ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ
Wednesday | 18 Νοεμβρίου 2026
Δικαιοσύνη Κεντρικός Τομέας Κοινωνία Τοπική Αυτοδιοίκηση

Η δημοκρατία δεν φυλακίζεται: Στο πλευρό του κ. Εκρέμ Ιμάμογλου ο κ. Κώστας Μπακογιάννης

Την άμεση απελευθέρωση του Εκρέμ Ιμάμογλου και των αιρετών, που κρατούνται για πολιτικούς λόγους, ζήτησε ο κ. Κώστας Μπακογιάννης, επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών στην COP31 και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Αθήνα ψηλά», κατά τη συνάντησή του με τον αναπληρωτή Δήμαρχο Κωνσταντινούπολης, κ. Νουρί Ασλάν, στην Αττάλεια.
Κοινωνία Νότιος Τομέας Τοπική Αυτοδιοίκηση

Υπό την αιγίδα του Δήμου Αγίου Δημητρίου πραγματοποιήθηκε η επετειακή εκδήλωση: «100 Χρόνια Τάκης Ζενέτος», στο Στρογγυλό Σχολείο

Με μεγάλη επιτυχία και αθρόα προσέλευση πολιτών πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο του εμβληματικού Στρογγυλού Σχολείου η επετειακή εκδήλωση: «100 Χρόνια Τάκης Ζενέτος», τιμώντας τη συμπλήρωση ενός αιώνα από τη γέννηση του πρωτοπόρου και διορατικού Αρχιτέκτονα.
Θέατρο Κοινωνία Νότιος Τομέας Τοπική Αυτοδιοίκηση

«Μάθε να πετάς»: Με απόλυτη επιτυχία οι παραστάσεις από το Εφηβικό Εργαστήρι του Δήμου Αγίου Δημητρίου

Με απόλυτη επιτυχία και μέσα σε κλίμα συγκίνησης ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις της σπουδαίας αριστοφανικής κωμωδίας «Όρνιθες», με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Μάθε να πετάς», από το Εφηβικό Εργαστήρι Θεάτρου του Δήμου Αγίου Δημητρίου.

Υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή Κέντρου Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων στις Φέρες, του Δήμου Αλεξανδρούπολης

Στην υπογραφή της σύμβασης κατασκευής του έργου: «Κατασκευή Κ.Η.Φ.Η. Φερών», προϋπολογισμού 59.400 ευρώ, πλέον Φ.Π.Α., προχώρησαν την Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026 ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης κ. Γιάννης Ζαμπούκης και ο εκπρόσωπος της αναδόχου εταιρείας S-TOIXIO Ο.Ε..

Στην Κίνα για τις τεχνολογίες του μέλλοντος στη διαχείριση απορριμμάτων βρέθηκε ο Δήμαρχος Δράμας κ. Γιώργος Παπαδόπουλος

Ο Δήμαρχος Δράμας και Πρόεδρος της ΔΙΑΑΜΑΘ, κ. Γιώργος Παπαδόπουλος, συμμετείχε σε διεθνή τεχνική αποστολή στην Κίνα, με αντικείμενο τις σύγχρονες τεχνολογίες διαχείρισης αποβλήτων και ειδικότερα την ενεργειακή αξιοποίησή τους (Waste-to-Energy).

«Ρίζες στην Κρήτη-Ζωή στον Πειραιά»: Μια βραδιά ιστορίας, μουσικής και παράδοσης με τον κ. Βασίλη Σκουλά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Η μεγάλη προσέλευση του κόσμου ήταν ιδιαίτερα αισθητή, με τον Δήμαρχο Πειραιά, κ. Γιάννη Μώραλη να παρευρίσκεται στην εκδήλωση, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του κ. Βάλια Κυριαζή-Μώραλη.Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τη Διεύθυνση Πολιτισμού, σε συνεργασία με την Αδελφότητα Κρητών Πειραιά «Η Ομόνοια», υπό την...
Κεντρική Μακεδονία Κοινωνία Παιδεία Τοπική Αυτοδιοίκηση

Υπογράφτηκε σύμβασης για εργασίες συντήρησης και αναβάθμισης σε εννέα σχολικές μονάδες του Δήμου Σερρών

Στην υπογραφή της σύμβασης παρόντες ήταν, επίσης, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικής Υπηρεσίας, κ. Παύλος Πουλιάκας, και η αναπληρώτρια Διευθύντρια Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Σερρών, κ. Ελένη Μαδεμλή.Οι εργασίες αφορούν σε σχολικά κτήρια Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, στα οποία έχουν καταγραφεί συγκεκριμένες ανάγκες επισκευής, συντήρησης και βελτίωσης των υποδομών.Η μελέτη του έργου εκπονήθηκε από τους υπαλλήλους της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Σερρών, ενώ η χρηματοδότηση προέρχεται από τα προγράμματα «Φιλόδημος» και «Σ.Α.Τ.Α. Σχολείων».Ειδικότερα, προβλέπονται οι ακόλουθες παρεμβάσεις στα παρακάτω σχολεία:-2ο Νηπιαγωγείο Σερρών: Αντικατάσταση τμήματος δαπέδου.-Νηπιαγωγείο Προβατά: Αντικατάσταση κιγκλιδωμάτων αύλειου χώρου.-Ειδικό Δημοτικό Σχολείο...
Ελλάδα Κοινωνία

Χρόνια Πολλά και καλόν Δεκαπενταύγουστο

Η πανελλήνια καθημερινή διαδικτυακή εφημερίδα μας, εύχεται σε όλα, όλες και όλους μας Χρόνια Πολλά και καλόν Δεκαπενταύγουστο, και σας αφιερώνει το επίκαιρο κείμενο του Φώτη Κόντογλου, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Η Χαρά των Χριστιανών».

