Παρουσιάστηκε με επιτυχία στον Ιωνικό Σύνδεσμο η ποιητική συλλογή: «VOLCAN», του κ. Κωνσταντίνου Στούπη

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες-Βίντεο: Παναγιώτα Σούγια
Πρόκειται για την τέταρτη ποιητική συλλογή, που έχει εκδώσει ο Ταμίας του Ιωνικού Συνδέσμου, κ. Κωνσταντίνος Στούπης, η οποία περιλαμβάνει αποσταγμένα σπαράγματα ζωής φουρτουνιασμένης, δοσμένα στο αναγνωστικό κοινό με ακέραιη ποιητική ευαισθησία και αισθαντικότητα, δημιουργώντας μια έκρηξη αισθημάτων, μεταφράζοντας, στην ουσία, τον ίδιο τον τίτλο της συλλογής.
Την εκδήλωση της βιβλιοπαρουσίασης χαιρέτισε και προλόγισε ο Πρόεδρος του Ιωνικού Συνδέσμου, κ. Γιάννης Κοντίτσης, λέγοντας, μεταξύ άλλων, πως: «Είναι ξεχωριστή και ιδιαίτερη βραδιά σήμερα γιατί παρουσιάζουμε το βιβλίο του Ταμία του Ιωνικού Συνδέσμου, του Κώστα Στούπη. Οι περισσότεροι από μας τον ξέρουμε τον Κώστα σαν τον φίλο, τον γείτονα, τον αρτοποιό, φυσικά, που πάμε κάθε πρωί και παίρνουμε το ψωμί μας, αλλά η άλλη του πλευρά πολύ δύσκολα γίνεται γνωστή, γιατί ο ίδιος είναι πάρα πολύ σεμνός και δεν τη λέει συχνά.
Εμείς, βέβαια, δεν την πρωτοπαρουσιάζουμε. Είναι το 3ο βιβλίο του, από τα τέσσερα που έχει εκδώσει, το οποίο παρουσιάζουμε.», και ακόμη αναφέρθηκε σε βιογραφικά στοιχεία του κ. Κωνσταντίνου Στούπη, αναφέροντας πως:
«Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία.
Αποφοίτησε από τη Λεόντειο Σχολή, το 1978.
Σπούδασε Λογιστικά στα Τ.Ε.Ι. της Λάρισας, ενώ είναι τελειόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου, στο Τμήμα Κοινωνιολογίας.
Τα ποιήματά του έχουν φιλοξενηθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά: «Ρέμα ιδεών», «Σαμπί της ποίησης», «3η χιλιετία», «Scripta Manent», στην «Ανθολογία ποίησης 2004» και στη «Φιλο-λογική Πρωτοχρονιά», με το ψευδώνυμο Κώστας Στουπιάδης.
Το 2010, εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο: «Χαράδρες Σιωπής», το 2017 ακολούθησε η δεύτερη, με τίτλο: «Μικρές Μπαλλάντες», και το 2023 το «Alma Libre».
Σήμερα, παρουσιάζουμε το βιβλίο του: «VOLCAN».».

Στη συνέχεια, η Ηθοποιός, κ. Μαίρη Καρφάκη, αφού ανάφερε πως: «Ανοίγοντας την εκδήλωση επιτρέψτε μου να εκφράσω την άποψη του ποιητή ότι: «Μόνο το ποίημα μπορεί να πει ό,τι δεν μπορούμε να πούμε εμείς για την Ποίηση. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, με ένα ποίημα.», συνέχισε διαβάζοντας ένα απόσπασμα από την παρουσιαζόμενη συλλογή.

Αμέσως μετά, τον λόγο έλαβε ο κ. Γιάννης Παπαθεοδώρου, Καθηγητής-Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ποιητής, ο οποίος ξεκίνησε την ομιλία του αναφέροντας πως: «Ο ποιητής είναι ο κρυφός νομοθέτης του κόσμου. Αντιλαμβάνεται πράγματα και με έναν δικό του τρόπο τα μεταφέρει. Το ίδιο είχε υποστηρίξει και ο Πλάτωνας στον διάλογό του: «Ίων», και λέει: «Ο ποιητής είναι σαν τον μάντη, σαν τον μύστη, ο οποίος δεν μιλάει για πράγματα, που βλέπουμε έτσι απλά και ακούμε, αλλά μιλάει για πράγματα, που δεν μπορεί να συλλάβει ο καθένας. Ένας εισβολέας μπαίνει μέσα του και τη θεία δύναμη, την έμπνευση, δεν την αντιλαμβάνεται ο ποιητής. Και αυτό γίνεται στην ποίηση.». Δηλαδή, σαν να παρεμβαίνει η θεία δύναμη.
Ο ποιητής, λοιπόν, γράφει όχι από προσωπική γνώση, αλλά από θεία έμπνευση. Επομένως, η ποίηση είναι μια μορφή «θεϊκής τρέλας». Είναι έκφρων και οι στίχοι του ξεπηδούν από τη στέρηση του νου, χωρίς τη διανοητική διαύγεια και χωρίς να το επιδιώκει. Απασφαλίζει τη λογική.
Ο σοφός Σωκράτης αφήνει ένα παράθυρο ανοιχτό, ένα αναπάντεχο ερώτημα για την αξία της ποίησης και για τον ρόλο, που μπορεί να διαδραματίσει στην ανθρώπινη ζωή. Είναι σαν τους μαγνήτες, που ο ένας έλκει τον άλλον και δημιουργεί μια αλυσίδα, που ξεκινά από τον θεό, συνεχίζει με τον ποιητή και καταλήγει στο κοινό, που τη διαβάζει και τη μελετά.
Έτσι, λοιπόν, η γραφή της ποίησης δεν είναι ένα πάρεργο, δεν είναι ένα χόμπιˑ είναι μια βαθύτατη αναγκαιότητα, όχι προσωπική, αλλά καθολική αναγκαιότητα. Είναι ανάγκη της απαρχής της κοινωνίας, της μετάδοσης μιας βαθύτατης εμπειρίας και της δημιουργίας ενός πλατύτερου κλίματος αδερφοσύνης, πέρα από διάφορες πολιτικές, ιδεολογικές, παραδοσιακές, φυλετικές και πολύ πιο πέρα ακόμη.
Η αγάπη είναι συναίσθημα. Είναι συναίσθημα στοργής και προσωπικής αφοσίωσης. Στη Φιλοσοφία η αγάπη είναι αρετή, που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, τη συμπόνοια και τη στοργή.
Ο ποιητής μας, Κωνσταντίνος Στούπης, αναφέρεται σε μια πληθώρα συναισθημάτων, καταστάσεων και συμπεριφορών. Τα συναισθήματα αυτά μπολιάζουν την ποιητική συλλογή του, με τον τίτλο: «VOLCAN», και γεμίζουν τον αναγνώστη από την επιθυμία για ρομαντική και πλατωνική αγάπη, που ορίζει τη φιλία και την αγάπη, και την αγάπη μεταξύ ατόμων.
Στα ποιήματά του, η αγάπη συνοψίζεται ως ένα συναίσθημα ευφορίας και βαθιάς στοργής. Συνδυάζει την έλξη και τη στοργή. Και με αυτόν τον τρόπο εγείρει και σε μας τη στοργή.
Τα συναισθήματα αγάπης, που διαρρέουν τα ποιήματά του μπορούν να οριστούν ως μία συγχώνευση διαφόρων συναισθημάτων: συμπόνοιας, υπομονής, χωρίς να έχει προσωπικές προσδοκίες, ώστε να δίνει και στους άλλους χώρο και ευκαιρίες.».

Επίσης, ο κ. Παπαθεοδώρου είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Πολλά τα ερωτηματικά, που κρύβουν οι άνθρωποι. Πόσες αλήθειες δεν λέγονται. Πόσα ψέματα. Όμως, ο ποιητής μας, μας προτρέπει να χαμογελάμε, να ελπίζουμε. Ορίζει τη θέση του στον κόσμο, που τον περιβάλλει. Καταθέτει τις σκέψεις του, τους στοχασμούς του και φανερώνει ποια είναι η σχέση του με την Τέχνη, ποια είναι η σχέση του με τη συμβατική ζωή, στην οποία είναι αναγκασμένος να προσαρμόζεται καθημερινά.
Ο ποιητής Κώστας Στούπης σκιαγραφεί και καταγράφει τις απόψεις του, επιδιώκοντας με επεξεργασία των συναισθημάτων του και των συγκινήσεων σε εικόνες ζωής και μεταστοιχειώνει τις προσωπικές του εμπειρίες σε Τέχνη, μέσα από τα πλούσια αποθέματα αγάπης, που διαθέτει.
Ο ποιητής μας, έρχεται να μας κληροδοτήσει την ποιητική του παρακαταθήκη. Να μας δώσει με εμπιστοσύνη το ποιητικό του έργο, με τίτλο: «VOLCAN», συστήνοντάς μας, ουσιαστικά, την αυτονομημένη ποιητική του συγκομιδή. Μια συλλογή αποσταγμένων σπαραγμάτων, δοσμένων με ακέραια ποιητική ευαισθησία και αισθαντικότητα, με μία έκρηξη αισθημάτων.
Η ρομαντική ανάμνηση, η καταφυγή στη νοσταλγία και ο αγνός, ίσως, παιδικός έρωτας, σημαδεύουν την ποίησή του.
Αρκετά ποιήματά του αντανακλούν τη λατρεία των εξιδανικευμένων ερωτικών ειδώλων. Είναι υμνητής του έρωτα και της αγάπης.», ενώ ολοκληρώνοντας ανάφερε πως: «Η ποίηση του φίλου Κώστα χαρακτηρίζεται από ρυθμική ροή, ενώ οι λέξεις του καλύπτουν με ακρίβεια και καθαρότητα έναν ορισμένο συναισθηματικό και στοχαστικό χώρο. Δίνει το βάθος στις λέξεις και αυτό αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της γραφής του. Λακωνική, συχνά, και περιεκτική η ποίησή του, και όλα αυτά συμπυκνωμένα τόσο ωραία και αρμονικά.
Η ομορφιά του σώματος και της ψυχής, η αναζήτηση, η μνήμη, η νοσταλγία και, κυρίως, η αγάπη αποτελούν τον κορμό των ποιημάτων. Ποιήματα χωρίς μαλάματα και εντυπωσιασμούς, και στίχοι καλοδουλεμένοι, με ακρίβεια, αισθαντικότητα, με λογισμό και μέτρο.
Έτσι επιτυγχάνει την ταύτιση με τον αναγνώστη με μαγικό τρόπο, ώστε να βρίσκει ένα φιλόξενο καταφύγιο, κάθε φορά που ο αναγνώστης το έχει ανάγκη.
Ποιήματα, που διαθέτουν λυρισμό, λιτότητα, αμεσότητα και εκφραστική πυκνότητα.
Συχνά, φέρνει στην επιφάνεια με ενσυναίσθηση θέματα ανθρώπινα, καθημερινά, και κοινωνικά, που βιώνει και ο καθένας μας.
Με στίχους ανεπιτήδευτους, μεστούς, διεισδύει στην ψυχή του αναγνώστη με έναν λόγο θυμοσοφικό, ώριμο και κατασταλαγμένο.
Μία ποίηση εικονοπλαστική, που εμπνέει και παρακινεί το πάθος και τον έρωτα για τη ζωή και τον πλούτο αισθημάτων.
Ποιήματα, που εκφράζουν υπαρξιακή αγωνία και τη μοναξιά πολλές φορές.
Μέσα από τα βιώματα ανθρώπινων εκδηλώσεων: χαράς, λύπης, απώλειας, έρωτα, που καθορίζουν τη ζωή μας, ο ποιητής προκαλεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Θα ‘θελα, φίλε Κώστα, να σε ευχαριστήσω από καρδιάς, που μ’ έκανες κοινωνό στην ποιητική σου συλλογή: «VOLCAN», και για την τιμή να μιλήσω για το ποιητικό σου έργο.
Να είσαι υγιής και να εμπνέεσαι πάντα για να μας χαρίζεις τα ποιητικά σου δώρα.».
Όλα όσα είπε στην ομιλία του ο κ. Γιάννης Παπαθεοδώρου μπορείτε να τα ακούσετε και να τα παρακολουθήσετε πατώντας στο κάτωθι βίντεο:

Ακολούθησε η ανάγνωση ποιημάτων της συλλογής από την κ. Μαίρη Καρφάκη, και ακολούθως, τον λόγο έλαβε ο κ. Ξάνθος Μαϊντάς, Καθηγητής, Ποιητής, Συγγραφέας, Μεταφραστής και Πρόεδρος του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος-Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης», ο οποίος, αφού ανάφερε πως: «Πρώτα-πρώτα θερμές ευχαριστίες στον Κώστα Στούπη, για την τιμή, που μου κάνει, να μιλήσουμε και, ίσως, κάτι καλό να πούμε για την ποιητική του συλλογή. Την 4η ποιητική του συλλογή. Θερμές ευχαριστίες στον πάντοτε φιλόξενο, Γιάννη μου, Ιωνικό Σύνδεσμο, με την πολύ όμορφη Ιστορία του. Και ευχαριστούμε όλους εσάς, που είσαστε μαζί μας για να μιλήσουμε για το ποιητικό γεγονός, να μιλήσουμε για ένα βιβλίο, την εποχή, που το βιβλίο αρχίζει και χάνει την αξία του. Την εποχή, που ο κόσμος διαβάζει όλο και λιγότερο. Και τα Μέσα Ενημέρωσης, τα «πολυμέσα» αυτά που έχουμε, αρχίζουν και μας κλέβουν τον χρόνο με έναν τρόπο ντροπιαστικό θα έλεγα.», συνέχισε επισημαίνοντας πως: «Για να καταλάβουμε μια ποιητική συλλογή, δηλαδή, για να μιλήσουμε για τα ποιήματα του Κώστα Στούπη, που είναι Ποιητής και Αρτοποιός, ξέρετε, όταν ρώτησαν τον Τόμας Μαν, τον μεγάλο συγγραφέα της Γερμανίας, σε ένα γκάλοπ, που κάνανε μεταξύ συγγραφέων, δεν ξέρω οι άλλοι τι είπανε, «Τι επάγγελμα θα θέλατε να κάνετε;», είχε πει: «Αρτοποιός».
Λοιπόν, έχω ενημερώσει τον Κώστα τον Στούπη ότι στο χωριό μου θεωρούμαι βοηθός του φούρναρη του χωριού.
Πράγματι, αν με αφήσεις στην άκρια, τον επιπλήττω, που με ρίχνει στην εφεδρεία.
Δεν ξέρετε τι ωραίο πράγμα είναι να φτιάχνεις ψωμί. Επίσης, με τα εγγονάκια μου φτιάχνουμε ψωμί. Το ζυμώνουμε και το ψήνουμε.
Μήπως μάθουμε και κάτι, που μπορεί κάποτε να μας χρειαστεί.», και συνέχισε λέγοντας πως: «Για το ποίημα θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε, αυτό προτείνω, τι είναι η ποίηση. Να αρχίσουμε να μιλάμε λίγο για το ποιητικό γεγονός, που και στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο, τελευταία χρόνια, επίσης, έχει διαστραφεί τόσο πολύ, ώστε να έχει πεταχτεί στην άκρια. Η ποίηση ήταν κάποτε η διασημότερη μορφή Τέχνης. Δεν είναι σήμερα. Και σ’ αυτό φταίμε πολλοί. Εμείς, που κοιτάμε την τηλεόρασή μας. Οι ποιητές, που πολλές φορές γράφουν ποιήματα, τα οποία δεν είναι δύσκολα. Και ο Σεφέρης είναι δύσκολος, αλλά είναι υπέροχος. Είναι κλεισμένα πολύ εσωτερικά στον εαυτό τους. Φλυαρούν και δεν λένε.».
Συνεχίζοντας, ο κ. Μαϊντάς είπε πως: «Λοιπόν, για την ποίηση: Το ποίημα φέρνει στο φως και δίνει στερεότητα στη ρευστή ποιητική ουσία, που υπάρχει μέσα μας. Ισχυρίζομαι πως σε κάθε άνθρωπο, γι’ αυτό μας αρέσει το ποίημα, ακόμη κι αν δεν είμαστε ποιητές, υπάρχει μέσα του ρευστή ποιητική ουσία. Ο ποιητής, το ποίημα, είναι εκείνο το οποίο θα δώσει στερεότητα στη ρευστή ποιητική ουσία.
Φέρνει από τα βάθη λέξεις και ύστερα τις βλέπει να υφαίνονται στον ποιητικό ιστό.
Για να δούμε τώρα στο τι πρέπει να εργαστεί ο ποιητής.
Στην οργάνωση του υλικού. Αυτονόητο. Δηλαδή, όλα αυτά, που τρέχουν στο μυαλό του, πρέπει να οργανωθούν. Γιατί αν χύμα τα πετάξεις δεν θα είναι ποίημα.
Την εκμετάλλευση μιας μακρόχρονης παράδοσης, κυρίως, εδώ στην Ελλάδα.
Τι εννοούμε «μακρόχρονη παράδοση»; Εγώ εννοώ: ό,τι γράφτηκε από τον Όμηρο 3.000 χρόνια πριν, ή και πριν απ’ τον Όμηρο, μέχρι πριν από ένα δευτερόλεπτο τι έχει κατατεθεί ως ποιητικό έργο, ως ελληνική παράδοση. Αυτό είναι παράδοση.
Κοιτάξτε: υπάρχουν πάρα πολλοί Έλληνες, που φτιάχνανε πολύ όμορφες λέξεις. Ο Ελύτης, για παράδειγμα. Ο Σεφέρης δεν έφτιαχνε λέξεις. Τι έκανε, όμως; Αντλούσε από την παράδοση. Από πού αντλούσε: Από την αρχαιότητα, από τον Ελληνικό Μεσαίωνα, τη Βυζαντινή Ποίηση, απ’ τον Ερωτόκριτο, «η σκοτεινάγρα του βυθού». Η λέξη «σκοτεινάγρα», αυτό το άγριο, πολύ σκοτεινό, του βυθού στην περίπτωση, είναι απ’ τον Ερωτόκριτο. Να τα βάζει στο ποίημα και εκεί να τα υφαίνει. Και να γίνεται πάλι σημερινή λέξη. Είναι πολύ ενδιαφέρον.
Και η ρύθμιση των αναλογιών. Κοιτάξτε, υπάρχουν λέξεις χάρμα, που έρχονται στο μυαλό. Χαρμοσύνη, Χαρμολύπη. Αυτά είναι υπέροχες. Αν, όμως, κάποιος βάλει μέσα τη λέξη: «οχαχαμούχας», ε, αυτό το πράγμα, σε αναλογία με τις άλλες, δείχνει τι πρέπει να πετάξεις.
Μπορείτε να βρείτε πολλά τέτοια παραδείγματα παίζοντας.
Τη συντόμευση των λεκτικών σχημάτων. Κατά τη γνώμη μου σήμερα, ένα από τα χαρακτηριστικά, που έχει η ποίηση, και θα πω: ποίηση και αυτό το χαρακτηριστικό δεν συνταιριάζουνε, είναι η φλυαρία. Ναι, θα βρείτε ποιήματα, τα οποία είναι απαράδεκτα φλύαρα. … Και την εξομοίωση της σκέψης με τον ρυθμό. Αν πετύχεις τον ρυθμό αυτόν, τότε και η σκέψη σου ακολουθεί. Ή, να το πω αλλιώς: η σκέψη υπαγορεύει έναν ρυθμό.
Μα, καλά, τι γίνεται; Ποίημα γίνεται.
Αλλά τώρα γυρίζει ο ρυθμός και αρχίζει και σου υπαγορεύει και τη σκέψη.
Η σκέψη και το νόημα αλληλοεπιδρά με τον ρυθμό και τη μουσική.
Για τη μουσική καλό είναι να μην πούμε στα ποιήματα τίποτε, γιατί τότε θα πρέπει να μιλήσουμε για τη μουσική ποιητική ή την ποιητική μουσική. Είναι ένα βιβλίο του Ιγκόρ Στραβίνσκι, 50 σελίδες. Το παρακάμπτουμε.
Κάθε λέξη, λοιπόν, τότε, μπορούμε να είμαστε περήφανοι, που θα συνεργάζεται όχι μόνο με τον στίχοˑ με όλο το ποίημα.
Όλα αυτά, λοιπόν, για μένα σημαίνουν μία προσέγγιση του μυστηριώδους και άναρχου ρευστού, που μεταμορφώνει άδειες ή κοινές λέξεις στην ψυχή των πραγμάτων.
Η ποίηση πρέπει να ανακαλύψει την ψυχή, που υπάρχει στα πράγματα.».

Επίσης, ο κ. Μαϊντάς είπε, μεταξύ άλλων, πως: «Στην ποιητική συλλογή: «VOLCAN», του φίλου Κώστα Στούπη, υπάρχει ρητά εκπεφρασμένος ή μετεμφιεσμένος ο αισθησιασμός, ο έρωτας, μακράν κάθε ιδεολογικής ή θρησκευτικής αλληγορίας.
Επιτρέψτε μου να θυμηθώ τον Καζαντζάκη για τον αισθησιασμό: «Ένας ζεστός υγρός άνεμος πέφτει πάνω στις γυναίκες σαν άντρας και πάνω στους άντρες σαν γυναίκα.».
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για το βιβλίο, που είναι κατεξοχήν, και το χαίρομαι αυτό Κώστα, ερωτικό. Αλλά καθώς θα μιλάμε θα πρέπει να βλέπουμε συγχρόνως στην εποχή μας, και τώρα όταν λέω «εποχή μας» γυρίζω πίσω και καμιά εβδομηνταριά, ογδονταριά χρόνια, τι έχει γραφτεί ανάλογο;
Ας πούμε, εγώ διαβάζοντας το «VOLCAN», του Κώστα, χρειάστηκε να γυρίσω πάλι στον «Μεγάλο Ερωτικό», του Γιώργου Σεφέρη. Έχουν ενδιαφέρον αυτά.
Η μεγάλη απόγνωση του ανθρώπου είναι πως δεν μπορεί να βιώσει τον έρωτα έξω από την άρνησή του. Αν σοκάρει αυτό, παρακαλώ κρατηθείτε, θα πω κάτι το απόλυτα φυσικό. Αυτό, δηλαδή, που μοιάζει να είναι δεδομένο εξ αρχής και, συνεπώς, μοιραίο. Ο έρωτας στο τέλος γίνεται κομμάτια. Και το μεγάλο μυστικό, που έχει τις ρίζες του τόσο βαθιά όσο και η πρώτη αδιάψευστη αλήθεια του ανθρώπου. Αφού η ζωή λαμβάνει νόημα μόνο μέσω του θανάτου της, η συνεύρεση άνδρα και γυναίκας παίζει πάντα με τις παραλλαγές της απουσίας και της στέρησης.
Κοιτάξτε, ζούμε έχοντας τη μόνη βεβαιότητα ότι είμαστε θνητοί. Και αυτό δημιουργεί όλη μας τη ζωή. Με άλλα λόγια, θα παλέψουμε, θα δημιουργήσουμε. Και αν ξέραμε ότι είμαστε, κάποιος εξ υμών, ότι είναι αθάνατος, δεν θα έκανε τίποτε από όλα αυτά. Πώς θα ήτανε; Μην με ρωτάτε. Δεν ξέρω. Αλλά δεν θα ήταν έτσι όπως είμαστε εμείς. Καλοί, κακοί, μίζεροι, στριφνοί κ.τ.λ..», και ακόμη ανάφερε, μεταξύ άλλων, πως: «Ο αισθησιασμός στην πυριφλεγή ποιητική συλλογή του Κώστα Στούπη δεν λειτουργεί εις βάρος του έργου του. Δηλαδή, κάποιος θα μπορούσε εύκολα να πει: «Τώρα, για αισθησιασμούς, για ηδονισμούς, για έρωτες είμαστε;». Ναι, για τέτοια είμαστε.
Δεν λειτουργεί εις βάρος του έργου, δεν λειτουργεί εις βάρος των ποιημάτων. Είναι ένας αισθησιασμός, που πηγαίνει πέρα από την τρέχουσα έννοιά του, και από σωματικός γίνεται αποκαλυπτικός της ψυχικής αγωνίας του ποιητή.
Είναι ένας αισθησιασμός, που αφήνει πίσω του τις αισθήσεις και γίνεται πνευματική κατάκτηση του ποιητή.», ενώ ολοκληρώνοντας σχολίασε με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο τρία σύντομα χαρακτηριστικά ποιήματα, που περιλαμβάνονται στη συλλογή του κ. Στούπη.
Στα βίντεο που ακολουθούν μπορείτε να ακούσετε και να παρακολουθήσετε όλα όσα είπε ο κ. Ξάνθος Μαϊντάς, ομολογουμένως στα καλύτερά του:

Η εξαιρετική εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανάγνωση ενός ακόμη ποιήματος από την κ. Μαίρη Καρφάκη,

και τον κ. Κώστα Στούπη να ευχαριστεί τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους, να χρησιμοποιεί με ευρηματικό τρόπο επιλεγμένα στοιχεία από την περίοδο της Αναγέννησης και από τον ποιητικό λόγο του Γιώργου Σεφέρη, όπως μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί, προκειμένου να δώσει το στίγμα της δημιουργίας του δικού του ποιητικού λόγου, επισημαίνοντας, εν κατακλείδι, πως: «Το όλο ποιητικό δημιούργημα αποτελεί μια στιχουργική αλυσίδα, που περιβάλλει το εσώτατο συναίσθημα. Όσον αφορά στην εκλογή του τίτλου: «VOLCAN», θεωρώ πως μετά από τον ψυχικό κραδασμό, τον οποίο ένιωσα, αποτύπωσα πρώτα αυτό το συναίσθημα, και θέλω να πιστέψω ότι αντικατοπτρίζεται στις σελίδες αυτού του ποιητικού έργου.

Δηλώνω απερίφραστα υποστηρικτής και μύστης αυτής της πρώτης σκέψης, της αυτόματης γραφής, η οποία επισφραγίζεται με τα «μότο» Χάι-Κου αποφθέγματα και πειράματά μου.
Για να κλείσω αγαπητοί μου φίλοι τη σημερινή μας εκδήλωση, ποιητική βραδιά, και βάζοντας, ας πούμε, έναν τίτλο στην ομιλία θα ήθελα να σας παραθέσω τον ορισμό της ποίησης από τον Ρανσιέρ. «Τι είναι, λοιπόν για σας η ποίηση;», ρωτήθηκε. «Η αποκάλυψη της δεύτερης ζωής,», απάντησε, «που παίζεται μέσα στην πρώτη. Τη μυστική κίνηση των πραγμάτων, μία μαγεία, που μας μεταφέρει στη βαθύτερη, στην ουσιαστική πραγματικότητα. Σας ευχαριστώ πολύ.».

Ακολούθως, ο κ. Κωνσταντίνος Στούπης υπέγραψε αντίτυπα της συλλογής του για όλους όσοι προμηθεύτηκαν το πρόσφατο ποιητικό του πόνημα.

Ακόμη, την όμορφη ποιητική παρουσίαση παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, η πρώην Δήμαρχος και νυν επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Δύναμη προοπτικής» κ. Δέσποινα Θωμαΐδου, ο Πρόεδρος της Συντεχνίας Αρτοποιών Αθηνών κ. Ιάσων Καπλάνης, η Ειδική Γραμματέας της Ένωσης Σπάρτης Μικράς Ασίας κ. Ξένια Παλλιόγλου, το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Σμυρναίων Νέας Ιωνίας κ. Χρυσούλα Αθηνάκη, ο πρώην Πρόεδρος του Α.Γ.Σ. «Ανατολή» Νέας Ιωνίας κ. Κώστας Τσαγκαράκης, και από τον Ιωνικό Σύνδεσμο, πλην των προαναφερόμενων, η Αντιπρόεδρος κ. Φωτεινή Παπαδοπούλου, η πρώην Αντιπρόεδρος κ. Αγγελική Σαρηγιάννη, ο επίτιμος Πρόεδρος κ. Τάκης Κωστιδάκης και ο Δάσκαλος του Τμήματος Φωτογραφίας κ. Άγγελος Νικολόπουλος.