετε δει τι φοράμε; Σαν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα κυκλοφορούμε. Είμαστε μέσα στη μόδα, ντυμένες, περιποιημένες, κομψές, χτενισμένες, καθαρές. Όταν ήρθαν οι Σμυρνιές δεν τις λέγανε παστρικές; Γιατί πλενόντουσαν. Και με μία αρχοντιά. Είναι κιμπάρισσες.
Εγώ προτιμώ να φάω κάπου καλά, και ας μην τρώω κάθε μέρα. Αλλά δεν θέλω να τρώω κάτι που δεν μου αρέσει, όπως τα έτοιμα φαγητά. Θέλω να είμαι καλά και στις δύσκολες στιγμές και στις καλές. Θέλω η ποιότητα της ζωής μου να είναι καλή.
Αυτό είναι και ένας τρόπος να προσεγγίζεις τα πράγματα μέσα από μια άλλη εκδοχή, όχι μέσα από μιζέρια, αλλά μέσα από ένα άνοιγμα οριζόντων. Δεν μου αρέσει η μιζέρια, το να κλαίγομαι κ.τ.λ.. Ό,τι κακό και αν συμβαίνει, θεωρώ πως διορθώνεται. Το μέσα μας δεν γίνεται να διορθωθεί. Για παράδειγμα, ο τσιγκούνης είναι τσιγκούνης και στα συναισθήματα. Του γκρινιάρη, γκρινιάρικα θα του πάνε τα πράγματα. Βέβαια, κι εγώ γκρινιάζω πού και πού, αλλά η ζωή θέλει μία αισιοδοξία, μία λεβεντιά. Η ζωή δεν είναι το να κλαίμε τη μοίρα μας. Εγώ δεν θέλω να ακούω ούτε για γιατρούς, ούτε για χάπια. Δεν μπορώ, δεν θέλω, δεν μου αρέσει. Για ποιον λόγο να το κάνω; Θέλω να είναι μακριά οι αρρώστιες, μακριά οι γιατροί.
Και, βέβαια, μου αρέσει να μιλάω, να «κουτσομπολεύω» με τις φίλες μου.
Έτσι, περίπου, είμαστε οι Κωνσταντινοιυπολίτισσες.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Θέλετε να μας μιλήσετε για τα παιδικά σας χρόνια στην Πόλη;
Μαίρη Ραζή: Γεννήθηκα στον κεντρικό δρόμο του Πέραν, απέναντι από το Αστυνομικό Τμήμα. Δεκαέξι χρονών ήρθα στην Ελλάδα. Με στενοχωρεί πάρα πολύ να μιλάω για τη ζωή μου στην Πόλη, αν και είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, γιατί δεν ήμασταν και φτωχοί.
Επειδή, λοιπόν, είμαι γεννημένη στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, μου αρέσει η πολυκοσμία, η φασαρία, τα αυτοκίνητα να κορνάρουν. Δεν μπορώ να πάω σε ένα βουνό και να καθίσω για να ησυχάσω. Θα φύγω. Θέλω φασαρία, γιατί έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Έχω μάθει να πηγαίνουμε στα θέατρα, στον κινηματογράφο κ.τ.λ..

Πήγαινα σε ένα σχολείο πολυπολιτισμικό. Δεν πήγαινα σε ελληνικό σχολείο. Στο Saint Pulcherie High School, στις Καλόγριες, πήγαινα, που ήταν Παρθεναγωγείο. Ήταν πολύ καλό σχολείο, όπου πήγαιναν κορίτσια από όλες τις φυλές του κόσμου. Εβραίες, Τουρκάλες, Ελληνίδες, Αρμένισσες, Κινέζες, ό,τι θέλετε. Υπήρχε και μία πολυπολιτισμική συμπεριφορά και στις θρησκείες και στον Πολιτισμό. Και έτσι έχω αυτές τις προσλαμβάνουσες. Θυμάμαι ότι ως παιδιά πηγαίναμε σε όλους τους θρησκευτικούς χώρους, σε τζαμιά, σε εκκλησίες, ορθόδοξες και καθολικές. Δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Δεν είχαμε αυτό που παρατηρώ τώρα και δεν μου αρέσει καθόλου. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να πιστεύει όπου θέλει, να κάνει ό,τι θέλει και ό,τι μπορεί. Πήγαινα και στη Συναγωγή. Έχω πάει στη «Χάβρα των Ιουδαίων», που λένε. Τρέχαμε από εδώ κι από ‘κει ως παιδιά. Μετά από το σχολείο βγαίναμε. Παρόλα αυτά η θρησκεία βοήθησε στην παρουσία μας στην Τουρκία. Το ό,τι ήμασταν Χριστιανοί. Πηγαίναμε στις εκκλησίες κάθε Κυριακή. Ήξερα όλα τα τροπάρια απ’ έξω. Με το που ήρθα εδώ δεν ξαναπάτησα σε εκκλησία.
