Πλήθος κόσμου στα εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης του κ. Αριστοτέλη Δήμιτσα στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή, στην Κηφισιά

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες: Παναγιώτα Σούγια
Όπως γράφει χαρακτηριστικά η Επιμελήτρια της Έκθεσης, κ. Λεωνή Περ. Θανασούλα, στον ιδιαίτερα καλαίσθητο ενημερωτικό κατάλογο,

ο οποίος περιέχει φωτογραφικές απεικονίσεις όλων των εικαστικών εκθεμάτων: «Ο κ. Αριστοτέλης Δήμιτσας, στα τριάντα χρόνια της εικαστικής του πορείας εντρυφεί στην ερμηνεία του ελληνικού μεσογειακού τοπίου, αιχμαλωτίζοντας την ιλαρότητα και την αρμονία του μέσα από την υλικότητα των φυσικών στοιχείων. Όψεις αγαπημένων τόπων, όπως: οι Σπέτσες, η Ύδρα, η Άνδρος, η Λήμνος και η Κρήτη, και οι ιστορικές τους μνήμες, γίνονται η αφορμή ισορροπημένων συνθέσεων, που αποτελούνται από ρέουσες φόρμες.
Οι πρώτες του επιρροές σε μικρή ηλικία από το συγγενικό του περιβάλλον των καλλιτεχνών Ευαγγέλου και Αλεξάνδρας Πετρίτζη και του Γεώργιου Κοσμαδόπουλου έθεσαν τις βάσεις για τις ιμπρεσσιονιστικές και φωβιστικές του αναζητήσεις.
Αυτοδίδακτος τοπιογράφος, με κύριο εκφραστικό μέσο το χρώμα, ο Αριστοτέλης Δήμιτσας συνυφαίνει γαιώδεις χρωματισμούς με ένα σχεδόν ηγεμονικό -σε κάθε σύνθεση- μπλε πολλαπλών τόνων και αποχρώσεων, ανακαλώντας τη βιωματική του σχέση με τη θάλασσα. Ο έντονος δυναμισμός του χρώματος καθιστά κυρίαρχο το ελληνικό φως, που ακτινοβολεί ακόμη και σε σκούρες συνθέσεις.
Μέσα από μια χαρακτηριστική απλότητα, με γλώσσα άλλοτε αφαιρετική, ναΐφ, εξπρεσσιονιστική ή άλλοτε γεωμετρική, αποδίδει μια ειρηνεύουσα στην ενδελέχειά της φύση, με ραδινή βλάστηση, συμβολιστική, μια πρόσκληση στην εσωτερικότητα. Η μόνη ανθρώπινη παρουσία είναι το βλέμμα του θεατή, που δίνει νέα υπόσταση στα πάλλοντα φυσικά στοιχεία.
Στην αφαιρετική του προσέγγιση ακολουθεί τα καθαρά περιγράμματα, αποδίδοντας, ταυτόχρονα, ένα βασικό χαρακτηριστικό του μεσογειακού τοπίου. Με αδρές γραμμές και έντονη υλικότητα στο χρώμα επιτυγχάνει εκλεπτυσμένες σχέσεις ισορροπίας, σε συνθέσεις που εκπέμπουν αισιοδοξία. Η απόδοση της φόρμας, των όγκων παίρνει τη μορφή κυμάτων, νερού σε κίνηση που οριακά ισορροπεί.
Τα περισσότερα τοπία του μοιάζουν να είναι ιδωμένα από τη θάλασσα, από απόσταση, ή να καταλήγουν σε αυτή, τόποι μαγικοί, εικόνες ενός αδιάκοπου ταξιδευτή, που με τον χρωστήρα του τους δίνει μια νέα υλική υπόσταση και εγγύτητα στον θεατή. Η Μεσόγειος, γη και θάλασσα, γίνεται διαρκής προορισμός.
Η ζωγραφική του Αριστοτέλη Δήμιτσα είτε εκφράζει τη νοσταλγία ενός θαλασσινού για τη στεριά, είτε βιωματικές του αναφορές σε αγαπημένα μέρη, μεταμορφώνει το μεσογειακό τοπίο σε έναν σύγχρονο «locum amoenum», τόπο ιδεατό, ευχάριστο και, ταυτόχρονα, επίγειο και απτό.».

Επίσης, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της έκθεσης, ο κ. Αριστοτέλης Δήμιτσας δήλωσε στην εφημερίδα μας πως: «Το θέμα της αναδρομικής μου έκθεσης είναι μία επιλογή από έργα μου τριάντα χρόνων δουλειάς. Εκτός από τη θάλασσα υπάρχει και η ενδοχώρα, την οποία επειδή, συνήθως, μας τραβάει η θάλασσα, την παραμελούμε. Εμένα, όμως, με τράβηξε στα περισσότερα έργα μου αυτή η μαγική ενδοχώρα, καθώς τη θάλασσα φοβάμαι λίγο να την αποτυπώσω, αν και θαλασσινός. Και με τράβηξε περισσότερο η ενδοχώρα, διότι ανακάλυπτα πράγματα που παράβλεπαν οι άλλοι. Έτσι, ανακάλυψα τους τόνους του πράσινου, όμως, αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση είναι το πόσα πράσινα υπάρχουν.».

Ακόμη, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι ο κ. Αριστοτέλης Δήμιτσας, σημειώνει στον κατάλογο της αναδρομικής του έκθεσης πως: «Γεννήθηκα τον Φεβρουάριο του 1946, σαράντα εβδομάδες μετά το ναυάγιο του «Σπερχειός», το πρώτο μεταπολεμικό επιβατηγό ταξίδι για την Σύρο, που βυθίστηκε 6 μίλια ΒΑ της Ζούρβας στην Ύδρα, 2 Μαΐου. Χάθηκαν 180, σώθηκαν 30. Ενδέχεται μαζί με τη μητέρα μου Τατιάνα να ήμουν ο 31ος διασωθείς. Τους μάζεψε από τη θάλασσα έξη ώρες εργότερα το καΐκι «Άγιος Σπυρίδων», που είχε αποπλεύσει από την Κρήτη.
Όταν πουλήθηκε το σπίτι της πλατείας, η Τατιάνα αγόρασε ένα ζευγάρι παπούτσια. Ο κεντρικός πολυέλαιος πήγε στον Άγιο Σπυρίδωνα Παγκρατίου, τα υπόλοιπα έφυγαν όπως ήλθαν, από τη θάλασσα. Η ζωή είναι γεμάτη ειρωνείες και αντιφάσεις.
Τα καλοκαίρια μέναμε στο Πισκοπειό με τα ξαδέλφια μας Ευάγγελο και Αλεξάνδρα Πετρίτζη. Τρία ήταν τα απαγορευμένα μέρη, οι φυστικιές, το μονοπάτι με τα ζαχαροκάλαμα και το εργαστήρι του Ευάγγελου στο αριστερό υπόγειο του άσπρου σπιτιού. Ως απαγορευμένα είχαν την έλξη τους! Με τον Αλέξανδρο τον αδελφό μου είχαμε μια συνωμοτική συνοχή, και πιστοί στην αχαριστία προς τους ευεργέτες συχνά παραβιάζαμε το «άβατο».
Έτσι, στο υπόγειο είδα πρώτη φορά μπογιές, πινέλα, καβαλέτα, καμβάδες με μπανανιές, φραγκοσυκιές, τα μονοπάτια του κήπου, τις φιγούρες των Συριανών. Ένας Ερμουπολίτης, με ρίζες από τη Σμύρνη και τη Χίο, ζωγράφιζε τον κυκλαδικό περίγυρο.
Άρχισα να μαζεύω τα έργα του Ευάγγελου όσα δεν ήθελαν οι άλλοι. Ζω συχνά μέσα μου αυτές τις μέρες.
Από την Σύρο στις Σπέτσες γίναμε υδρόβια ξυπολητάκια.
Ένα απόγευμα κάθισα την βάρκα στον Λιανόκαβο, ενάμισυ μίλι Ν.Δ. από τον ύφαλο Παπαχρήστου, όπου είχε καθίσει ο θείος Δημήτρης με ένα από τα ποτάμια (Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, τα οποία έφεραν τα ονόματα των ποταμών της Ελλάδας). Ο πατέρας μου μόνο με κοίταξε, δεν είπε τίποτε. Ήταν η τελευταία φορά που κάθισα πλεούμενο ιδιωτικό ή δημόσιο.
Μια συγγένεια με τον Cosm (Γεώργιος Δ. Κοσμαδόπουλος (Βόλος 1897-Αθήνα 1967. Ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος του 20ού αιώνα. Υπέγραφε τγα έργα του ως Cosm) με έφερε στο εργαστήριό του.
Το 1989, χάριν του Ναυτικού, τοποθετήθηκα για δύο χρόνια στην Ουάσιγκτον. Εκεί, εκτός άλλων υπηρεσιακών θεμάτων, ανακάλυψα τον πρώιμο Derain, έγινα τακτικός επισκέπτης της Εθνικής Πινακοθήκης. Η πρόσβαση στη Νέα Υόρκη ήταν απλή. Ο σπόρος του Ευάγγελου έγινε εμμονή και άρχισα να ζωγραφίζω, να ζω για να ζωγραφίζω.
Στην Ύδρα γνώρισα τον Τέτση, ο οποίος με αγκάλιασε.
Την τελευταία αυτή δημόσια παρουσία μου την αφιερώνω στη μνήμη όσων άμεσα ή έμμεσα διέπλασαν τα παιδικά μας χρόνια: του παππού μου Αριστοτέλη, του πατέρα μου Μενέλαου, της Κορίνας, του Ευάγγελου και της Αλεξάνδρας Μαυρογορδάτου-Πετρίτζη, στη μνήμη του Πέτρου Π. Καλλιγά, στον Παύλο Γεωργατζόγλου, που στάθηκε δίπλα μου στα δύσκολα, και στη Rosie για τα περισσότερα από όσα ήλπιζα ή μου άξιζαν.».

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:
Τρίτη-Σάββατο: 11:00-19:00.