Μαίρη Ιγγλέση: «Η αγωνία με τα παιδιά μας, σε όποια σχολεία του Δήμου Ηρακλείου Αττικής πάνε, είτε δημόσια, είτε ιδιωτικά, είναι ίδια»
Την έντονη ανησυχία της για τα παιδιά του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, που πηγαίνουν σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, τα οποία στεγάζονται σε παλαιά κτήρια, εξέφρασε η δημοτική σύμβουλος της παράταξης «Ηράκλειο Ανθρώπινη Πόλη», κ. Μαίρη Ιγγλέση, τοποθετούμενη το μεσημέρι της Τετάρτης 21 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής της 19ης Τακτικής Συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, στο κομμάτι των ανακοινώσεων, όπου συζητήθηκε το σοβαρό πρόβλημα, που προέκυψε στο 1ο Λύκειο της πόλης, με την πτώση τμήματος της οροφής του κλιμακοστασίου του σχολείου.
Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες-Βίντεο: Παναγιώτα Σούγια
Η κ. Μαίρη Ιγγλέση κατά τη συγκεκριμένη τοποθέτησή της ανάφερε χαρακτηριστικά πως: «Εγώ, λοιπόν, βλέπω ενδιαφέρον από την αρχή, που ξεκινήσαμε το Συμβούλιο, γιατί το θέμα είναι πάρα-πάρα πολύ σοβαρό. Είναι τα παιδιά μας. Είναι τα παιδιά όλων των ηλικιών, που ζούνε αυτή τη στιγμή και πηγαίνουν στα σχολεία μας, και που έγινε ένα τέτοιο πολύ-πολύ σοβαρό περιστατικό, και που ο Δήμαρχος μας, στο ξεκίνημα, τοποθετήθηκε, μέσα από την καρδιά του μας είπε την πάσα αλήθεια, και, πραγματικά, πώς έγινε και ποιοι είναι αυτοί, που το εκτέλεσαν. Και ακόμη, ξέρω ότι σε μια συνέντευξή του είπε ότι θα ήθελε να είναι και στα επόμενα έργα και οι Τεχνικοί του Δήμου μας, για ό,τι παίρνουμε σαν χρηματοδοτήσεις. Γιατί είναι πολύ σημαντικό ο Δήμος μας να εκμεταλλεύεται τα χρηματοδοτικά εργαλεία.
Όπως, λοιπόν, άκουσα για ανικανότητες, ανικανότητα της Διοίκησης, βρε παιδιά, μόνιμα, και όλα τα καλά τα έχει η αντιπολίτευση. Τι ωραίο πράγμα είναι αυτό; Και όταν γίνετε Διοίκηση; Μα είναι δυνατόν; Εδώ είναι θέμα των παιδιών. Δηλαδή, δεν νομίζω ότι αυτή η Διοίκηση δεν σκίζεται.
«Δεν γίνεται τίποτε. Εγκατάλειψη των σχολείων.». Μα, γίνονται τόσα πράγματα.
Το 4ο Δημοτικό, είναι σαν το Κολλέγιο. «Αμερικάνικο Κολλέγιο», είναι το 4ο Δημοτικό Σχολείο.
Θα μου πείτε: «Και αν πέσει και κανένα ταβάνι;». Ε, τι να κάνουμε; Πού να το ξέρουμε;
Η αγωνία με τα παιδιά μας, και σε όποια σχολεία πάνε, είτε δημόσια, είτε ιδιωτικά, είναι ίδια. Δεν ξέρεις τι γίνεται όταν το παιδί φεύγει από το σπίτι.
Όμως, η προσπάθεια εδώ, πραγματικά, γιατί ζω κι εγώ από κοντά όλα αυτά, και την αγωνία όλων μας, όχι μόνο, και εσάς. Όλοι έχουμε αγωνία γι’ αυτά τα παιδιά.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι κακό να ακούγονται έτσι κάτι κουβέντες μόνο και μόνο γιατί είμαστε αντιπολίτευση και γιατί οι υπόλοιποι είναι Διοίκηση.
Να σκεφτούμε, λοιπόν, όταν γίνουμε κι εμείς Διοίκηση θα θέλουμε να τα ακούμε; Δεν είναι σωστό.
Να είμαστε, όμως, σε κάποια πράγματα, πραγματικά να προσπαθούμε να κάνουμε μια ωραία πρόταση, γιατί όχι;».