Η ΧΑΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, του Φώτη Κόντογλου
Η Παναγία είναι το πνευματικό στόλισμα της ορθοδοξίας. Για μας τους Έλληνες είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια και η προστάτρια, που μας παραστέκεται σε κάθε περίσταση. Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, και ένα σωρό ρημοκκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της. Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το παλιό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχρινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλη γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών». Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος και η αγιότητα, υπάρχει μοναχά κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει κατάνυξη, σεβασμό και αγνή αγάπη. Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία. Και αυτό το κάλλος είναι αποτυπωμένο στα ελληνικά εικονίσματά της, που τα κάνανε άνθρωποι ευσεβείς οπού νηστεύανε και ψέλνανε και βρισκόντανε σε συντριβή καρδίας και σε πνευματική καθαρότητα. Στην όψη της Παναγίας έχει τυπωθεί αυτό το μυστικό κάλλος, που τραβά σαν μαγνήτης τις ευσεβείς ψυχές και τις ησυχάζει και τις παρηγορά. Και αυτή η πνευματική είναι το λεγόμενο Χαροποιόν Πένθος, που μας χαρίζει η θρησκεία του Χριστού, ένα βότανο άγνωστο στους ανθρώπους, που δεν πήγανε κοντά σ’ αυτόν τον καλόν ποιμένα. Τούτη τη χαροποιά λύπη την έχουνε όλα όσα έκανε η ορθόδοξη τέχνη, και τα ευωδιάζει σαν σμύρνα και σαν αλόη, καν εικόνισμα είναι, καν υμνωδία, καν ψαλμωδία, καν χειρόιγραφο, καν άμφια, καν λόγος, καν κίνημα, καν ευλογία, καν χαιρετισμός, καν μοναστήρι, καν κελλί, καν σκαλιστό ξύλο, καν κέντημα, καν καντήλι, καν αναλόγι, καν μανουάλι, ό,τι και να ‘ναι αγιωτικό.
Από τα ονόματα και μόνο, που έδωσε η ορθοδοξία στην Παναγία, και που μ’ αυτά την καταστόλισε, όχι σαν είδωλο θεατρικό, όπως γίνηκε αλλού, που φορτώσανε μια κούκλα με δαχτυλίδια και με σκουλαρίκια και με ένα σωρό άλλα ανίερα και ανόητα πράγματα, λοιπόν, από τα ονόματα αυτά μοναχά, λέγω, φαίνεται πόσο πνευματική αληθινά είναι η λατρεία της Παναγίας στην ελληνική ορθοδοξία. Πρώτα-πρώτα το ένα αγιώτατο όνομά της: Παναγία. Ύστερα τα άλλα: Υπερευλογημένη, Θεοτόκος, Παναμώμητος, Τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Ζώσα και Άφθονος Πηγή, Έμψυχος Κιβωτός, Άχραντος, Αμόλυντος, Κεχαριτωμένη, Αειμακάριστος και Πανομώμητος, Προστασία, Επακούουσα, Γρηυγορούσα, Γοργοεπήκοος, Ηγιασμένος Ναός, Παράδεισος λογικός, Ρόδον το Αμάραντον, Χρυσούν Θυμιατήριον, Χρυσή Λυχνία, Μαναδόχος Στάμνος, Κλίμαξ Επουράνιος, Πρεσβεία θερμή, Τείχος απροσμάχητον, Ελέους Πηγή, του Κόσμου Καταφύγιον, Βασιλέως Καθέδρα, Χρυσοπλοκώτατος Πύργος και Δωδεκάτειχος Πόλις, Ηλιοστάλακτος Θρόνος, Σκέπη του Κόσμου, Δένδρον αγλαόκαρπον, Ξύλον ευσκιόφυλλον, Ακτίς νοητού ηλίου, Σιών αγία, Θεού κατοικητήριον, Επουράνιος Πύλη, Αδικουμένων προστάτις, Βακτηρία τυφλών, Θλιβομένων η χαρά, και χίλια δυο άλλα, που βρίσκονται μέσα στα βιβλία της εκκλησίας. Κοντά σ’ αυτά είναι και τα ονόματα που γράφουνε απάνω στα άγια εικονίσματά της οι αγιογράφοι: Οδηγήτρια, Γλυκοφιλούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, η Ελπίς των απελπισμένων, η Ταχεία Επίσκεψις, η Αμόλυντος, η Ελπίς των Χριστιανών, η Παραμυθία, η Ελεούσα και άλλα πολλά, που γράφουνται από κάτω από τη συντομογραφία: ΜΗΡ Θ, που θα πει Μήτηρ Θεού. Πόση αγάπη, πόσο σέβας και πόσα κατανυκτικά δάκρυα φανερώνουνε μοναχά αυτά τα ονόματα, που δεν ειπωθήκανε σαν τα λόγια, που χαρακτήκανε στις ψυχές με πόνο και με ταπείνωση και με πίστη.
Αμή οι ύμνοι της που ‘ναι αμέτρητοι σαν τάστρα τ’ ουρανού και εξαίσιοι στο κάλλος, και που τους συνθέσανε οι άγιοι υμνολόγοι, «θίασον συγκροτήσαντες πνευματικόν». Σ’ αυτό το ευωδιασμένο περιβόλι βρίσκουνται όλα τα αμάραντα άνθη και τα ευωδιασμένα βότανα του λόγου. Αληθινά προφήτεψε η ίδια η Παναγία για τον εαυτό της, τότε που πήγε στο σπίτι του Ζαχαρία και την ασπάσθηκε η Ελισάβετ, πως θα τη μακαρίζουνε όλες οι γενεές: «Εκείνες τις μέρες, σηκώθηκε η Μαριάμ και πήγε στην Ορεινή με σπουδή στην πολιτεία του Ιούδα και μπήκε στο σπίτι του Ζαχαρία και χαιρέτησε την Ελισάβετ. Και σαν άκουσε η Ελισάβετ τον χαιρετισμό της Μαρίας πήδηξε το παιδί μέσα στην κοιλιά της (Το παιδί ήταν ο Πρόδρομος).
Και γέμισε Πνεύμα Άγιο η Ελισάβετ και φώναξε με φωνή μεγάλη και είπε: Βλογημένη είσαι εσύ ανάμεσα στις γυναίκες και βλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Κι από πού μου ήρθε αυτό το καλό, να ‘ρθει η μητέρα του κυρίου μου προς εμένα; Γιατί μόλις ήρθε η φωνή του χαιρετισμού σου στ’ αυτιά μου, ξεπέταξε το παιδί στην βκοιλιά μου, και είναι μακάρια εκείνη, που πίστεψε σε όσα της είπεν ο Κύριος (Δηλαδή, σε όσα είπε στην Παναγία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κατά τον Ευαγγελισμό). Και είπε η Μαριάμ: «Δοξολογά η ψυχή μου τον Κύριο και αναγάλλιασε το πνεύμα μου για τον Θεό τον σωτήρα μου, γιατί καταδέχτηκε να κοιτάξει την ταπεινή τη δούλα του. Γιατί, να, από τώρα και ύστερα θα με μακαρίζουνε όλες οι γενεές, επειδή έκανε σε μένα μεγαλεία ο Δυνατός, και είναι αγιασμένο το όνομά του, και το έλεός του πηγαίνει από γενεά σε γενεά σε κείνους που έχουνε τον φόβο του.».
Αμέτρητες είναι οι υμνωδίες της Παναγίας, μα αμέτρητα είναι και τα σεμνόχρωμα εικονίσματά της, που καταστολίζουνε τις εκκλησιές μας, ζωγραφισμένα στο σανίδι είτε στον τοίχο. Σε κάθε ορθόδοξη εκκλησιά στέκεται το εικόνισμά της στο τέμπλο από τα δεξιά της αγίας Πόρτας. Σε άλλες εικόνες ζωγραφίζεται και μοναχή, μα στα εικονίσματα του τέμπλου κρατά πάντα τον Χριστό στην αγκαλιά της απ’ τ’ αριστερά, σπάνια απ’ τα δεξιά (τότε λέγεται Δεξιοκρατούσα). Το κεφάλι της είναι σκεπασμένο σεμνά και σοβαρά με το μαφόριο, ένα φόρεμα φαρδύ και ιερατικό σκούρο βυσσινί, που πέφτει στον ώμο της απλόχωρο, αφήνοντας να φαίνεται μοναχά το μακρουλό πρόσωπό της και τα χέρια της. Από μέσα από το σκέπασμα φαίνεται μια στενή λουρίδα από το δέσιμο του κεφαλιού της, που σφίγγει το μέτωπό της και αφήνει να φανούνε μονάχα οι άκρες των αυτιών της. Το μέτωπό της είναι σαν μελαχρινό φίλντισι, αγνό, απλό και κατακάθαρο. Τα ματόφρυδά της είναι καμαρωτά, ζωηρά και μακρυά, φτάνοντας ίσαμε κοντά στ’ αυτιά της, τα μάτια της αμυγδαλωτά, ισκιωμένα, καστανά, βαθιά, σοβαρά μα γλυκύτατα, με τα’ ασπράδι καθαρό μα ισκιωμένο. Το βλέμμα της είναι μελαγχολικό απλό, ίσιο, ήσυχο, συμπαθητικό, αγαπητό, θλιμμένο μα και μαζί χαροποιό, αυστηρό μα και μαζί συμπονετικό, αγιώτατο, πνευματικό, αθώο, σκεφτικό, άμωμο, ελπιδοφόρο, υπομονητικό, πράο, σεμνότατο, μακριά από κάθε σαρκικόν λογισμό, καθρέφτισμα μυστικό του παραδείσου, βασιλικό και ταπεινό, ανθρωπινό και θεϊκό, άκακο, αδελφικό, ευγενικό, ελεγκτικό, άγρυπνο, γαληνό, φιλάνθρωπο, μητρικό, παρθενικό, δροσερό, καυτερό για όσους έχουνε πονηρούς λογισμούς, τρυφερό, διαπεραστικό, ερευνητικό, απροσποίητο, ηγεμονικό, συγκαταβατικό, παρακαλεστικό, αμετασάλευτο. Η μύτη της είναι μακρυά και στενή, με μέτρο, ιουδαϊκή, άσαρκη, με λεπτά ρουθούνια, λίγο γυριστή, σεμνή. Το στόμα της μικρό, ντροπαλό, φρόνιμο, κλειστό, καθαρό, ισκιωμένο κατά το μάγουλο, σαν να χαμογελά ελαφρά. Το πηγούνι της γυριστό, σεβαστό, ανεπιτήδευτο, ταπεινό. Το μάγουλό της, παρθενικό, καθαρό, χνουδωτό, ευωδιασμένο, ντροπαλό, χλωμό με μιαν ελαφρότατη ροδοκοκκινάδα. Ο λαιμός της γυρτός ταπεινά, σμίγει με το πηγούνι μ’ ένα απαλό ίσκιασμα, που το λέγανε οι παλαιοί γλυκασμό. Το όλο πρόσωπό της είναι ιερατικό και θρησκευτικό, και μαρτυρά αρχαία φυλή. Τα άχραντα χέρια της είναι μικρά, στενά, μακροδάχτυλα, λεπτόνυχα. Με το αριστερό βαστά τον Χριστό, και το δεξί το ‘χει ακουμπισμένο σεμνά απάνω στο στήθος της, σε στάση παρακαλεστική, με το μεγάλο δάχτυλο μακρυά από τ’ άλλα. Στα πιο αρχαία εικονίσματα αυτό το χέρι είναι πιο όρθιο και πιο ψηλά, κοντά στον λαιμό.
Ο πιο αυστηρός τύπος της Παναγίας είναι η λεγόμενη Οδηγήτρια, που έχει όρθια την κεφαλή της, έκφραση απαθέστερη και το όλο σχήμα της είναι πιο ιερατικό. Ενώ η Γλυκοφιλούσα έχει το κεφάλι της γυρτό κατά το παιδί της, που τ’ αγκαλιάζει σφιχτότερα, και η έκφρασή της είναι πιο αισθηματική. Η Πλατυτέρα παριστάνεται καθισμένη απάνω στον θρόνο, αυστηρή και αλύγιστη, και βαστά τον Χριστό στα γόνατά της, ακουμπώντας τόνα χέρι της στον ώμο του και με τ’ άλλο βαστώντας το πόδι του ή ένα μαντήλι.
Στην Ελλάδα, οι περισσότερες εκκλησιές της Παναγίας γιορτάζουνε κατά την Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή, στις 15 Αυγούστου. Τα τροπάρια που ψέλνουνε σ’ αυτή τη γιορτή είναι από τα πιο εξαίσια. Το δοξαστικό του Εσπερινού είναι το μονάχο τροπάρι που ψέλνεται με τους οχτώ ήχους, κάθε φράση κι άλλος ήχος. Αρχίζει από τον πρώτον ήχο και τελειώνει πάλι στον πρώτον.
Μα ολάκερη η Ελλάδα δεν υμνολογά την Παναγία μονάχα με τους ψαλτάδες, και με τους παπάδες στις εκκλησιές, αλλά και με το κάθε τι της, με τα χωριά, με τα βουνά, με τα νησιά, που ‘χουνε τ’ αγιασμένο τ’ όνομά της. Τα καράβια βολτατζάρουνε στη δροσερή θάλασσα, ανοιχτά από τους κάβους που ‘ναι χτισμένα τα μοναστήρια της, έχοντας στην πρύμνη σκαλισμένο τ’ αγαπημένο και προσκυνητό όνομά της. Όποιος ταξιδεύει στα ελληνικά νερά, σ’ όποιο μέρος και αν βρεθεί τη μέρα της Παναγίας, θα ακούσει απ’ ανοιχτά τις καμπάνες απάνω από το πέλαγο. Άλλες έρχουνται από τ’ Άγιον Όρος που το λένε Περιβόλι της Παναγίας, άλλες από την Τήνο που ‘χει το ξακουστό παλάτι της, άλλες από την Σαλαμίνα που γιορτάζει η Φανερωμένη, άλλες από τη Μυτιλήνη, από την Παναγιά της Αγιάσσος και της Πέτρας, άλλες από το Μοναστήρι της Σίφνου, άλλες από τη Σκιάθο, άλλες από τη Νάξο, από κάθε νησί, από κάθε κάβο, από κάθε στεριά.».