Όμως, αναγκαστήκαμε να φύγουμε, διότι διώξανε τον πατέρα μου. Αυτό δεν το συζητάω. Είναι πολύ άσχημο πράγμα.

Ήταν ό,τι χειρότερο έζησα και δεν θέλω να μιλάω γι’ αυτό.
Τα παιδικά μου χρόνια, λοιπόν, ήταν ευχάριστα, αλλά εκείνο το τμήμα της μετάβασης από εκεί εδώ ήταν ένα πολύ δύσκολο ζήτημα. Όλα τα υπάρχοντά μας και, κυρίως, όλος ο κύκλος μου σε εκείνη την ηλικία, έμεινε πίσω. Και σκεφτείτε ότι τις συμμαθήτριές μου, που ήταν Εβραίες, Τουρκάλες κ.τ.λ., δεν τις ξανάδα. Από τις Ελληνίδες κάτι έχω κρατήσει, όμως, κόπηκε ο σύνδεσμός μου με τις υπόλοιπες. Και τώρα που το λέω ανατριχιάζω. Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

Βλέπω τους σημερινούς μετανάστες και σκέφτομαι πως εμείς ήμασταν χειρότερα. Και ακόμη πιο χειρότερα ήταν όταν ήρθαμε στην Ελλάδα.
Όλα αυτά, βέβαια, καθόρισαν την προσωπικότητά μου και με έκαναν πολύ δυνατή. Δεν κωλώνω μπροστά σε τίποτε. Ό,τι και να μου τύχει. Αφού μου έτυχε αυτό σε μικρή ηλικία, τι άλλο να φοβηθώ ότι θα πάθω;
Βέβαια, εγώ δεν κάνω συντηρητικό θέατρο. Κάνω ό,τι μπορώ στην κατεύθυνση που με ενδιαφέρει. Το Θέατρο είναι επικίνδυνη Τέχνη. Αφυπνίζονται συνειδήσεις, συνειδητοποιούνται άνθρωποι, διαμορφώνονται προσωπικότητες μέσα σε μιάμιση ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο θεατής βλέπει λογοτεχνικό κείμενο, μουσική, χορό, όλες τις Τέχνες μαζί. Και αφυπνίζεται. Αν, μάλιστα, όλους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες τους εμφυσούσαμε το θέατρο, προτείνοντάς τους να βλέπουν διάφορες παραστάσεις, θα ενσωματωνόντουσαν ευκολότερα στην ελληνική κοινωνία και θα περιορίζονταν δραστικά πιθανά περιστατικά παραβατικότητας.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Φέτος πρωταγωνιστείτε στην ξεκαρδιστική κωμωδία της αείμνηστης Χρύσας Σπηλιώτη, με τίτλο: «Σκοτσέζικο ντους». Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτή την παράσταση.
Μαίρη Ραζή: Έχει πλάκα αυτή η παράσταση. Το έργο έχει γραφτεί το 2000 και δεν είχε παιχτεί μέχρι σήμερα. Εμείς το ανεβάσαμε προς τιμήν της Χρύσας. Λάβαμε και μια μικρή επιχορήγηση από του Υπουργείο Πολιτισμού. Είναι μια παράσταση πολύ διασκεδαστική, η οποία περνάει πολύ σοβαρά μηνύματα με έναν ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο. Περιλαμβάνονται στο έργο και διαδραστικά δρώμενα, όπου συμμετέχει και το κοινό. Είναι ένα έργο παράξενο, πρωτότυπο, και βάζει πολλούς προβληματισμούς, οι οποίοι δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά. Τους θέτει η Χρύσα με έναν τρόπο χαλαρό, αλλά οι προβληματισμοί υπάρχουν. Γελάς, περνάς πάρα πολύ καλά, διασκεδάζεις και βιώνεις κάτι που δεν υπάρχει πια και λείπει τόσο πολύ. Δηλαδή, δεν υπάρχουν πολλές κωμωδίες φέτος. Όλοι κλαίνε. Αυτό είναι μία εκτόνωση για τον θεατή.
Θέλω να αναφερθώ λίγο και στην κωμωδία, λέγοντας πως υπάρχει και μια ενοχική συμπεριφορά σε αυτήν, γιατί όταν γελάμε βάζουμε και το χέρι μας μπροστά. Ντρεπόμαστε να γελάσουμε, ντρεπόμαστε να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να χαρεί για κάποια πράγματα. Η κωμωδία θεωρείται υποδεέστερο είδος, ενώ είναι πάρα πολύ δύσκολο. Και, ευτυχώς, που οι νέοι άνθρωποι και, γενικά, ο κόσμος έχει ανάγκη να επικοινωνήσει, να γελάσει και να προβληματιστεί, αλλά και να ξεχαστεί προς στιγμήν. Βέβαια, αυτό μπορεί να το πάθει και με την τραγωδία, και να ξεχάσει τα προβλήματά του.
Εμείς παίζουμε κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9, και κάθε Κυριακή στις 8 η ώρα, στο Θέατρο «Πρόβα», Αχαρνών και Ηπείρου, στο κέντρο της Αθήνας.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Πώς είναι αλήθεια ένας θίασος να παρουσιάζει τις πρόβες μιας παράστασης ενός άλλου θιάσου;
Μαίρη Ραζή: Έχει πλάκα. Είναι Θέατρο εν Θεάτρω. Σανίδι πάνω στο σανίδι. Αρέσει αυτό στον κόσμο, γιατί δεν ξέρει τι τραβάμε για να φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα. Το κοινό, λοιπόν, βλέπει μόνο το αποτέλεσμα. Τη διαδικασία και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ολοκληρωθεί το εγχείρημα δεν τα γνωρίζει. Εμείς, όταν ξεκινήσαμε αυτό το έργο, λέγαμε πως θα κάνουμε καμιά σαρανταριά πρόβες και όλα καλά. Τελικά, εξήντα πέντε πρόβες κάναμε. Πολύ σπάνια συμβαίνει αυτό. Για να μπορέσουμε να είμαστε και άμεσοι, να παίζουμε χωρίς να παίζουμε. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο και περίεργο. Θέατρο εν Θεάτρω δεν μου έχει ξανατύχει να παίξω, ίσως, μόνο στην επιθεώρηση λίγο.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Ποια είναι η ιδιαιτερότητα που έχει το συγκεκριμένο «Θέατρο εν Θεάτρω;».
Μαίρη Ραζή: Είναι σαν να μας βλέπουνε από την κλειδαρότρυπα οι θεατές. Και πρέπει αυτό να είναι και Τέχνη. Να βλέπει ο θεατής από την κλειδαρότρυπα μέχρι και που αλλάζουμε επί σκηνής τα ρούχα μας, για να βάλουμε τα ρούχα της πρόβας. Είναι μία τελετουργία και ένα ξεγύμνωμα των σχέσεων. Όλα αυτά που βλέπετε, τα «metto» κ.τ.λ., που βγήκανε στη φόρα, των δύσκολων σχέσεων, που πολλές φορές αναπτύσσονται μεταξύ του ατόμου που έχει τη δύναμη να το κάνει και του εργαζόμενου. Βέβαια, κι εδώ πέρα συμβαίνει αυτό. Ας πούμε, ο σκηνοθέτης σαλιαρίζει μια με τη μία, μια με την άλλη, για να πάρουνε ρόλους τα κορίτσια. Δυστυχώς, ανάλογα περιστατικά συμβαίνουν σε όλες τις δουλειές, όμως, επειδή οι ηθοποιοί είναι γνωστοί, το σοβαρό αυτό ζήτημα λαμβάνει πιο γαργαλιστική αξία.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Έχουν ρεαλιστική επαφή με την πραγματικότητα των προβών ενός θιάσου όσα διαδραματίζονται στο «Σκοτσέζικο ντους»;
Μαίρη Ραζή: Ε, βέβαια. Γίνονται αυτά ή γινόντουσαν και θα γίνονται. Δηλαδή, η Χρύσα το έγραψε αυτό το έργο, από όσο γνωρίζω και από συζητήσεις με τους ηθοποιούς με τους οποίους έχει δουλέψει, δούλευε και αυτή σε ένα θέατρο και κατέγραψε τα γεγονότα αυτά. Είναι εμπειρικό το έργο της. Ήταν αξιολογότατη συνάδελφος, καλή κοπέλα και καλή συγγραφέας. Άφησε ωραία έργα. Και, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια εμείς ανεβάζουμε έργα πολύ σπουδαίων Ελλήνων συγγραφέων, για τους οποίους δεν πολυενδιαφέρεται το Υπουργείο Πολιτισμού.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Γιατί το λέτε αυτό;
Μαίρη Ραζή: Θέλω να πω ότι χωρίς τους ογκόλιθους (Χορν, Μελάς, Μπόγρης, Ξενόπουλος, Καμπανέλλης, Διαλεγμένος, Αναγνωστάκη, Κεχαΐδης, Μουρσελάς και τόσοι άλλοι) δεν θα είχαμε το ελληνικό έργο, που έχουμε αυτή τη στιγμή, ούτε και τους συγγραφείς. Αυτοί δείξανε τους δρόμους. Δηλαδή, δεν μπορούμε να τους αγνοούμε. Κάνουμε μία προσπάθεια να ανασύρουμε σπουδαίους συγγραφείς, που έχουν να παιχτούν χρόνια, για να τους θυμόμαστε εμείς και να τους γνωρίσουν οι νέοι άνθρωποι. Αυτό γίνεται μακριά από κάθε ταμειακή επιταγή. Έχουμε έναν στόχο: να μην ξεχνιόμαστε. Δηλαδή, η ελληνική δραματολογία, η ελληνική θεατρική ταυτότητα, πρέπει να παραμένει ζωντανή. Πρέπει να την έχουμε πάντα μέσα στη μνήμη μας, γιατί χωρίς μνήμη και άμα αγνοήσουμε αυτούς τους σπουδαίους πνευματικούς ανθρώπους, υπάρχει βαρβαρότητα. Άρα, είναι καθήκον και χρέος όποιου ενδιαφέρεται να σκύβει και να βλέπει τους Έλληνες συγγραφείς, με πρώτη την Πολιτεία. Είναι, νομίζω, πολύ αδικημένοι οι Έλληνες συγγραφείς. Και με τα τόσα έργα ξένων συγγραφέων, που έχω διαβάσει στη ζωή μου, είμαι απόλυτα βέβαιη πως δεν υστερούμε σε τίποτε. Έχουμε σπουδαίο θέατρο. Οι σύγχρονοι συγγραφείς μας είναι εξαιρετικοί. Τα νέα παιδιά που γράφουν, πήρανε πράγματα από τους πιο παλιούς. Και είναι σαν να μην μας ενδιαφέρει. Αγωνιώ πάρα πολύ για το ελληνικό δραματολόγιο. Έχω μία ανησυχία πλέον.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Οι θαυμαστές σας και όχι μόνον έχουν αρκετό καιρό να σας δουν σε κάποια τηλεοπτική σειρά. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Μαίρη Ραζή: Ναι, πράγματι. Όμως, δεν ξέρω το γιατί συμβαίνει αυτό. Για το θέμα αυτό, μάλλον, θα πρέπει να ρωτήσετε τους σκηνοθέτες της τηλεόρασης και τους παραγωγούς. Ίσως, δεν με θέλουν να με παίξουν. Βέβαια, δεν έχω παράπονο, γιατί πραγματικά έχω δουλέψει και στην τηλεόραση με σπουδαίους καλλιτέχνες και σε καλά σίριαλ. Εντάξει, μπορεί να μην έγινα πλούσια, διότι ήμουν κακοπληρωμένη, αλλά δεν έχω παράπονο. Κοιτάξτε, η τηλεοπτική παραγωγή είναι ιδιωτική ιστορία. Ο παραγωγός θέλει να έχει κέρδος για να είναι η επιχείρησή του υγιής. Πρέπει να βάλει στην τσέπη του σίγουρα χρήματα, και τα δίνει εκεί όπου πιστεύει ότι θα τα πάρει πίσω. Προφανώς, στο πρόσωπό μου φαντάζεται ότι δεν θα τα πάρει πίσω. Τι να πω; Ίσως, να συμβαίνει επειδή είμαι ταυτισμένη ως κωμική ηθοποιός, και φέτος δεν υπάρχουν αρκετές κωμικές σειρές. Όμως, εγώ δεν είμαι μόνον κωμική ηθοποιός.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Ξεχωρίζετε κάποια σίριαλ από τη φετινή τηλεοπτική παραγωγή, στα οποία θα θέλατε να παίζετε;
Μαίρη Ραζή: Δεν βλέπω τίποτε ολοκληρωμένα, γιατί δεν προλαβαίνω. Βλέπω μόνο σε τρέιλερ. Αλλά γνωρίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία των τηλεοπτικών σίριαλ είναι δραματικά. Γίνονται πολύ καλές παραγωγές, όπου παίζουν αξιόλογοι ηθοποιοί του θεάτρου, και, γενικά, έχει ανεβεί λίγο ο πήχης, καθώς γίνονται και πάρα πολύ καλές παραγωγές. Θα ήθελα πάρα πολύ να παίξω σε κάποια σειρά.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Ποιους θεωρείτε ως τους σημαντικότερους ρόλους της καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας σας;
Μαίρη Ραζή: Σίγουρα τη «Λοκαντιέρα», την «Κλυταιμνήστρα», τη «Μπαλωματού», το «Μην ακούς τη βροχή» του Διαλεγμένου και τη «Ρόζα Εσκενάζυ». Βέβαια, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω, γιατί είναι όλα τους παιδιά μου. Όλους τους ρόλους τους αγαπώ. Στο θέατρο έχω βραβευτεί, έχω κάνει σπουδαίες ερμηνείες. Αλλά άμα έχεις καμιά δεκαριά «παιδιά» είναι, ίσως, ευκολότερο να ξεχωρίσεις κάποιο. Όμως, εγώ έχω καμιά εξηνταριά παιδιά και δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω αντικειμενικά. Μου αρέσει πάρα πολύ και ο ρόλος που παίζω τώρα. Όλοι οι ρόλοι που έχω παίξει μου αρέσουν. Απλά κάποιοι μου αρέσουν λίγο παραπάνω.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια έχετε ιδρύσει την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή «Η Πρόβα». Ποιες είναι οι εμπειρίες σας από τη λειτουργία της;
