Ανοιχτή Πρόσκληση στο πρόγραμμα: «Συλλέγω μνήμες… Αιγάλεω ’30, ’40, ‘50»
Το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Αιγάλεω έκανε ανοιχτή Πρόσκληση Συλλογής Μαρτυριών προς τους δημότες της πόλης, που έχουν να καταθέσουν βιώματα και ιστορίες, που αφορούν στις δεκαετίες 1930, 1940 & 1950, ενεργοποιώντας το πρόγραμμα με τίτλο: «Συλλέγω μνήμες... Αιγάλεω ’30, ’40, ‘50», που έχει ως στόχο την καταγραφή, διάσωση, διατήρηση και προβολή προσωπικών μαρτυριών ανθρώπων, που αναμένεται να «φωτίσουν» πτυχές της σύγχρονης τοπικής ιστορίας, που θα γίνουν πηγές για τον Ιστορικό του μέλλοντος.
Κάθε αφήγηση ή μαρτυρία, που αντανακλά στιγμιότυπο της πλούσιας ιστορίας της πόλης του Αιγάλεω, θα είναι μέρος μιας έκδοσης, όπου κάθε κείμενο θα συνοδεύεται από φωτογραφίες, που θα αποδίδουν μια εποχή, που πρέπει να μείνει ανεξίτηλη.
Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να επικοινωνούν με την υπεύθυνη του Τμήματος Πολιτισμού του Δήμου Αιγάλεω, κ. Σοφία Σαββίδου, στο τηλέφωνο: 2105310542.
Το Αιγάλεω ήταν υπέροχο, ήταν πραγματικά ένας παράδεισος!
«Θα σου πω την ιστορία του Αιγάλεω. Έχω γεννηθεί το 1936, εδώ στο Αιγάλεω…
Και ας πάμε στην εκκλησία, στον Εσταυρωμένο, να σου ξεκινήσω πώς ήταν το Αιγάλεω. Η Εκκλησία δεν ήταν όπως είναι σήμερα. Ήταν μια μακρόστενη με κεραμοσκεπή εκκλησία, ένας ωραιότατος ναός. Ο πάτερ Ελευθέριος, θεός σχωρέστον αν έχει πεθάνει, ξεκίνησε τότε να φτιάχνει τον ναό τον σημερινό. Σημειωτέων ότι γύρω-γύρω το τετράγωνο όλο της εκκλησίας είχε δένδρα και, μάλιστα, δύο σειρές δένδρα, γύρω, γύρω μέχρι και αλμυρίκια, αυτά που λένε της θάλασσας. Το γυμναστήριο το σημερινό, το γήπεδο της τότε εποχής, γεμάτο ευκαλύπτους γύρω-γύρω, και οι πιτσιρικάδες ανεβαίναμε πάνω στους ευκαλύπτους για να βλέπουμε τον αγώνα. Και φεύγοντας από εκεί, από την εκκλησία, σου εξιστορώ ότι η ζωή μας, ακόμη και το νερό, ήταν λιγάκι δύσκολη. Μοναδική βρύση, που υπήρχε εδώ στο Αιγάλεω, ήτανε η βρύση γωνία Κωνσταντινουπόλεως και Μυριοφύτου. Ήταν η βρύση, που ερχόντουσαν τότε και γεμίζανε οι νερουλάδες, τα κάρα που είχανε πάνω βυτία και ορισμένοι είχαν και αυτοκίνητα, και γυρνάγανε γύρω-γύρω και πουλούσαν το νερό. Εμείς όλοι, οι πιτσιρικάδες της γειτονιάς αυτής, ονομαζόμασταν οι Βρυσαίοι. Και όταν τσακωνόμασταν με άλλους πιτσιρικάδες, που ήταν από την οδό Προύσσης και πάνω, τους λέγαμε Κατσικανέους. Γιατί εκεί ήταν χωράφια και βόσκανε όλα κατσίκες, πρόβατα, και έτσι λέγαμε πάμε για πετροπόλεμο. Είχαμε βουηχτάρια [χειρονομία με τα χέρια] και πετούσαμε τις πέτρες οι Βρυσαίοι με τους Κατσικανέους.».
Μαρτυρία: Τάκης Χασαπίδης, «Ξεκλειδώνοντας Μαρτυρίες», Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω, έτος 2022.
Φωτογραφία: Νεοεισαχθείσες μαθήτριες στη Γ΄ Γυμνασίου, το σχολικό έτος 1955-56. Στην Παράγκα της Οδού Μοσχονησίων (Φωτογραφία: Καίτη Καμενίδου).