Η Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας αποκτά ένα έργο του Ζωγράφου κ. Ανδρέα Δεβετζή
Πριν από λίγες ημέρες η Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας (Δ.Π.Κ.) δέχτηκε μια καινούρια δωρεά ενός έργου του Ζωγράφου κ. Ανδρέα Δεβετζή, με το οποίο εμπλουτίζει την Εικαστική Συλλογή της, με ένα σχόλιο για το τοπίο και τις όψεις της σύγχρονης καθημερινότητας.
Ο κ. Ανδρέας Δεβετζής (Αθήνα, 1954) σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Ζωγραφική με τον Γιάννη Μόραλη και Σκηνογραφία με τον Βασίλη Βασιλειάδη). Με υποτροφία της Α.Σ.Κ.Τ. συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι (Ζωγραφική στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts και Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Paris X). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως Ζωγράφος, Σκηνογράφος, Καθηγητής Σχεδίου και Ζωγραφικής. Έχει, επίσης, ασχοληθεί με τη Χαρακτική και τη Διακόσμηση εσωτερικών χώρων. Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα ποιητικών συλλογών και έχει εικονογραφήσει διάφορα έντυπα. Από το 1985 έως το 1995 δούλεψε ως Σκηνογράφος σε παραγωγές της Ελληνικής Τηλεόρασης και του Κινηματογράφου. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γαλλία, Η.Π.Α., Γερμανία, Ολλανδία, Αυστραλία).
Ο Ζωγράφος επίλεξε για τη Δ.Π.Κ. το έργο του: «συνοικία στο κέντρο» (2014, ελαιογραφία σε καμβά, 86Χ110 εκ.). Το έργο αυτό παρουσιάστηκε σε έκθεσή του με τον γενικό τίτλο: «Σώματα Ανθρώπων-Σώματα Κτηρίων» (Δημοτική Πινακοθήκη ΛΕΦΑ, Παλαιό Ψυχικό, 2015). Προέρχεται από μεγάλη θεματική ενότητα, με την οποία ο καλλιτέχνης ξεκίνησε να ασχολείται, περίπου, από το 2008, και έκτοτε επανέρχεται συχνά και αφορά στην ερμηνεία του αστικού τοπίου.
Μοντέρνα αρχιτεκτονική με γκρίζες ογκώδεις πολυκατοικίες σε συνομιλία με τεράστιες περιοχές ουρανού, σύννεφα και εναέρια καλώδια. Αέρινα και γήινα χρώματα, που εναλλάσσονται. Αποσπασματική απόδοση και απροσδόκητο καδράρισμα. Κοντινό πλάνο και μεγάλο βάθος πεδίου. Χαρακτηριστικές λεπτομέρειες και η απόδοση της γενικής αίσθησης. Φωτεινές περιοχές και άλλες σκεπασμένες από εκτεταμένες σκιές ή βουβές ανακλάσεις. Δραματικότητα, ένταση και ηρεμία σε σημείο ευαίσθητης ισορροπίας. Η αναπνοή της μοναξιάς και της εγκατάλειψης ενός τοπίου οικείου και απόμακρου μαζί. Ήρεμη και επιμελημένη τεχνική διαπραγμάτευση. Αισθαντικότητα και τρυφεράδα. Η ερημιά ενός πολύβουου τοπίου, που μεγαλώνει, παράλληλα, με την εμπέδωση της ελληνικής κρίσης. Η αστική τοπιογραφία σαν σκηνογραφία της καθημερινότητας.
«Τί με τράβηξε στις πολυκατοικίες;», διερωτάται ο καλλιτέχνης, και ο ίδιος συνεχίζει: «Η σάρκα τους. Τις βλέπω σαν σώματα. Όπως το ανθρώπινο σώμα που φθείρεται, έτσι και τα κτήρια κουβαλούν στις προσόψεις τους όλο το βίωμα και την ιστορία τους.».
Επίσης, η Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας ευχαρίστησε τον καλλιτέχνη για την εμπιστοσύνη και τη γενναιοδωρία του.