Εγκαινιάστηκε στην Πινακοθήκη Γ. Βογιατζόγλου η Έκθεση Ζωγραφικής της κ. Κλεοπάτρας Δίγκα: «Στοχαστικά Τοπία»

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες: Παναγιώτα Σούγια
Η εκδήλωση ξεκίνησε με τον οικοδεσπότη της Πινακοθήκης, Αρχιτέκτονα και Συλλέκτη Έργων Τέχνης κ. Γιώργο Βογιατζόγλου κατ’ αρχήν να ευχαριστεί τον κόσμο για την παρουσία του, καθώς και την κ. Κλεοπάτρα Δίγκα, που αποδέχτηκε την πρότασή του να πραγματοποιηθεί η έκθεσή της στην Πινακοθήκη του, αλλά και για το κείμενο με τα ιδιαίτερα κολακευτικά για τον ίδιο σχόλιά της, που έγραψε για τον ιδιαίτερα καλαίσθητο και άκρως κατατοπιστικό κατάλογο της Έκθεσης.

Επίσης, ο κ. Βογιατζόγλου ευχαρίστησε και τον Συγγραφέα κ. Χρήστο Γ. Λάζο για το καταπληκτικό, σύμφωνα με τον ίδιο, κείμενο που έγραψε για τον ίδιο κατάλογο, καθώς και την Εικαστικό κ. Αιμιλία Παπαφιλίππου, για την συνολική ουσιαστική βοήθειά της.
Κατόπιν, ο κ. Γιώργος Βογιατζόγλου ανέφερε, μεταξύ άλλων, πως: «Κλείσαμε την πρώτη δεκαετία της Πινακοθήκης με την Επετειακή Έκθεση, και ανοίγουμε τη δεύτερη δεκαετία με την Έκθεση της Ιστορικού-Ζωγράφου Κλεοπάτρας Δίγκα, μιας ξεχωριστής ζωγράφου της γενιάς του ’70, που έγραψε ιστορία.», επισήμανε πως: «Στην έκθεση αυτή παρουσιάζουμε τα τελευταία της έργα, απόσταγμα εικαστικών σκέψεων πάνω στο τοπίο σήμερα, γι’ αυτό και το ονομάζει: «Στοχαστικά Τοπία». Παράλληλα, γίνεται μια μικρή αναδρομή μέσα από επιλογή έργων της προσωπικής της συλλογής από την εποχή της «Ομάδας των Νέων Ρεαλιστών», όπου συμμετείχε, όπως και έργα διαφόρων ενοτήτων, αλλά και η ενιαία σειρά «Αυτοπορτρέτα», όπως την ονομάζει η ίδια.» και ολοκλήρωσε λέγοντας πως: «Η Δίγκα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογής Βογιατζόγλου. Στο ταξίδι της ζωής, κάποτε γνώρισα την Κλεοπάτρα ως δασκάλα εικαστικών των παιδιών μου. Σήμερα, την παρουσιάζω στην Πινακοθήκη με ιδιαίτερη χαρά. Εκτός από θαυμαστής και συνεργάτης, έχω την ευλογία να δηλώνω και φίλος της.».

Αμέσως μετά τον λόγο έλαβε η κ. Κλεοπάτρα Δίγκα, τονίζοντας αρχικά πως: «Ο Γιώργος Βογιατζόγλου με την Πινακοθήκη επιτελεί ένα σπουδαίο έργο αποκέντρωσης της Τέχνης, στη Νέα Ιωνία. Τιμώ ιδιαίτερα το έργο του και χαίρομαι πάρα πολύ που παίρνω μέρος με αυτή την έκθεση στην Πινακοθήκη, διότι δεν είμαι σε γκαλερί και σε ανάλογους χώρους, που έχουν σχέση με την εμπορικότητα του έργου. Αυτό είναι καθαρά πολιτιστική προσφορά στη Νέα Ιωνία, τόσο δική του όσο και δική μου. Αυτός είναι ένας τόπος, που πάντα με συγκινεί. Και έχω ζήσει όλη μου την καλλιτεχνική διαδρομή διερευνώντας αυτή τη μορφή λειτουργίας της Τέχνης μου, που είναι η επαφή και ο διάλογος με τον κόσμο και η προσφορά σε αυτόν.».
Ακόμη, η κ. Δίγκα ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Η συγκεκριμένη έκθεση είναι μια άλλη ματιά πάνω στο τοπίο. Προσπαθώ να δω το τοπίο μέσα στη σύγχρονη σχέση που έχει δημιουργηθεί, τη στρεβλωμένη, και να επιδιώξω να πλησιάσω το τοπίο με όλον τον φόβο γι’ αυτό που εξελίσσεται και με όλη την υπόσχεση να κάνω ό,τι μπορώ για να μην το επιτρέψουμε να συμβεί.», ενώ ολοκληρώνοντας ευχαρίστησε με τη σειρά της τον κ. Γιώργο Βογιατζόγλου για την αγάπη και τη φροντίδα που περιέβαλλε το έργο της «ώστε να μη λείψει τίποτε από αυτή την έκθεση», καθώς και την Εικαστικό κ. Αιμιλία Παπαφιλίππου και τον Συγγραφέα κ. Χρήστο Γ. Λάζο.

Ακολούθως, τον λόγο έλαβε ο Συγγραφέας κ. Χρήστος Γ. Λάζος, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Τα έργα της Κλεοπάτρας Δίγκα παρουσιάζουν μία πρόσληψη της φύσης, που είναι διαφορετική από αυτήν που υπήρχε στη νεωτερικότητα, που ορίστηκε από μια τρομερή φράση του Ντεκάρτ: «Με τη λογική μέθοδο, τα μαθηματικά και την τεχνική ο άνθρωπος θα γίνει κύριος και κάτοχος της φύσης.». Αυτή η τρομερή ιδέα μας οδήγησε εδώ: στην εξουθενωτική εκμετάλλευση από τη μια μεριά, αλλά και στους κινδύνους, που γεννάει αυτή η εξουθενωτική εκμετάλλευση, που την αισθανόμαστε σαν κύριοι της φύσης. Η Κλεοπάτρα, ενστικτωδώς, ανακαλύπτει μια άλλη σχέση με τη φύση, που η καταγωγή της είναι από την Αρχαία Ελληνική παράδοση. Ότι η φύση είναι θεότητα. Τη θεότητα δεν μπορείς ούτε να την κατέχεις ούτε να έχεις σχέση κυριότητας σαν να είναι αντικείμενο. Απλώς πρέπει να έχεις μια σχέση συμβιωτική με τη φύση, γιατί είσαι μέλος της, είσαι κομμάτι της φύσης.».

Συνεχίζοντας, ο κ. Λάζος επισήμανε, μεταξύ άλλων, πως: «Σήμερα, βλέπουμε όλη αυτή τη συνειδητοποίηση των κινδύνων, που γεννάει η ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση για τον ίδιο τον πλανήτη, και η δουλειά αυτή μας καλεί να ανακαλύψουμε ξανά μια νέα σχέση, αντλώντας από το παρελθόν, αλλά επινοώντας και το μέλλον. Γιατί δεν μπορούμε να αναπαραγάγουμε κάτι που ήταν πριν από 2.500 χρόνια. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα έργα της Κλεοπάτρας, διότι σε αυτά έχει κομμάτια μιας φύσης εξουθενωμένης, έχει τα ίχνη του ανθρώπου, αλλά όπου ο άνθρωπος έχει αποχωρήσει, η φύση ανακτά τον ίδιο χώρο. Πολλά έργα, που είναι από κάρβουνο, δείχνουν τοπία σε μια κατάσταση εύθραυστης ισορροπίας ανάμεσα σε δύο εναλλακτικά ενδεχόμενα, που, συγχρόνως, είναι και δύο αντίθετες ψυχικές καταστάσεις: είναι τοπία στο μεταίχμιο, ανάμεσα στην ερήμωση και στην αναβίωση της φύσης, που γεννούν αντιφατικά συναισθήματα μελαγχολίας και πένθους για την ερήμωση, αισιοδοξίας και ελπίδας για τη δύναμη της φύσης, θα έλεγα στο μεταίχμιο ανάμεσα στην ανθρώπινη κατασκευή και στην ανάκτηση του χώρου από τη φύση. Αυτό, επίσης, δείχνει, ταυτόχρονα, και μια φύση που αρχίζει να αναβιώνει, να αναγεννιέται.

Για παράδειγμα, υπάρχει πίνακας με ένα τοπίο, που το στοιχειώνει ο σκελετός ενός κτίσματος, που μπορεί να είναι το φάντασμα ενός αρχιτεκτονικού σχεδίου ξενοδοχείου, που δεν ξέρεις αν θα καταλάβει το τοπίο ή αν το τοπίο το απορροφά και το σβήνει.
Σε ένα άλλο έργο της, η ζωγράφος βρίσκει τη δύναμη της φύσης να παράγεται και να αναπαράγεται, να ζει, να πεθαίνει και να αναβιώνει χωρίς στόχο, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς απόγνωση. Αν εμείς λειτουργήσουμε συμβιωτικά, χωρίς να επιτιθέμεθα, μπορούμε να αφήσουμε να ανθίσει αυτό που έχει μέσα της ως αρχέγονη δύναμη.» και ακόμη διευκρίνισε πως: «Με τα στοχαστικά τοπία η Κλεοπάτρα Δίγκα προσπαθεί να εκφράσει μια σύλληψη της φύσης, που θα είναι πριν και πέρα από τη νεωτερικότητα και ακόμη προσπαθεί να ορίσει τη στάση του ανθρώπου με έναν τρόπο διακριτό από αυτόν με τον οποίον αντιλαμβάνεται και πραγματώνει τη σχέση με τη φύση ο νεωτερικός άνθρωπος. Με την ελπίδα πως το έργο μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα για μια διαφορετική μελλοντική στάση απέναντι στη φύση, να την αναδείξει και να την προοικονομήσει.».

Στην Έκθεση της κ. Κλεοπάτρας Δίγκα, που παρουσιάζει η Πινακοθήκη Γ. Βογιατζόγλου-«Η Σπάρτη», στη Νέα Ιωνία, βλέπουμε την πρόσφατη δουλειά της Ζωγράφου, αλλά και μια μικρή συλλογή, από παλαιότερη δουλειά, από τις ενότητες της «Ομάδας των Νέων Ρεαλιστών», την «Ανθρώπινη Κατάσταση», τα «Αυτοπορτρέτα» και την «Παγωνιά στο τέλος» με τις πισίνες.
Η κ. Δίγκα, πιστή πάντα στον ρεαλισμό, με την πρόσφατη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ματιά της με ακρυλικά, σχέδια και «παστέλ» πάνω στο τοπίο, που είναι εκτός κάθε στερεότυπου του είδους, επιχειρεί μια άλλη ματιά πάνω του.
Δεν είναι τοπία που προκαλούν τον θαυμασμό στη φύση. Τα χαραγμένα πάνω στην άμμο μονοπάτια από τα ανθρώπινα βήματα ανάμεσα στους χαμηλούς αλμυρόφιλους θάμνους, τα θαλασσόκρινα και τα ξερά χωράφια και χόρτα, είναι πριν την επικυριαρχία του ανθρώπου στη φύση, πριν από τις πισίνες, που με φόντο τη θάλασσα προβάλλονται πάνω της.
Οι ώρες λειτουργίας της Πινακοθήκης, με ελεύθερη είσοδο, είναι:
Πέμπτη-Παρασκευή 11:00-19:00.
Σάββατο 11:00-15:00.

Ακολουθούν φωτογραφικά στιγμιότυπα με τα εκτιθέμενα έργα της κ. Κλεοπάτρας Δίγκα, καθώς και με τους παριστάμενους στην εκδήλωση των εγκαινίων της έκθεσης: