Ενδιαφέρουσα η Διάλεξη: «Ποίηση και Πόλη. Νέα Ιωνία», του Ιωνικού Συνδέσμου και του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος», με εισηγητή τον κ. Ξάνθο Μαϊντά

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες-Βίντεο: Παναγιώτα Σούγια
Την εκδήλωση προλόγισε ο Πρόεδρος του Ιωνικού Συνδέσμου, κ. Γιάννης Κοντίτσης, ο οποίος είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Ο Ιωνικός Σύνδεσμος συμπληρώνει φέτος 75 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στην πολιτιστική ζωή της Νέας Ιωνίας.
Ιδρύθηκε το 1951, σε μια δύσκολη μεταπολεμική περίοδο για την Ελλάδα, με πρωτοβουλία του απόστρατου Αντισυνταγματάρχη του Δικαστικού Θεόδωρου Ι. Κυρκίδη και τη συμμετοχή 24 κατοίκων της πόλης. Όπως αναφέρει ο Βάσος Βογιατζόγλου: «Ο Θεόδωρος Κυρκίδης υπήρξε ο εμψυχωτής και πρωτομάστορας της προσπάθειας, που έθεσε τα θεμέλια του πρώτου μεταπολεμικού φιλολογικού συνδέσμου της περιοχής.».
Η ονομασία του σωματείου παραπέμπει στην Ιωνία και στη μικρασιατική καταγωγή μεγάλου μέρους των κατοίκων της Νέας Ιωνίας. Από την ίδρυσή του, όμως, ο Ιωνικός Σύνδεσμος δεν περιορίστηκε μόνο στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Στους σκοπούς του περιλαμβάνονταν η οργάνωση μορφωτικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, συναυλιών και διαλέξεων, η δημιουργία Βιβλιοθήκης και Λαϊκού Αναγνωστηρίου, η συγκέντρωση ιστορικού και λαογραφικού υλικού από τη Μικρά Ασία, τη Θράκη και τον Πόντο, καθώς και η μόρφωση των νέων και η συνεργασία με τους φορείς της πόλης.
Έτσι, διαμορφώθηκε η ιδιαίτερη φυσιογνωμία του: ένας πολιτιστικός φορέας με σταθερή αναφορά στη Μικρασιατική παράδοση, αλλά, συγχρόνως, ανοιχτός στις σύγχρονες τάσεις της Τέχνης, της Παιδείας και του Πολιτισμού.
Στην «Ιωνική Φιλοκαλία», ο Βάσος Βογιατζόγλου θυμάται τα κυριακάτικα ποιητικά πρωινά με τις απαγγελίες του Βάσου Βασιλειάδη, τα οποία συγκέντρωναν πλήθος κόσμου, καθώς και τους κύκλους μαθημάτων του Βασίλη Μπατζόγλου γύρω από την πλατωνική φιλοσοφία και το αρχαίο δράμα. Καθοριστική για την επιτυχία τους υπήρξε η συμβολή του Καθηγητή του Γυμνασίου Σωτήρη Ρωμέση, ο οποίος παρότρυνε αδιάκοπα τους μαθητές του να συμμετέχουν.
Από το βήμα του Ιωνικού Συνδέσμου πέρασαν σημαντικές προσωπικότητες των Γραμμάτων, της εκπαίδευσης και της δημόσιας ζωής. Ανάμεσά τους ο Ακαδημαϊκός και μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Βάσος Βασιλειάδης, ο Διευθυντής του τότε Ε.Ι.Ρ. -γιατί δεν υπήρχε τηλεόραση- Γιάννης Γιαννόπουλος, ο Νίκος Μηλιώρης, ο Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης Ευάγγελος Φωτιάδης, η Εύα Δημητριάδου-Παρασκευοπούλου, ο Καθηγητής Μιλτιάδης Τσουμπής και η Λογοτέχνιδα Τατιάνα Σταύρου.
Παράλληλα, καλλιεργήθηκε και η θεατρική δημιουργία. Τον χειμώνα του 1958 ο Νίκος Ξανθόπουλος, τότε Βιβλιοθηκονόμος του σωματείου, και ο Βάσος Μπατζόγλου, παρουσίασαν παραστάσεις με έργα του Στρίντμπεργκ, του Ξενόπουλου και του ίδιου του Μπατζόγλου.
Την ίδια εποχή, στα σπίτια της Νέας Ιωνίας δημιουργούνταν ξεχωριστές πνευματικές συντροφιές. Στην οδό Φαναρίου, στο σπίτι του Δούκαρη, πίσω από το παλιό Γυμνάσιο, Ποιητές και άνθρωποι των Γραμμάτων συναντιούνταν κάθε Σάββατο βράδυ για να συζητήσουν για την ποίηση. Ήταν η περίφημη «Ακαδημία του Σαββάτου». Παρόμοιες συναντήσεις πραγματοποιούνταν και στο σπίτι της οικογένειας Μηλιώρη, στην οδό Ικαρίας.
Ανάμεσα στους ανθρώπους, που συμμετείχαν σε αυτές τις συντροφιές, ήταν ο Γαλάτης, ο Γαζέπης, ο Μιχαηλίδης, ο Ξανθόπουλος, ο Κοκκινίδης, ο Θεοδωρακόπουλος, ο Σινόπουλος, ο Ιωαννίδης και ο Βασιλειάδης, ενώ εμφανίζονταν, επίσης, ο Λεοντάρης, ο Δικταίος και ο Καμπούρογλου, λίγο πιο σπάνια.
Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε ότι αυτές οι φιλοσοφικές και φιλολογικές συντροφιές, μαζί με τη δράση του Ιωνικού Συνδέσμου, συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της πνευματικής φυσιογνωμίας της Νέας Ιωνίας.
Σε αυτή τη μακρά παράδοση εντάσσεται και η σημερινή μας εκδήλωση. Έχουμε τη χαρά και την τιμή να υποδεχόμαστε τον Ξάνθο Μαϊντά για άλλη μια φορά στον Ιωνικό Σύνδεσμο.
Ο Ξάνθος Μαϊντάς γεννήθηκε στην αρχή της δεκαετίας του 1950 στη Νέα Ιωνία. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στη Θεωρητική Φυσική των Στοιχειωδών Σωματιδίων και υπηρέτησε επί σειρά ετών ως Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Παράλληλα, ανέπτυξε αξιόλογη ποιητική, συγγραφική και φιλολογική δραστηριότητα. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Νυχτερινή άσκηση», «Οι δρόμοι της Φαϋττού» και «Πόλεως άκος», καθώς και τον ποιητικό μονόλογο «Αντιγόνης Αντίλογος». Το 2016, κυκλοφόρησε το βιβλίο του: «Το μεγάλο μαύρο φως. Ο ποιητής Τάκης Σινόπουλος», με εισαγωγή και ανθολόγηση του έργου του μεγάλου Ποιητή.
Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά, έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες σύγχρονης ελληνικής ποίησης και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ισπανικά και στα ρουμανικά. Στις πιο πρόσφατες εκδόσεις του περιλαμβάνονται τα «Ερωτικά σονέτα», της Λουίζας Λαμπέ, σε δική του εισαγωγή, μετάφραση και επίμετρο, καθώς και το βιβλίο, που παρουσιάσαμε πρόσφατα στον Ιωνικό Σύνδεσμο: «Το δάκρυ της κληματαριάς και άλλες ιστορίες».
Από το 2006 συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος», του οποίου, από το 2011, είναι Πρόεδρος, συνεχίζοντας έμπρακτα την πνευματική παράδοση της Νέας Ιωνίας.
Δεν αναφέρθηκα σε άλλους ανθρώπους, όπως τον Χρίστο Ρουμελιωτάκη και άλλους. Αυτά θα μας τα πει καλύτερα ο Ξάνθος.
Τον καλωσορίζουμε, λοιπόν, και του δίνουμε τον λόγο.».

Αμέσως μετά, ο κ. Ξάνθος Μαϊντάς, ξεκίνησε την παρουσίαση της σχέσης της Ποίησης με την Πόλη και με τη Νέα Ιωνία, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, πως: «Θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο Κοντίτση, δηλαδή, τον Ιωνικό Σύνδεσμο, γιατί κατά καιρούς το Ίδρυμα «Σινόπουλος» και εγώ προσωπικά κάναμε ωραίες συνεργασίες και μπορέσαμε και προσφέραμε, θέλω να πιστεύω, καλά πράγματα στη Νέα Ιωνία. Ήταν αποτέλεσμα αυτών των συνεργασιών.», ενώ συνεχίζοντας είπε πως: «Ξεκινάω λέγοντας πως σκοπός μας είναι να δείξουμε πόσο δεμένη είναι με την κοινωνία η Ποίηση. Και, μάλιστα, προσωπική μου άποψη είναι ότι κάθε Πολιτεία πρέπει να αρθρώνει τον λόγο της ύπαρξής της. Δηλαδή, είμαστε Δημοκρατία, φτιάχνουμε τους νόμους μόνοι μας (δεν λέω σήμερα πώς είναι, μιλάω γενικά, έτσι;) και κατά συνέπεια γι’ αυτόν τον λόγο και γι’ αυτήν την Πολιτεία, όχι το Κράτος, αξίζει να πολεμήσουμε και να πεθάνουμε αν χρειαστεί.
Αυτά ήτανε, που πιστεύανε οι Έλληνες, προ-προ-προ-πρόγονοί μας και αξίζει να τα δούμε.
Δεν πρόκειται να τους μιμηθούμε. Έχουν αλλάξει οι εποχές. Αλλά να πάρουμε διδασκαλία, ναι.
Εγώ νομίζω, λοιπόν, πως, με βάση αυτό, η Ιωνία έχει αρθρώσει πολιτικό λόγο σε όλες της φάσεις της ύπαρξής της. Και θα το πω έτσι: Αυτός ήταν λόγος στήριξης Πολιτείας. Λόγος, πολιτικός κατ’ εξοχήν, ο οποίος όριζε την Πολιτεία της Νέας Ιωνίας, στα 105 χρόνια της ύπαρξής της. Πολύ ενδιαφέρον.
Πιστεύω, μάλιστα, ότι από μία ιδιαιτερότητα ο λόγος αυτός ήταν, κυρίως, ποιητικός. Θα μου πείτε: Πώς έτυχε ο λόγος να είναι ποιητικός. Μα, στις πιο αιχμηρές καταστάσεις, μιας πόλης εννοώ, και εδώ η πόλη μας δημιουργήθηκε από ανθρώπους, που ήρθαν ξεριζωμένοι κατά χιλιάδες, πάμπτωχοι, χωρίς σπίτι, χωρίς δουλειά, χωρίς να φάνε. Και ζητήσανε να κάνουν προκοπή. Άρα, λοιπόν, αυτός ο κόσμος βρισκόταν σε μία κρίσιμη φάση. Με αρρώστιες. Οι υπολογισμοί ήταν φοβεροί για το τι θανάτους είχαμε. Σε μία τέτοια κρίσιμη περίπτωση θα πω και θα ισχυριστώ ότι η Ποίηση είναι η πιο αρμόδια για να μιλήσει. Πιο αρμόδια ακόμη και από τον ευθύ πολιτικό λόγο.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, και να συνδέσουμε την Ποίηση με την Πόλη.
Αν οι Αθηναίοι πολίτες δεν είχαν δημιουργήσει την Πόλη, δεν θα είχε γραφτεί η Πολιτεία, οι Νόμοι και η Αθηναίων Πολιτεία. Τι θα μπορούσαν να σκεφτούν για την πολιτική ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης; Αν οι Αισχύλος δεν είχε δείξει «αλκήν ευδόκιμον» στο «Μαραθώνιο άλσος», όπου συστρατευμένος «μες στων στρατιωτών τες τάξεις τον σωρό» πολέμησε τον Δάτη και τον Αρταφέρνη, δεν θα είχε χαρίσει στην ανθρωπότητα τους Πέρσες.».
Ακολούθως, ο κ. Μαϊντάς είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Και είναι σε αυτό το έργο, που δίνεται με αξιοθαύμαστη ακρίβεια, για πρώτη φορά στην Ιστορία της ανθρωπότητας, το βαθύ νόημα της Δημοκρατίας: «Κανενός δεν είναι δούλοι ανθρώπου, ούτε έχουνε αφέντη», μας λέει ο μεγάλος τραγικός, δια του στόματος των γερόντων του χορού, για τους πολίτες οπλίτες της Πολιτείας των Αθηναίων.
Εγώ, μέχρι τώρα, καλύτερο ορισμό της Δημοκρατίας δεν έχω βρει. Τα υπόλοιπα όλα είναι Κανονισμοί. Πλατειάζουμε για το πώς θα εκλέγουμε, θα εκλεγόμαστε, ποιοι και πώς και τα λοιπά,, αλλά δεν είμαστε δούλοι κανενός και είμαστε όλοι ίσιοι μεταξύ μας, αφού δεν έχουμε αφέντες.
Αυτές οι στιγμές του στοχασμού έχουν τη γνήσια προέλευσή τους στην άσκηση λογοδοσίας, τον «λόγο διδόναι» στην αγορά, και εκκινούν με το ερώτημα των πολιτών: Τι λέγεις; Τι σημαίνει αυτό που λέγεις; Ποιο είναι το νόημα των όσων λέγεις; Έτσι ορθώθηκε στην ιστορία μας η βλέψη της αλήθειας, όπως και οι βλέψεις της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Αδιαχώριστες. Είμαστε κυριευμένοι ανεπανόρθωτοι από αυτές, τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς. Κι ενώ δεν μπορούμε να «θεμελιώσουμε» τις βλέψεις μας αυτές, δεν απορρίπτουμε τον σκεπτικισμό, δεν απορρίπτουμε τον σαρκασμό, δεν απορρίπτουμε ούτε τη χλεύη του Αριστοφάνης. Ο Αριστοφάνης υπάρχει επειδή υπάρχει Δημοκρατία. Και τι κάνει; Τη χλευάζει. Και καλά κάνει.
Απορρίπτουμε την πολιτική ασυναρτησία, δεν απορρίπτουμε απλώς το Άουσβιτς ή τα Γκούλαγκ, τα πολεμάμε.».
Κατόπιν, ο κ. Μαϊντάς, αναφερόμενος στη Νέα Ιωνία, είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Στη Νέα Ιωνία της προσφυγιάς ο πόνος ήταν αβάσταχτος. Στην ευρύτερη οικογένειά του, περιγράφει σε ένα από τα πρώτα του μυθιστορήματα ο Σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης, οι μισοί, περίπου, 70 άνθρωποι, είχαν σκοτωθεί ή ήταν αγνοούμενοι. Περιγράφει γλέντια της οικογένειας και ξαφνικά σταμάταγε το γλέντι γιατί όλοι θυμήθηκαν τους δικούς τους και σπάραζαν στο κλάμα.
Ο Ρουμελιωτάκης, στο τελευταίο του δοκίμιο: «Χθεσινός Κόσμος, Ιωνία, η Πόλη μας», αγκαλιάζει τους ανθρώπους συμπολίτες του στο μεγαλοβδομαδιάτικο ξέσπασμα του πόνου τους μέσα στον Ναό των Αγίων Αναργύρων. Κλέβω από τον Χρίστο, τώρα: «Όταν ο Πρωτοπρεσβύτερος Παπαϊωακείμ Πεσματζόγλου, γέρων πάντοτε και λευκόθριξ, έβγαινε από την αριστερή πύλη κρατώντας στην αγκαλιά του τον Σταυρό με το Σώμα του Χριστού και έψελνε: «Σήμερον γκρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην γκρεμάσας». (Προφανώς, το «γκρεμάται», το λέει με σαφή Μικρασιάτικη προφορά.) Και τότε, λοιπόν, το εκκλησίασμα ξεσπούσε σε ένα βουβό κλάμα, που δεν ήξερες αν ήταν για τον θνήσκοντα Χριστό ή για τη χαμένη Μικρασία και τη ζωή τους.». Συνεχίζει ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης: «Έχουν περάσει τόσα χρόνια, έχω παρακολουθήσει πολλές φορές την τελετή της Αποκαθήλωσης, αλλά πουθενά και ποτέ δεν ένιωσα την ταύτιση αυτή με το εκκλησίασμα, που ταύτιζε τα πάθη του Χριστού με τα δικά του. Όπως ποτέ και με κανέναν δεσπότη, ούτε με τον ίδιο τον Πατριάρχη στο Φανάρι, δεν ένιωσα τη συγκίνηση που ένιωθα με τον Πατάρων Μελέτιο Χρηστίδη, όταν έβγαινε στην Ωραία Πύλη κρατώντας τα διπλοτρικέρια. Ψηλός, ξερακιανός, γαλανομάτης, με κιτρινισμένα από το κάπνισμα γένια, σήκωνε τα μάτια του στον ουρανό και, σαν να ήταν ακόμη αιχμάλωτος στα Αμελέ Ταμπουρού, απευθυνόταν τρεις φορές απευθείας στον Θεό: «Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε και επίσκεψε την άμπελον ταύτην, ην εφύτευσε η Δεξιά σου.». Αν θέλετε να δείτε την τελευταία βυζαντινή προσωπικότητα Ιεράρχη της Εκκλησίας, έγραφε για αυτόν στην Ελευθερία ο Φώτης Κόντογλου, να πάτε στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων στη Νέα Ιωνία.», ενώ ολοκληρώνοντας επισήμανε πως: «Η Νέα Ιωνία είχε, τύχη αγαθή, άξιους ποιητές, που μίλησαν και έγραψαν για τα δεινά της Πόλης σε κάθε ιστορική περίοδο.».

Ακολούθως, ο κ. Μαϊντάς αναφέρθηκε στους ποιητές: Άγγελο Σημηριώτη, Δημήτρη Δούκαρη, Τάκη Σινόπουλο, Χρήστο Καμπούρογλου, Πασχάλη Σαπουντζάκη, Χρίστο Ρουμελιωτάκη, Βάσω Βογιατζόγλου, Τάσο Γαλάτη, Νίκο Γαζέπη, Γιάννη Κορίδη, Βασίλη Στεριάδη και τις εποχές που αντιπροσώπευσαν, καθώς και στους νεότερους ποιητές: Γιάννη Πλαχούρη, Πάνο Κυπαρίσση, Στέφανο Ψαραδάκο, Πολύκαρπο Πολυκάρπου, καθώς και τους ποιητές του κύκλου του Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος, ενώ η Ηθοποιός, κ. Σοφία Μάνεση, διάβασε από ένα χαρακτηριστικό ποίημα από το έργο τους, σχετιζόμενο με τη Νέα Ιωνία.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με το μέλος του Δ.Σ. του Ιωνικού Συνδέσμου, κ. Μιχάλη Χασιώτη, να λαμβάνει τον λόγο και να προσφέρει στον κ. Μαϊντά ένα βιβλίο του 1935, της ποιητικής συλλογής: «Ονείρων Ήσκιοι» του Άγγελου Σημηριώτη, λέγοντας πως: «Πολύ σωστά είπε ο κ. Μαϊντάς στην εκδήλωση αυτή ότι όντως η Ποίηση μπορεί να φέρει την εικόνα απ’ τον αγώνα για το ψωμί και το κρασί του λαού μας, να κρατήσει, πραγματικά, στη μνήμη μας και για τις επόμενες γενιές τις παραδόσεις του τόπου μας και τις αγωνιστικές παραδόσεις. Μας θύμισε, επίσης, ότι η Ποίηση, όπως και όλες οι μορφές Τέχνης και Πολιτισμού, είναι ένα πεδίο δράσης όλων, και αντιπαράθεση, βεβαίως, γιατί έτσι είναι. Και, πάντως, εμείς θέλουμε να τον ευχαριστήσουμε γιατί είναι πραγματικά ένας θεματοφύλακας με την προσπάθεια που κάνει με το Ίδρυμα «Τάκης Σινόπουλος», για να διατηρηθεί όλος αυτός ο πλούτος ο ποιητικός και να αναδειχθεί.
Μαζί με τον κ. Παλκογιάννη Θοδωρή, την κ. Δέσποινα Νησίδου, την κ. Έφη Θανοπούλου και τον κ. Άρη Ζηκίδη, ψάξαμε πολύ, αναφέρθηκε και ο Πρόεδρος του Ιωνικού Συνδέσμου για το αρχείο του Άγγελου Σημηριώτη, και βρήκαμε και προσφέρουμε στο Ίδρυμα «Τάκης Σινόπουλος», μέσω του Προέδρου του, ένα μοναδικό πρωτότυπο αντίγραφο από το έργο: «Ονείρων Ήσκιοι», του Σημηριώτη, του 1935, που τυπώθηκε σε 500 αντίτυπα, και είναι κάτι μοναδικό, το οποίο, τελικά, θα μπορεί να προστατευτεί και να διατηρηθεί μέσα από το Ίδρυμα.
Κύριε Μαϊντά, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ.», με τον κ. Ξάνθο Μαϊντά να επιδεικνύει προς το κοινό το συγκεκριμένο αντίτυπο, λέγοντας πως: ««Ονείρων Ήσκιοι», του Σημηριώτη. Έτσι; Τι ωραίο. Είναι η πρώτη του έκδοση. Ευχαριστώ.».

Επίσης, την εκδήλωση παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος του Σωματείου Ινεπολιτών-Κασταμονιτών «Η Κοίμηση της Θεοτόκου» κ. Αντώνης Κοντίτσης, ο Πρόεδρος της Ένωσης Σπάρτης Μικράς Ασίας κ. Σταύρος Παπαγερασίμου και η Ταμίας του ίδιου συλλόγου κ. Ξένια Παλλιόγλου, το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Σμυρναίων Νέας Ιωνίας κ. Χρυσούλα Αθηνάκη, ο Συγγραφέας και πρώην Πρόεδρος του Α.Γ.Σ. «ΑΝΑΤΟΛΗ» κ. Κωνσταντίνος Τσαγκαράκης, ο Ταμίας του Ιωνικού Συνδέσμου κ. Κωνσταντίνος Στούπης, τα μέλη του Δ.Σ. του Ιωνικού Συνδέσμου κ.κ. Θεόδωρος Παλκογιάννης, Δέσποινα Νησίδου, Αριστείδης Ζηκίδης και Έφη Θανοπούλου, ο επίτιμος Πρόεδρος κ. Τάκης Κωστιδάκης, καθώς και η πρώην Αντιπρόεδρος του συλλόγου κ. Αγγελική Σαρηγιάννη.

Ακολουθούν χαρακτηριστικά αποσπάσματα ανάγνωσης ποιημάτων από την Ηθοποιό κ. Σοφία Μάνεση:
Απόσπασμα 1ο, Άγγελος Σημηριώτης:

Απόσπασμα 2ο, Τάκης Σινόπουλος:

Απόσπασμα 3ο, Βάσως Ηλία Βογιατζόγλου:

Απόσπασμα 4ο, Τάσος Γαλάτης:

Απόσπασμα 5ο, Βασίλης Στεριάδης:

Απόσπασμα 6ο, Ξάνθος Μαϊντάς:

Απόσπασμα 7ο, Ξάνθος Μαϊντάς, ένας υποθετικός διάλογος με τον Τάκη Σινόπουλο: