Παρουσιάστηκε στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών η εξαιρετικά αξιόλογη νέα ποιητική συλλογή του κ. Κωνσταντίνου Στούπη, με τίτλο: «Volcan»

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες-Βίντεο: Παναγιώτα Σούγια
Καλωσορίζοντας τους πολυπληθείς παρευρισκόμενους στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, ο Ποιητής κ. Κωνσταντίνος Στούπης είπε χαρακτηριστικά πως: «Θερμές ευχαριστίες σε όλους, σε όλες και στον καθέναν σας ξεχωριστά για την τιμή και τη χαρά της αποδοχής αυτής της πρόσκλησής μας να τιμήσετε με την παρουσία σας την αποψινή λογοτεχνική μας εκδήλωση. Θερμές ευχαριστίες στον Προεδρεύοντα της Λογοτεχνικής Εταιρείας και το Διοικητικό Συμβούλιο για την παραχώρηση βήματος και αιθούσης, όπως και σε όλους όσοι συνέβαλαν στην παρουσίαση του εκδοθέντος ποιητικού έργου: εκδοτικός οίκος «Φίλντισι», εισηγητές, ηθοποιούς και συντελεστές.».

Ακολούθως, την εκδήλωση προλόγισε ο κ. Παναγιώτης Μαμαλής, Καθηγητής, Πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Λεοντείου Λυκείου και επί πολλά χρόνια προσωπικός φίλος του Ποιητή κ. Κωσταντίνου Στούπη, από όταν ήταν συμμαθητές, λέγοντας πως: «Εγώ θα σας μιλήσω από το βήμα, γιατί μετά από 45, περίπου, χρόνια πορεία ως Καθηγητής μιλάω καλύτερα όταν είμαι όρθιος από το όταν είμαι καθιστός. Εκφράζομαι καλύτερα. Λοιπόν, σας είπε ο Κώστας ότι είμαστε συμμαθητές. Εγώ δεν θα σας αναλύσω την εξαιρετική ποίηση και δημιουργία του Κώστα. Θα σας κάνω μία γέφυρα με τον Κώστα ως παιδί. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό να γνωρίζεις έναν συγγραφέα ή έναν ποιητή από τα παιδικά του χρόνια. Κα τι, ειδικά, όταν έχει φοιτήσει σε ένα σχολείο, που ήταν μήτρα Πολιτισμού. Και δεν το λέω ως Πρόεδρος της Ένωσης Αποφοίτων, για να ευλογήσω τα γένια μου. Θα σας πω κάποια ονόματα και μετά θα σας πω ένα κοινό χαρακτηριστικό αυτών των ονομάτων. Χατζηκυριάκος Γκίκας, Ακριθάκης, οφείλω να τον πω πρώτο-πρώτο γιατί τον χάσαμε σήμερα, είναι ο Θοδωρής ο Πανταλέων, ο Ζωγράφος, που ήταν φίλος μου, εξαιρετικός Εικαστικός, άνθρωπος σπάνιος. Τον αναφέρω πρώτο. Είναι ο Αντώνης Φωστιέρης, ο Αλέξανδρος Ζήρας, είναι πολλά παιδιά, όπως η Τζούλια Γκανάσιου, από τη σημερινή γενιά, είναι ο Απόστολος Γιαγιάννος, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου. Γιατί σας αναφέρω όλα αυτά τα ονόματα και θα καταλήξω στον Κώστα. Γιατί όλα αυτά τα ονόματα, που σας είπα, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Το σχολείο, με έναν μαγικό τρόπο, τα ανακάλυψε. Γιατί και άλλα σχολεία, και το 8ο και το Βαρβάκειο έχουν εξαιρετικούς ανθρώπους παράξει. Η διαφορά μας είναι η εξής: Ότι ετούτο το σχολείο, η Λεόντειος, το οποίο το τιμώ και το τιμά και ιδιαίτερα ο Κώστας, όλους αυτούς που σας ανέφερα τους είχε ανακαλύψει ως μαθητές. Τον Αντώνη Φωστιέρη, την πρώτη ποιητική συλλογή, επειδή φαίνεται είχαν δει το εξαιρετικό του ταλέντο, την εξέδωσαν όταν ήταν 5η Γυμνασίου. Τον Λουκά Καρυτινό, τον γνωστό Αρχιμουσικό της Κρατικής Ορχήστρας, στην 5η Γυμνασίου τον έστειλαν στην Ιαπωνία σαν υπεύθυνο Μαέστρο. Τον Γιαγιάννο και τον Πανταλεόντα τους είχαμε συνέχεια βραβευθέντες σε εσωτερικούς διαγωνισμούς. Ο Χατζηκυριάκος Γκίκας είχε κάνει στην 1η Θεατρική Παράσταση, που δόθηκε στο Εθνικό Θέατρο, με Μολιέρο, είχε κάνει τα σκηνικά. Αυτά, λοιπόν, τι σημαίνουν; Ότι η Λεόντειος ήταν ένα ιδιαίτερο σχολείο και εξακολουθεί να είναι. Ένα σχολείο, που παράγει Πολιτισμό. Τον Πολιτισμό της καθημερινότητας.
Απόσταγμα αυτής της πορείας είναι και ο Κώστας. Γιατί θα σας μεταφέρω πως πριν 50, περίπου, χρόνια, ήταν, αν θυμάμαι καλά, 31 Οκτωβρίου 1974, και θα σας πω και πώς ήταν η πρώτη εικόνα, που είχαμε εμείς οι συμμαθητές, του Κώστα, πριν να σας πω τι συνέβη στις 31 Οκτωβρίου του 1974. Είμαστε πιτσιρικάδες, λιλιπούτειοι, τόσοι. Ο Κώστας ήταν ένα μικροκαμωμένο παιδί, φοβερός μπαλαδόρος. Έτσι; Ήταν ο άνθρωπος, που από την αντίπαλη ομάδα, γιατί εμείς είμασταν πάντα πρωταθλητές, το τμήμα μου, ήταν ο μόνος που φοβόμασταν. Λέγαμε: «Πιάστε τον Στούπη και άσε τους άλλους.». Πάντα μας έβαζε δύο γκολ. Θα σας πω, όμως, ποια ήταν η εικόνα του. Η εικόνα του ήταν: ένας πιτσιρικάς, που πρωτοήρθε στο σχολείο και, σχεδόν, σε όλη την 1η Γυμνασίου, που τον έφερνε ένας συγγενής του, νομίζω ο θείος του πρέπει να ήταν. Θυμόσαστε στις παλιές ταινίες τα γερμανικά τρίκυκλα με τον πολυβολητή; Εκεί πέρα, στη θέση του πολυβολητή, ερχόταν ο Κώστας. Μικροκαμωμένος και με την τσάντα στο κεφάλι, λες και προσπαθούσε να προφυλαχτεί από τις σφαίρες. Έτσι είναι η πρώτη εικόνα, που έχουμε εμείς οι συμμαθητές του για τον Κώστα.
Λοιπόν, τι συνέβη εκείνο το περίφημο πρωινό της 31 Οκτωβρίου του 1974; Εμείς οι παλαιότεροι θυμόμαστε ότι, σχεδόν όλοι νομίζω, έχουμε γράψει έκθεση για την αποταμίευση. Έτσι; Όλοι. Το καλό της αποταμίευσης, η αποταμίευση έτσι, η αποταμίευση αλλιώς. Εκείνη η μέρα, η 31 Οκτώβρη, ήταν η επίσημη μέρα της αποταμίευσης. Είχε δοθεί το θέμα της έκθεσης για το τμήμα του Κώστα. Είχαμε φωτισμένους καθηγητές. Δεν είναι τυχαίο ότι η Λεόντειος παρήγε Πολιτισμό. Είχαμε πραγματικά φωτισμένους δάσκαλους. Ένας από τους φωτισμέ νους, ίσως, κάποιοι να το ξέρετε, και όσοι ασχολείστε με τη Λαογραφία, ήταν ο Νίκος Κεφαλληνιάδης. Ήταν Καθηγητής και του Κώστα και δικός μου. Ακούστε τι είπε ο Κώστας Κεφαλληνιάδης, ο οποίος προέβλεψε αυτό που έχουμε σήμερα να διαχειριστούμε. Την ποίηση του Κώστα Στούπη. «Σήμερα, θα σας γνωρίσω, λοιπόν…», είπε, «…έναν Λογοτέχνη. Νέο Λογοτέχνη.». Αυτό είπε με το που μπήκε στην αίθουσα. Άκρα ησυχία μέσα στην τάξη Όλα τα παιδάκια θα ξέρανε ποιος από εμάς θα έχει την τύχη να γίνει λογοτέχνης. Για λίγα δευτερόλεπτα απόλυτη ησυχία στην τάξη. Ακούστηκε το όνομα του Κωστή. «Ελάτε κύριε Στούπη να μας διαβάσετε την έκθεσή σας.». Εκείνη τη χρονιά, το παιδί της 2ας Γυμνασίου στο λεόντειο λύκειο Πατησίων, με Καθηγητή των Νέων Ελληνικών τον Νικόλαο Κεφαλληνιάδη, ανέβηκε κοκκινίζοντας και κομπιάζοντας στην έδρα για να διαβάσει την έκθεσή του. Τελειώνοντας, ένα τεράστιο ζεστό χειροκρότημα κάλυψε όλη την αίθουσα και εξαπλώθηκε έξω, και μέσα από αυτήν στις διπλανές αίθουσες. Βγαίνοντας στο διάλειμμα όλοι αναρωτιόμασε γιατί και ποιον χειροκροτούσαμε;
Ο Καθηγητής Κεφαλληνιάδης υποκλίθηκε μπροστά του, τον συνεχάρη δια χειραψίας, λες και είχε μπροστά του έναν Πανεπσιτημιακό. Δεν ήξερε ο Κεφαλληνιάδης που ήταν αγαπητός από εμάς, ότι μπροστά του θα είχε έναν εξαιρετικό Ποιητή και Λογοτέχνη.

Του μικροκαμωμένου Κωστάκη το όνομα έγινε διάσημο στη λεόντειο. Τότε δεν γινόμαστε διάσημοι από το facebook ή από το τι ανεβάζουμε στο Tik-tok, αλλά από τα έργα και τις πράξεις μας.
Και όπως σας είπα έπαιζε και εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Σκεφτείτε, να γράφεις καλά έκθεση και να είσαι και φοβερός ποδοσφαιριστής. Ήτανε φοβερό προτέρημα.
Πέρασαν πολλά χρόνια για να έρθει μια μέρα ο Κωστής στη λεόντειο και να μου πει: «Ξέρεις κάτι; Θέλω να δεις την πρώτη μου ποιητική συλλογή.». όταν την είδα συγκινήθηκα. Πραγματικά συγκινήθηκα, γιατί η εικόνα που είχα για τον Κωστή ήταν τα λεγόμενα του Κεφαλληνιάδη και ο φοβερός μπαλαδόρος. Και ξαφνικά είδα μπροστά μου έναν άνθρωπο άλλον, που δεν μπορούσα να το περιμένω. Και, ξέρετε, αυτός ο εντυπωσιασμός της στιγμής είναι και κάτι που μένεις το κεφάλι σου για πολλά-πολλά χρόνια. Σε ποδηγετεί.
Και δεν ήταν κι ο μόνος. Στη γενιά μας ήτανε κι ο Γκιμοσούλης, ο οποίος έφυγε πρόσφατα.
Ήταν, λοιπόν, ο Γκιμοσούλης κι ο Κωστής δυο άνθρωποι, οι οποίοι διακρίθηκαν στον χώρο της Λογοτεχνίας.
Και θα μου πείτε: «Πολλά λες Μαμαλή.». Έτσι; Τι γνώμη είχαν οι συμμαθητές του για εκείνον; Η γνώμη κατατέθηκε στα περίφημα σουβενίρ. Η Λεόντειος είναι το μοναδικό σχολείο, το οποίο έχει διατηρήσει την ιστορική του μνήμη από το 1924 έως σήμερα, με τα περίφημα σουβενίρ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι είναι καταγεγραμμένο στα σουβενίρ αυτά. Είναι ουσιασιτκά ένα μεγάλο κομμάτι της εκπαιδευτικής πορείας αυτού του τόπου.
Τι έγραψαν, λοιπόν, οι συμμαθητές του τη χρονιά που τελείωσε. Θα το πω. Έτσι; Δεν ντρέπεσαι. «Έξι χρόνια μαζί ήταν αρκετά για να γνωρίσουμε τον τέλειο χαρακτήρα σου. Ένα από τα πιο ήσυχα παιδιά της τάξης. Φίλαθλος της Ένωσης, μεγάλος ποδοσφαιριστής, βασικό στέλεχος της ομάδας, μόνιμη απειλή για τις αντίπαλες εστίες.». Αυτό ήτανε μια περιγραφή του Κώστα, που έζησα ως μαθητής και ως συμμαθητής του.
Για μας, επειδή αυτές τις μέρες κουβεντιάζαμε με τους διάφορους συμμαθητές μας, της γενιάς του ’78, που η καθημερινότητα και η καθημερινή ενασχόληση δεν τους επέτρεπε να είναι τώρα εδώ, ήταν πραγματικά αρκετοί που θα ήθελαν να είναι, μου είπαν: «Να πεις τα εξής: Ο Κωνσταντίνος Στούπης για μας είναι απλά ο Κώστας. Υπήρξε ο συμμαθητής, που δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Μαζί περάσαμε τα σχολικά μας χρόνια στη Λεόντειο, από το ’72 ως το ’78. Είναι ένα παιδί ευγενικό, χαμηλών τόνων, έτσι τον θυμόμαστε, με βλέμμα εσωτερικό και σκέψη βαθιά.». Από τότε τον θυμόντουσαν έτσι. Και δεν είναι μόνο η έκθεση για την αποταμίευση. Θυμόντουσαν τα γραπτά του. «Πάντα ξεχώριζε για τον γραπτό του λόγο. Οι Καθηγητές μας τον περιέγραφαν ως λογοτεχνική φλέβα. Και αυτό δεν ήταν μια φιλοφρόνηση. Ήταν, ίσως, η πρώτη αναγνώριση ενός ταλέντου, που μετά από τόσα χρόνια θα καρποφορούσε με συνέπεια και ωριμότητα.».
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας πω το εξής: Συνέβη κάτι, το οποίο ορισμένες φορές λες: «Πώς γίνονται αυτά τα πράγματα.». Όταν είχα πάρει τη συλλογή του «Alma Libre», από όλα τα ποιήματά του ένα με ακούμπησε πολύ. Και με ακούμπησε πολύ γιατί μέσα σε δέκα στίχους μου περιέγραφε τη ζωή μου ως πρωτοετή φοιτητή, που γυρνοβολούσα με ένα σακίδιο τα νησιά. Αυτή είναι η εικόνα, που είχα κρατήσει εγώ από το «ALMA LIBRE».
Την 9 του Φλεβάρη ξέρετε ότι τιμούμε την Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Πρωτοστάτησε για την Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας ο Γιάννης Κορίνθιος, ένας νεοελληνιστής από τη Νάπολη, απόφοιτος κι αυτός της Λεοντείου. Για να τιμήσουμε την Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας κάναμε το εξής στη Λεόντειο: Καλέσαμε 20 ανθρώπους της «διανόησης», ανθρώπους Λογοτέχνες, Ποιητές, Ζωγράφους. Να κάνουν τι, όμως; Να μας περιγράψουν μνήμες από τη ζωή τους στη Λεόντειο και να μας διαβάσουν ένα απόσπασμα. Έτυχε ο Κώστας (είναι σύμπτωση, γιατί έχουμε μια καρμική σχέση;) να διαβάσει το ίδιο κομμάτι, το ίδιο ποίημα, που με είχε συγκλονίσει, γιατί μου θύμισε τα φοιτητικά μου χρόνια.», και ολοκλήρωσε διαβάζοντας το συγκεκριμένο ποίημα με τίτλο: «Κρουαζιέρα στα νησιά μας.», προσθέτοντας πως: «Μέσα σ’ αυτούς τους στίχους περιέγραψε τη ζωή μου, τα φοιτητικά μου χρόνια, δύο χρόνων. Σε ευχαριστώ πολύ Κωστή μου.».
Όλα όσα είπε ο κ. Παναγιώτης Μαμαλής μπορείτε να τα παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ.

Κατόπιν, τον λόγο έλαβε ο κ. Γιάννης Παπαθεοδώρου, Φιλόλογος, Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ποιητής, ο οποίος ανάφερε, μεταξύ άλλων πως: «Ο Ποιητής είναι ο κρυφός Νομοθέτης του κόσμου. Αντιλαμβάνεται πράγματα και με έναν δικό του τρόπο τα μεταφέρει. Το ίδιο είχε υποστηρίξει και ο Πλάτωνας στον διάλογό του στον «Ήρωνα», και λέει: «Ο Ποιητής είναι σαν τον μάντη, σαν τον μύστη, ο οποίος δεν μιλάει για πράγματα που βλέπουμε έτσι απλά και ακούμε, αλλά μιλάει για πράγματα, που δεν μπορεί να συλλάβει ο καθένας. Την έμπνευση δεν την αντιλαμβάνεται ο Ποιητής. Αυτό γίνεται στην ποίηση. Δηλαδή, παρεμβαίνει η Θεία Δύναμη.». Ο Ποιητής, λοιπόν γράφει όχι από προσωπική γνώση, αλλά από Θεία Έμπνευση. Επομένως, η Ποίηση είναι μια μορφή «Θεϊκής Τρέλας», είναι «έκφρων» και οι στίχοι του ξεπηδούν από τη στέρηση του νου, χωρίς τη διανοητική διαύγεια και χωρίς να το επιδιώκει απασφαλίζει τη λογική.», ακολούθως αναφέρθηκε στην άποψη του Σωκράτη για την Ποίηση και στη συνέχεια είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Ο Ποιητής μας Κωνσταντίνος Στούπης αναφέρεται σε μια πληθώρα συναισθημάτων, καταστάσεων και συμπεριφορών. Τα συναισθήματα αυτά μπολιάζουν την ποιητική συλλογή με τον τίτλο: «Volcan», και γεμίζουν τον αναγνώστη από την επιθυμία για ρομαντική και πλατωνική αγάπη, που ορίζει τη φιλία και την αγάπη μεταξύ των ατόμων. Στα ποιήματά του η αγάπη συνοψίζεται ως ένα συναίσθημα ευφορίας και βαθιάς στοργής. Συνδυάζει την έλξη και τη στοργή και μ’ αυτόν τον τρόπο εγείρει και σε μας τη στοργή. Τα συναισθήματα αγάπης, που διαρρέουν στα ποιήματά του, μπορούν να οριστούν ως μία συγχώνευση διαφόρων συναισθημάτων συμπόνοιας, υπομονής, χωρίς να έχει προσωπικές προσδοκίες, ώστε να δίνει και στους άλλους χώρο και ευκαιρίες.».
Συνεχίζοντας, ο κ. Παπαθεοδώρου διάβασε κάποια ποιήματα από την παρουσιαζόμενη συλλογή του κ. Στούπη, τα οποία σχολίασε, και συνέχισε λέγοντας πως: «Τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής του Κώστα Στούπη εκφράζουν την αγάπη και σε πολλά έναν αθώο έρωτα. Που, μάλλον, είναι παιδικός ο έρωτας, φίλε Κώστα. Ίσως, από τα παιδικά του χρόνια, του Ποιητή μας. Η προσμονή της χαράς, η μοναξιά, τα όνειρα, αλλά και η διαμαρτυρία μέσα από ένα συναισθηματικό ξέσπασμα εκφράζεται από τον τίτλο του βιβλίου του. «Volcan», που σημαίνει ηφαίστειο. Και που μεταφορικά σημαίνει μια απότομη και επικίνδυνη βιαιότητα, που εμφανίζεται ή παραμένει κρυφή, όπως εκφράζεται στο εξαιρετικό του ποίημα, με τίτλο: «Είσαι μια άναρχη ηφαιστείου έξαρση.».», το οποίο και διάβασε.
Επίσης, ο κ. Παπαθεοδώρου είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Ο ποιητής μας, μας προτρέπει να χαμογελάμε, να ελπίζουμε. Ορίζει τη θέση του στον κόσμο που τον περιβάλει, καταθέτει τις σκέψεις του, τους στοχασμούς του, και φανερώνει ποια είναι η σχέση του με την Τέχνη, ποια είναι η σχέση του με τη συμβατική ζωή, στην οποία είναι αναγκασμένος να προσαρμόζεται καθημερινά. Ο Ποιητής Κωνσταντίνος Στούπης σκιαγραφεί και καταγράφει τις απόψεις του, επιδιώκοντας την επεξεργασία των συναισθημάτων του και των συγκινήσεών του σε εικόνες ζωής, και μεταστοιχειώνει τις προσωπικές του εμπειρίες σε Τέχνη μέσα από τα πλούσια αποθέματα αγάπης που διαθέτει. Ο Ποιητής μας έρχεται να μας κληρονομήσει την ποιητική του παρακαταθήκη, να μας παραδώσει με εμπιστοσύνη το ποιητικό του έργο, με τίτλο: «Volcan», συστήνοντάς μας ουσιαστικά την ανθολογημένη ποιητική του συγκομιδή. Μια συγκομιδή αποσταγμένων σπαραγμάτων, δοσμένα με ακέραια ποιητική ευαισθησία και αισθαντικότητα, με μια έκρηξη συναισθημάτων.», ενώ ολοκληρώνοντας είπε πως: «Μέσα από τα βιώματα ανθρώπινων εκδηλώσεων χαράς, λύπης, απώλειας, έρωτα, που καθορίζουν τη ζωή μας, ο Ποιητής προκαλεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Θα ήθελα φίλε Κώστα να σε ευχαριστήσω από καρδιάς, που με έκανες κοινωνό στην ποιητική σου συλλογή «Volcan» και για την τιμή να μιλήσω για το ποιητικό σου έργο. Να είσαι υγιής, να εμπνέεσαι πάντα για να μας χαρίζεις τα ποιητικά σου δώρα. Και θα ‘ναι πολύ ευχαριστημένοι αυτοί, που θα πάρουν το βιβλίο σου από τις Εκδόσεις «Φίλντισι».».
Όλα όσα είπε ο κ. Γιάννης Παπαθεοδώρου μπορείτε να τα παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ.

Αμέσως μετά, στο βήμα ανέβηκε η κ. Έφη Τσιτκάνου, Φιλόλογος και Συγγραφέας, η οποία επισήμανε, μεταξύ άλλων, πως: «Τη Λογοτεχνία ενδιαφέρει όχι τόσο το τι λέμε, αλλά, κυρίως, το πώς το λέμε. Ειδικά στην οίηση, που τα ποιήματα γράφονται όχι με ιδέες, αλλά με λέξεις, ο Ποιητής μας εδώ το έχει καταφέρει πραγματικά α μας συγκλονίσει με τις λέξεις, που χρησιμοποιεί, και με όλους αυτούς τους εκφραστικούς τρόπους. Πρέπει να πω ότι ο Ποιητής μας διαθέτει μια εικονοπλαστική δεινότητα. Εικόνες πολλές με ποικίλα χαρακτηριστικά αισθητοποιούν έντονα συναισθήματα. Με εικόνες γεμάτες χρώματα, αρώματα, ήχους και, κυρίως, κίνηση, επιτυγχάνει να δηλώσει τα παλλόμενα συναισθήματα που νιώθει.».
Ακόμη, η κ. Τσιτκάνου αναφέρθηκε στα ειδικά χαρακτηριστικά της ποίησης του κ. Στούπη, είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Όλα τα ποιήματα της συλλογής του Κωνσταντίνου Στούπη πατούν πάνω σε μια αντίθεση. Σε όλα τα ποιήματα θα δούμε το θετικό, το αρνητικό Από τη μια βλέπουμε να κυριαρχεί η ευφορία του έρωτα, το περιβάλλον του ποιητή, του ποιητικού υποκειμένου, από την άλλη, όμως, η μελαγχολία, η καταχνιά των πραγμάτων αίρει αυτήν την ευφορία.», διάβασε κάποια από τα ποιήματα της συλλογής σχολιάζοντάς τα, ενώ ολοκληρώνοντας ανάφερε πως: «Στο τέλος, παρατηρούμε ότι αυτό το «εσύ», που χρησιμοποιεί και αναφέρεται στη γυναίκα, και το «εγώ», το δικό του, γίνονται ένα: «Εμείς». «Μου δίνεις και σου δίνω χάδια.», «Εμάς δεν θα μας λιώσει η λάβα των εποχών.», «Τρεμοπαίζει με το αεράκι του σαλονιού η κουρτίνα τα εσώψυχά μας μαζί.», παρατηρεί. «Καυτό σαν λάβα ηφαιστείου», Κωνσταντίνε, το συναίσθημα, ο έρωτας, ρέει και διαπερνά όλα τα ποιήματα της συλλογής σου. Μας διαπερνά, όμως, και λαβώνει κι εμάς, διαβάζοντάς τα. Σε ευχαριστώ πολύ για την τιμή, που μου έκανες. Εύχομαι να είσαι καλά και να ζήσεις να μας «λαβώνεις» με τα ποιήματά σου.».
Ολόκληρη την ομιλία της κ. Έφης Τσιτκάνου μπορείτε να την παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ.

Η ενδιαφέρουσα αυτή εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τον Ποιητή κ. Κωνσταντίνου Στούπη να λέει εν συντομία πως: «Η κοινωνιολογία ως αντίληψη διαπραγματεύεται, σμιλεύει τον λόγο με αναφορά διαυγή και επιμελείται, εργοποιεί το γίγνεσθαο αυτό του συστήματος, σεβόμενη τη σημασία και τη βαρύτητα του έναρθρου λόγου. Επιτρέψτε μου την επισήμανση ως προς την ιδιαιτερότητα της αυτόματης γραφής, τον διαφορετικό χρόνο σύλληψης, την αποτύπωση του συναισθήματος, τη μέθοδο της διάχυσης αυτής της πρώτης σκέψης, το πέρασμα του ερωτικού σκιρτήματος. Δηλώνω απερίφραστα υποστηρικτής και μύστης της αυτόματης γραφής, η οποία επισφραγίζεται με τα «μότο» Χάι-Κου αποφθέγματα και πειράματά μου. Το όλο ποιητικό έργο αποτλεί μία στιχουργική αλυσίδα, που περιβάλλει το εσώτατο συναίσθημα. Όσον αφορά στην εκλογή του τίτλου: «Volcan», θεωρώ πως μετά από τον ψυχικό κραδασμό, τον οποίο ένιωσα, αποτύπωσα αυτό το συναίσθημα και θέλω να πιστεύω ότι αντικατοπτρίζεται στις σελίδες αυτού του ποιητικού έργου. Σας ευχαριστούμε πολύ.».
Όλα όσα είπε ο κ. Κωνσταντίνος Στούπης στο κλείσιμο της εκδήλωσης μπορείτε να τα παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ.

Επίσης, οφείλουμε να αναφέρουμε πως ποιήματα της παρουσιαζόμενης ποιητικής συλλογής του κ. Κωνσταντίνου Στούπη απέδωσαν στα ενδιάμεσα χρονικά περιθώρια των ομιλητών με έξοχο τρόπο οι ηθοποιοί κ.κ. Μαίρη Καρφάκη και Στράτος Χατζηηλίας. Ενδεικτικά αποσπάσματα από τις απαγγελίες των ηθοποιών μπορείτε να παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ.

Στο τέλος της εκδήλωσης για αρκετή ώρα ο κ. Στούπης υπέγραφε αντίτυπα από την ανάρπαστη νέα του ποιητική συλλογή.

Ακολουθούν σχετικά φωτογραφικά στυιγμιότυπα από την εκδήλωση: