Performance Φίλιππου Τσιτσόπουλου στην ομαδική έκθεση: «Θεωρήματα 3» | Α.Σ.Κ.Τ. | Σήμερα 24/11, ώρα 6 μ.μ.

Οι «Θλίψεις του νεαρού Βέρθερου» μετέτρεψαν τον Γκαίτε, έναν άγνωστο συγγραφέα, σε λογοτεχνική διασημότητα σχεδόν εν μία νυκτί. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης το θεωρούσε ένα από τα σπουδαιότερα έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, αφού έγραψε έναν εμπνευσμένο από τον Γκαίτε μονόλογο στα νιάτα του και πήρε τον Βέρθερο μαζί του στην εκστρατεία του στην Αίγυπτο. Έτσι ξεκίνησε το φαινόμενο, που είναι γνωστό ως «Πυρετός του Βέρθερου», το οποίο έκανε τους νέους σε όλη την Ευρώπη να ντύνονται και να συμπεριφέρονται με τους τρόπους που περιγράφονται στο μυθιστόρημα.

Μάλιστα, ο Thomas Carlyle επινόησε το επίθετο «Βερθερισμός» για να περιγράψει την «αυτοϊκανοποίηση» της εποχής που αντιπροσώπευε το φαινόμενο. Όταν ο Γκαίτε ολοκλήρωσε τον Βέρθερο, παρομοίασε τη διάθεσή του με εκείνη που βίωνε «μετά από μια εξομολόγηση, χαρούμενος και ελεύθερος να δικαιούται μια νέα ζωή». Για τον Γκαίτε το αποτέλεσμα του Βέρθερου ήταν καταλυτικό, απελευθερώνοντας τον εαυτό του από την απελπισία της ζωής του.
Παρ’ όλα αυτά, αυτή η πτυχή του «Πυρετού του Βέρθερου» παρακολουθήθηκε με ανησυχία από τις αρχές (τόσο το μυθιστόρημα όσο και το στυλ ένδυσης του Βέρθερου απαγορεύτηκαν στη Λειψία το 1775), το μυθιστόρημα απαγορεύτηκε, επίσης, στη Δανία και στην Ιταλία. Ένας από αυτούς, ο Φρίντριχ Νικολάι, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα σατιρικό έργο, από όπου ο κ. Φίλιππος Τσιτσόπουλος βασίζει την «περφόρμανς» του με αίσιο τέλος, με τίτλο «Die Freuden des jungen Werthers / Οι χαρές του νεαρού Βέρθερου», στο οποίο ο Βέρθερος αποβάλλει την παθιασμένη νεανική του πλευρά και επανεντάσσεται στην κοινωνία ως αξιοσέβαστος πολίτης. Ο Γκαίτε, ωστόσο, δεν έμεινε ευχαριστημένος από αυτό και ξεκίνησε έναν λογοτεχνικό πόλεμο με τον Νικολάι, που κράτησε όλη του τη ζωή, γράφοντας ένα ποίημα με τίτλο: «Nicolai auf Werthers Grabe / Ο Νικολάι στον Τάφο του Βέρθερου», στο οποίο ο Νικολάι βεβηλώνει τη μνήμη ενός Βέρθερου, από τον οποίο ο Γκαίτε είχε στο μεταξύ απομακρυνθεί.