Στην Επιστημονική ημερίδα με θέμα: «Οι νομικές προεκτάσεις της τεχνητής νοημοσύνης» ο Δήμαρχος Ηρακλείου Κρήτης

Ο Δήμαρχος Ηρακλείου Κρήτης, κ. Αλέξης Καλοκαιρινός, καλωσόρισε τους ομιλητές της Ημερίδας, την Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου, Νομικό κ. Λίλιαν Μήτρου, και τους Δικηγόρους κ.κ. Εμμανουήλ Λασκαρίδη και Ευγενία Σμυρνάκη, και τόνισε πως: «Η συνεργασία του Δήμου Ηρακλείου με τον Δικηγορικό Σύλλογο είναι εξαίρετη και σε αυτήν προστίθεται και η συνεργασία με τον σύλλογο Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Ηρακλείου.», τoν οποίο συνεχάρη για την πρωτοβουλία αυτής της εκδήλωσης.
Επίσης, ο κ. Αλέξης Καλοκαιρινός, επιστρέφοντας για λίγο στον επιστημονικό του ρόλο, είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Η Τεχνητή Νοημοσύνη κατά κυριολεξία δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει νοημοσύνη στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Η παρούσα φάση στην οποία βρισκόμαστε γράφεται πλήρως στην φυσική εξέλιξη, αν έχουμε εμπεδώσει το μάθημά μας από τον Δαρβίνο. Αυτό το οποίο συμβαίνει τώρα δεν είναι παρέκκλιση μιας πολύ μακράς πορείας από τον προϊστορικό άνθρωπο, που είναι η εναπόθεση εργαλείων στο περιβάλλον. Η δραματική αλλαγή είναι ότι εναποθέτουμε και μηχανισμούς νόησης στο περιβάλλον, που, βεβαίως, εξαρχής για τον άνθρωπο ήταν κοινωνικό. Τα βασικά χαρακτηριστικά, που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, είναι το ανθρώπινο υποκείμενο ως φορέας προθέσεων. Αυτό έχει απόλυτη απήχηση στο νομικό σύστημα. Είμαστε φορείς προθέσεων, βάσει των οποίων λαμβάνουμε αποφάσεις, κάνουμε decision making. Βάσει αυτών πράττουμε και αυτό είναι που ξεχωρίζει τις πράξεις από τα γεγονότα. Σε αυτήν την πορεία τι κάνουμε; Δεσμευόμαστε, είμαστε φορείς δεσμεύσεων και αυτό απεικονίζεται στο ότι είμαστε φορείς ευθύνης και υποκείμεθα σε λογοδοσία. Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο. Αυτό δεν αλλάζει, ότι και αν αποθέσουμε ως εργαλείο στο περιβάλλον. Το να αποθέτουμε μηχανισμούς νόησης στο περιβάλλον πράγματι συνιστά μια κρίσιμη και δραματική αλλαγή.».

Ολοκληρώνοντας, ο κ. Αλέξης Καλοκαιρινός εξήγησε πως: «Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει συνείδηση και αυτό είναι μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με την ανθρώπινη υπόσταση και προσωπικότητα.», σημειώνοντας πως: «Η συζήτηση έρχεται από μακριά, τουλάχιστον από τις απαρχές του Διαφωτισμού, στον οποίο θεωρώ ότι έχουμε και θα εξακολουθήσουμε να έχουμε όλοι την αναφορά μας, που είναι και πολιτική αναφορά. Και αυτός είναι ο ορισμός του προσώπου από τον John Locke στα τέλη του 17ου αιώνα, δηλαδή, στις απαρχές του Διαφωτισμού (Δοκίμιο για την Ανθρώπινη Νόηση, 1690): «Πρόσωπο: Είναι δικαιϊκός όρος, που αποδίδει ενέργειες και την αξία τους. Έτσι, ανήκει μόνο σε ευφυείς δράστες ικανούς για νόμο. Αυτή η προσωπικότητα (personality) εκτείνεται πέρα από την παρούσα ύπαρξη στο παρελθόν, μόνο με τη συνείδηση, με την οποία καθίσταται ενδιαφερόμενη και υπόλογη, κατέχει και αποδίδει στον εαυτό της παρελθούσες ενέργειες, ακριβώς πάνω στην ίδια βάση και για τον ίδιο λόγο (reason) … Να δέχεται κανείς ευχαρίστηση και πόνο, τουτέστιν αμοιβή και τιμωρία λόγω (on the account) μιας τέτοιας ενέργειας, είναι όλα ένα». Εξακολουθούμε, λοιπόν, να μιλάμε για πρόσωπα. Τα πρόσωπα είναι οι άνθρωποι. Τα πρόσωπα είμαστε εμείς. Από τη ρίζα της ανθρώπινης φύσης είναι υποκείμενα του δικαίου. Αυτό είναι ένα ευρύ, γενικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο προσωπικά θεωρώ ότι είναι ωφέλιμο να τοποθετούνται συζητήσεις όπως η δική μας σήμερα.».