Μαίρη Ραζή: Είναι δύσκολη η απάντηση. Δεν είναι απλό να εκπαιδεύεις νέους ανθρώπους, επαγγελματίες ηθοποιούς. Είναι πολύ δύσκολο. Εμείς, ως Σχολή, βασιζόμαστε στο Σύστημα του Στανισλάφσκι, μαθαίνουμε τις αρχές της Υποκριτικής και με τη γνώση που θα αποκτήσει ένα παιδί, τελειώνοντας τρία χρόνια φοίτησης, άντε να μπορέσει να γράψει μία πρόταση δική του. Σιγά-σιγά θα γράψει ένα κεφάλαιο και πιο αργά θα γράψει το δικό του βιβλίο, το καλλιτεχνικό. Η Υποκριτική είναι δύσκολο να διδαχθεί, γιατί δεν είναι «συνταγή μαγειρικής», ώστε να πεις πως θα βάλεις τόσο αλάτι και τόσο πιπέρι. Είναι κατάθεση ψυχής. Πρέπει να ξεκλειδώσεις το υλικό που έχεις. Πρέπει να διαβάσεις το υλικό που διαθέτεις. Πάντως, εγώ είμαι της απόψεως ότι ένα παιδί είναι προτιμότερο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, παρά να είναι μίζερος υπάλληλος μιας τράπεζας και να σου λέει στα πενήντα του: «Εγώ, ήθελα να γίνω ηθοποιός. Ο μπαμπάς μου και η μαμά μου δεν με άφησαν». Αφήστε τα, τα παιδιά. Παντού υπάρχει ο κίνδυνος να πεινάσουνε. Και οι Φυσικομαθηματικοί και οι Γιατροί και πολλοί άλλοι, μπορεί να γίνουν «σερβιτόροι». Βέβαια, η δουλειά του ηθοποιού είναι ένα επάγγελμα, που δεν έχει ασφάλεια. Τι να κάνουμε τώρα; Δεν μπορείς εύκολα να ζήσεις από αυτή τη δουλειά.
Εμείς βγάζουμε επαγγελματίες ηθοποιούς. Δεν είμαστε γραφείο ευρέσεως εργασίας. Ούτε υπάρχει «ταλαντόμετρο». Είναι πολύ δύσκολο να πεις σε κάποιον να μην ασχοληθεί επειδή δεν έχει ταλέντο, γιατί τον πληγώνεις, δεν ξέρεις πόσο πολύ. Πρέπει να είσαι επιεικής. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα στη γνώση, από τη στιγμή που την πληρώνει κιόλας. Αλλά δεν μπορείς να πάρεις τα λεφτά του και να τον έχεις να τον βασανίζεις, ξέροντας ότι δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά. Υπάρχει ένα όριο. Αλλά πρέπει να σεβαστείς αυτό που έχει στο κεφάλι του το παιδί, το όνειρό του. Αφήστε το, ας είναι μέσα στην Τέχνη. Ας σπουδάσει, γιατί παίρνει τόσο πλούσιο υλικό μέσα στην ψυχή του, στο μυαλό του, στην καρδιά του, στα συναισθήματά του. Πλουτίζει ως άνθρωπος, περνώντας μέσα και από τη χειρότερη Δραματική Σχολή, που δεν θα τα πάρει από άλλη σπουδή εύκολα. Πάντως, όλα τα παιδιά της Σχολής μας εργάζονται. Όμως, είναι της απόψεως ότι θέλουν να κάνουν την Τέχνη τους και όχι να εμπορευματοποιήσουν την Τέχνη τους.
Πολλοί απόφοιτοι της Σχολής μας έχουν γίνει συγγραφείς, έχουν δικά τους θέατρα, έχουν γίνει σκηνοθέτες, έχουν κάνει ομάδες. Εκφράζονται, δουλεύουνε. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω έναν από όλους αυτούς. Βεβαίως, υπάρχουν γυναίκες, πολύ σπουδαία ταλέντα, που έχουν περάσει από εδώ, οι οποίες παντρευτήκανε, κάνανε δυο-τρία παιδιά και δεν μπορούν να συνεχίσουν την ιδιαίτερα απαιτητικά αυτή δουλειά. Τα πάντα, όμως, εξαρτώνται από το τι πραγματικά θέλει να κάνει κάποιος. Και, βέβαια, και πώς τα φέρνει και η ζωή του. Δηλαδή, μπορεί να δεις κάποιον και να πεις πως: Αυτός τώρα, δεν τα «πολυλέει». Αλλά το παιδί μορφώνεται, διαβάζει βιβλία, συγγενεύει με τα πνεύματα μεγάλων σπουδαίων συγγραφέων, μαθαίνει ποιος ήταν ο Τσέχωφ, ποιος ήταν ο Σαίξπηρ, ποιος είναι ο Ίψεν. Πού αλλού θα τα μάθει όλα αυτά; Και είναι ιδιαίτερα παιδιά μέσα στην εποχή της τεχνολογίας, που ασχολούνται με την ψυχή τους, που εκτίθενται, που αισθάνονται άβολα. Μάλιστα, κάποιους τους κοροϊδεύουν κιόλας, λέγοντας υποτιμητικά: «Α, ηθοποιός είναι.». Δεν είναι εύκολο.
Και, βέβαια, τώρα λένε ότι γεμίσαμε ηθοποιούς. Εγώ προτιμώ ένα ευτυχισμένο παιδί και φτωχό ηθοποιό, παρά έναν δυστυχισμένο άνθρωπο.
Είναι μια δύσκολη διαδικασία να εκπαιδεύσεις επαγγελματίες ηθοποιούς. Η Σχολή είναι αναγνωρισμένη από το κράτος, αλλά αυτή τη στιγμή αμφισβητείται η αναγνώρισή της και έτσι έχουμε κάνει ένσταση στο ΣτΕ για να συνεχίσει να είναι αναγνωρισμένη, για να μπορεί να δίνει ατέλειες, αναβολή στρατού, να μπορούν να διδάσκουν θέατρο οι απόφοιτοι των Σχολών μας στα σχολεία, στην εκπαίδευση. Κάποια δικαιώματά μας υποβαθμίζονται, και αυτό για την καλλιτεχνική εκπαίδευση, γενικότερα, είναι πάρα πολύ κακό. Μειώνει την αξία και τη θέση της στον Πολιτισμό. Είναι πάρα πολύ κακό.
Το σημαντικό είναι ότι μέσα από την εκπαίδευση, που παίρνει ένας νέος άνθρωπος για την Τέχνη της Υποκριτικής, βοηθιέται, γενικά, και σαν άνθρωπος, σαν άτομο, σαν προσωπικότητα. Για εμένα σημαντικό είναι ότι συνεργάζομαι με εξαιρετικούς καθηγητές, εξαιρετικούς συναδέλφους, οι οποίοι, με αυταπάρνηση και πολλή αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, προσπαθούν να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στα παιδιά, που είναι το μέλλον της χώρας μας.
Όλα αυτά τα χρόνια συνεργάστηκα με υπέροχους καθηγητές και τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Θα θέλατε να μας πείτε αν υπάρχει κάτι που, ενδεχομένως, θεωρείτε πως κάνει τη Σχολή σας να ξεχωρίζει από αυτό που θα λέγαμε: Άλλη μια Δραματική Σχολή;
Μαίρη Ραζή: Κοιτάξτε, η κάθε Σχολή κάνει μια προσπάθεια. Θα έλεγα ότι όλες οι Σχολές έχουν το στίγμα τους, και έτσι ή αλλιώς βάσει των προϋποθέσεων που πρέπει να λειτουργεί μια Δραματική Σχολή, βάσει των κανονισμών που θέτει το Υπουργείο Πολιτισμού, δεν υπάρχουν τόσες αυθαιρεσίες και τέτοια υποβάθμιση της καλλιτεχνικής Παιδείας, όπως φαντάζονται πολλοί.
Όλες οι Σχολές προσπαθούμε να τηρούμε τους νόμους, να είμαστε νομότυποι, δηλαδή, και τις υποχρεώσεις μας απέναντι στο Υπουργείο και στους μαθητές μας. Δηλαδή, οι καθηγητές έχουν έγκριση από το Υπουργείο Πολιτισμού για να διδάξουν. Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να διδάξει.
Τα προγράμματά μας ελέγχονται και είναι βάσει προγραμματισμού κανονισμού, που υπάρχει στο Φ.Ε.Κ., όπως και οι ώρες και οι μέρες που πρέπει να λειτουργεί η Σχολή. Εμένα δεν μου αρέσει να κατηγορούμε γενικά και αόριστα τις Δραματικές Σχολές, λες και αυτές φταίνε για το κακό που συμβαίνει, όχι μόνο στην καλλιτεχνική Παιδεία, αλλά στην Παιδεία, γενικότερα.
Λοιπόν, εγώ πιστεύω ότι εκεί διαφέρουμε, για να μην πούμε ότι είμαστε μια άλλη Δραματική Σχολή. Άλλωστε, για να έχουμε 24 χρόνια τη Σχολή, σημαίνει πως έχουμε λόγο ύπαρξης. Απλώς είναι λίγο πιο αυστηρή στη λειτουργία της. Και οι καθηγητές μας μπορεί να μην είναι πολύ γνωστοί, σαν φίρμες τηλεοπτικών σειρών, αλλά είναι πολύ έμπειροι και με μεγάλη διδακτική γνώση. Νομίζω πως η αυστηρότητα και η επιλογή των καθηγητών μας, μας κάνει να διαφέρουμε.
Θα έλεγα πως η Σχολή μας είναι μια φωλιά οικογενειακή. Φροντίζουμε για τα παιδιά σαν να είναι παιδιά μας.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Τελικά, μπορεί να συνηθίζεται να λέγεται δικαίως πως ηθοποιός σημαίνει φως. Όμως, τι γίνεται με το νερό, το τηλέφωνο και τους άλλους λογαριασμούς;
Μαίρη Ραζή: Εκεί είναι τα δύσκολα. Ο ηθοποιός είναι φως, σημαίνει φως, όμως, κινδυνεύει να μείνει και χωρίς ρεύμα. Και είναι δύσκολα για έναν νέο άνθρωπο να βιοπορίζεται από το επάγγελμά μας, καθώς δεν έχουμε συμβάσεις, υπάρχει εκμετάλλευση του πάθους και της αγάπης που μπορεί να έχει ένα παιδί για τη δουλειά του. Πραγματικά είναι πολύ δύσκολα.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Μπορεί να αναγκαστεί ένας ηθοποιός να κάνει και δεύτερη δουλειά για να βγάλει τα προς το ζειν;
Μαίρη Ραζή: Βεβαίως ναι. Το θέμα είναι η δεύτερη δουλειά να μην γίνει πρώτη. Να αντισταθεί. Ενώ η δουλειά του είναι να είναι ηθοποιός, εκεί να επιμείνει. Και, επειδή, ξέρω ‘γω, βρήκε περιστασιακά μια δουλειά, που του φέρνει κάποια χρήματα, έναν μισθό σίγουρο, να μην γίνει πρώτη του δουλειά.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Πώς βλέπετε το μέλλον του επαγγέλματός σας;
Μαίρη Ραζή: Όπως ήταν πάντα. Έχουμε ανασφάλεια. Όπως είπα και πριν, ένας ηθοποιός δεν μπορεί εύκολα να ζήσει από τη δουλειά του αξιοπρεπώς. Κατά τα άλλα, δεν μπορούμε να αποτρέψουμε έναν νέο άνθρωπο να ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός, να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, να έχει τους δικούς του στόχους, τη δική του αισιοδοξία για το μέλλον του.
Εγώ δεν έχω μαύρες σκέψεις για το τι θα γίνει στο μέλλον στο επάγγελμα του ηθοποιού. Εφόσον υπάρχουν άνθρωποι, που ονειρεύονται και ασχολούνται όχι με το περιτύλιγμα, αλλά με το περιεχόμενό τους ως άνθρωποι, και όχι με το πώς θα είναι ντυμένοι για να τους εκτιμήσουνε, αλλά για τη γνώση, τις ιδέες, για το τι εσωτερικό πλούτο έχει στην καρδιά του και στην ψυχή του κάθε άνθρωπος, τι αξίες έχει. Οι αξίες δεν είναι μόνον τα χρήματα. Λοιπόν, έχουμε φτάσει να λέμε ότι κάποιος που έχει λεφτά είναι επιτυχημένος. Γιατί είναι επιτυχημένος; Επειδή έχει πολλά χρήματα; Έτσι μετριέται η αξία του ανθρώπου; Αλλά στην εποχή μας κοιτάμε τι αυτοκίνητο έχει, τι φοράει για να τον μετρήσουμε. Είναι λάθος και αυτό. Ελπίζω να μην υπάρχει στις επόμενες γενιές. Έτσι, και στο επάγγελμα του ηθοποιού να κοιτάμε να κάνουμε στη ζωή μας αυτό που μας αρέσει.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Και πώς αντιλαμβάνεστε το μέλλον της κοινωνίας;
Μαίρη Ραζή: Εξαρτάται από την ίδια την κοινωνία και τους ίδιους τους πολίτες από το πόσο αδιάφοροι είναι σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Από τι διεκδικήσεις έχουν, από το πόσο κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις, από το πόσο δεν έχουν πολιτική συνείδηση. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Κάθονται στους καναπέδες, βλέπουν τηλεόραση. Δεν μπορεί να διορθωθεί κάτι εάν δεν αγωνιστείς, δεν πιστέψεις, δεν ενωθείς με πολλά μάτια. Μου φαίνεται ότι ο Μπρεχτ έλεγε: «Δυο μάτια είναι δυο μάτια. Χίλια είναι πολλά μάτια.». Άρα, εκεί πέρα, στην αλληλεγγύη και στην ενότητα, αλλά και στην ομαδικότητα, βρίσκεται το μέλλον. Εκεί πρέπει να στηριχθεί το μέλλον της κοινωνίας μας, αλλιώς θα πάμε από το κακό στο χειρότερο. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι τίποτε δεν μας χαρίζει κανένας και τα πάντα πρέπει να τα διεκδικούμε και να τα απαιτούμε.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Και φέτος στη Σχολή σας κόψατε την παραδοσιακή Βασιλόπιτα, την οποία διάβασε παπάς, που έκανε και Αγιασμό. Με κίνδυνο να χαρακτηριστεί ως αδιάκριτη η ερώτηση, θα θέλατε να μας πείτε πώς είναι η σχέση σας με το Θείο;
Μαίρη Ραζή: Θα σας πω. Υπήρχανε πολλά γεγονότα άσχημα, που γίνονταν τον τελευταίο καιρό και σε εμένα και μέσα στον χώρο της Σχολής. Δηλαδή, πρακτικά ζητήματα. Από το να πέφτει η ασφάλεια ξαφνικά, να μην έχουμε ρεύμα την ώρα που χρειαζόμασταν να κάνουμε πράγματα. Μια, ας πούμε «γρουσουζιά». Λοιπόν, η γραμματέας μου, μου λέει: «Κυρία Ραζή, πρέπει κάτι να κάνετε να φύγουν τα κακά πνεύματα.». Λέω, τι να κάνω; «Να φωνάξετε έναν παπά να σας αγιάσει.», μου ξαναλέει. Έχει γίνει σίριαλ αυτό, γιατί εγώ είμαι «μειωμένης», ας πούμε, πίστεως άτομο, δεν είμαι πολύ-πολύ της Εκκλησίας. Και λέω: Αφού το λέτε εσείς, να μας διαβάσει, να μας κάνει και έναν αγιασμό. Γιατί εκείνο που πιστεύω είναι στη θετική ενέργεια, που εισπράττουμε από έναν παπά, που κάνει το λειτούργημά του όπως πρέπει. Και έτσι ήρθε ο πάτερ Αθανάσιος, από τον Άγιο Παντελεήμονα, και μας διάβασε. Και έπεσε και το φλουρί σε μια μαθήτρια. Αλλά όσο και να μην είμαι πολύ πιστή, πρέπει να σας πω πως από την ώρα που ήρθε άλλαξε λίγο αυτή η αναποδιά και έχουνε καλυτερεύσει λίγο οι συνθήκες μας.
Να σας πω και κάτι άλλο: Μου έκανε εντύπωση αυτός ο παπάς. Μετά με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να βοηθήσω μια κυρία που πάει και εξομολογείται σ’ αυτόν, μήπως έχω κάποια δουλειά. Αυτό δεν το συναντάς εύκολα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η στάση του και έπιασα κουβέντα μαζί του. Και με ρώτησε, γιατί με καλέσατε; Και του λέω: Το και το. Μου το είπε η γραμματέας μου. Αλλά είναι ένας παπάς που τιμά τα ράσα του.

ΠΥΡΡΑ NEWS: Υπάρχει κάτι που μπορεί να ανακοινωθεί από τα μελλοντικά σας σχέδια;
Μαίρη Ραζή: Βεβαίως, στα μελλοντικά μου σχέδια είναι ότι στην παράσταση αυτή που είδατε, το «Σκοτσέζικο Ντους», θα το κάνουμε και το καλοκαίρι, σε μια μικρή περιοδεία μέσα και έξω από την Αττική. Επίσης, θα κάνουμε μια παραγωγή με ένα εφηβικό έργο, το οποίο θα το πάμε στο θεατράκι της Ακροναυπλίας, στον αρχαιολογικό χώρο, εφόσον εγκριθεί από ένα πρόγραμμα, στο οποίο έχω κάνει αίτηση, στο «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός», και θα ετοιμάσουμε το επόμενο έργο για του χρόνου, που θα είναι ένα έργο του Μάριου Ποντίκα, μια κωμωδία για την επόμενη θεατρική σεζόν. Όμως, δεν θα ανακοινώσω από τώρα τον τίτλο, γιατί ταλαντεύομαι ανάμεσα σε δύο έργα του Μάριου.
Επιπλέον, στα πιο κοντινά σχέδιά μου είναι να γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που είναι στις 27 Μαρτίου.
ΠΥΡΡΑ NEWS: Ολοκληρώνοντας, τι άλλο θα θέλατε οπωσδήποτε να πείτε προς τους αναγνώστες μας;
Μαίρη Ραζή: Να είναι η εφημερίδα σας με πολλούς αναγνώστες και να έχει καλή επιτυχία, αλλά και όλοι οι άνθρωποι, με όλα αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουνε γύρω μας, να έχουν υγεία, ειρήνη και αγάπη, και να βρίσκονται μακριά από το μίσος, τις ζήλιες και όλα αυτά τα κακά πράγματα, που ξέρουμε όλες και όλοι. Το κακό είναι πιο εύκολο να το κάνουμε από το καλό. Εύχομαι, λοιπόν, όλοι να αντισταθούμε στο κακό.