Όταν το παιδί πεινάει…

Του Απόστολου Σαλονικίδη

Είναι αλήθεια πως τα σημερινά παιδιά επηρεάζονται πολύ περισσότερο από τα παιδιά άλλων γενεών σε ό,τι αφορά στον τρόπο που αντιλαμβάνονται είτε τα διαφημιστικά μηνύματα, είτε τη θέα ελκυστικών συσκευασιών τροφίμων στα «σούπερ μάρκετ», είτε ακόμη χειρότερα και από τους δύο αυτούς παράγοντες.
Έτσι, πολύ συχνά η πλειοψηφία των παιδιών, που αρκετές στιγμές της ημέρας πεινούν (διότι αφενός βρίσκονται στην ανάπτυξη και αφετέρου δαπανούν μεγάλα ποσοστά ενέργειας με τις καθημερινές ιδιαίτερα απαιτητικές δραστηριότητές τους), αλλά δεν είναι η ώρα του φαγητού, έχουν έφεση στην κατανάλωση αγαπημένων τους λιχουδιών, όπως για παράδειγμα η σοκολάτα ή κάποια «σνακς», οι οποίες μπορεί να είναι ελκυστικές, δεν παύουν, όμως, να είναι σε μεγάλο βαθμό και ανθυγιεινές.
Θα μπορούσε, ίσως, κάποιος να ισχυριστεί πως η λύση στο υπαρκτό αυτό πρόβλημα είναι απλή, αρκεί οι γονείς να μην αγοράζουν τα προϊόντα αυτά. Όμως, αυτό όχι μόνον δεν είναι αρκετό, αλλά τις περισσότερες φορές δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερα ενδοοικογενειακά προβλήματα, που σχετίζονται με την επιμονή των παιδιών να ζητούν ό,τι με κάθε τρόπο προβάλλεται πιο έντονα στο υποσυνείδητό τους.
Βέβαια, υπάρχει και μία άλλη λύση, πιο αποτελεσματική και, μάλιστα, με διαχρονικά αποτελέσματα, που δεν είναι άλλη από το να μαθαίνουμε από νωρίς στα παιδιά μας να τρώνε σωστά και πρωτίστως υγιεινά.
Είναι, όμως, αυτό εύκολο να επιτευχθεί;
Η απάντηση είναι: Ναι, είναι εύκολο.
Άλλωστε, στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν καλές και κακές τροφές, αλλά κακές διατροφικές συνήθειες, οι οποίες μέσα από εκπαιδευτικές διαδικασίες μπορούν να βελτιωθούν.
Όμως, οι ενδεχόμενες κακές διατροφικές συνήθειες των γονιών δεν αποτελούν σύμμαχο στην προσπάθειά τους να πείσουν τα παιδιά τους να τρώνε διαφορετικά από τους ίδιους. Οπότε, το οικογενειακό τραπέζι, σωστά «στρωμένο», μπορεί να λειτουργήσει ως ο καλύτερος παιδαγωγός.
Επομένως, με δεδομένη την ανάγκη τα παιδιά να τρώνε φαγητά πλούσια σε θρεπτικά συστατικά, αρκετά από τα οποία έχουν, ίσως, περίεργη γεύση ή και μυρωδιά, θα πρέπει με κάποιο υγιεινό μαγειρικό τέχνασμα να φροντίζουμε να είναι τουλάχιστον εύγευστα, και, φυσικά, να τα τρώμε μπροστά τους και οι ίδιοι.
Επίσης, καλό είναι να δίνουμε στο παιδί μας κάποια τροφή που γνωρίζουμε πως του αρέσει μαζί με κάποια άλλη τροφή που σίγουρα δεν είναι το καλύτερο που θα ήθελε να βρει στο πιάτο του.
Ένας ακόμη καλός τρόπος να τα μυήσουμε σε ευεργετικές διατροφικές συνήθειες είναι να τα αφήνουμε ή και να τα προτρέπουμε να μας βοηθούν στην προετοιμασία των γευμάτων, για να αντιμετωπίζουν πιο ευχάριστα την παρασκευή τους, ώστε σεβόμενα και τον δικό τους κόπο να τα καταναλώνουν δίχως δυσαρέσκεια.
Ακόμη, με δεδομένο το γεγονός πως τα παιδιά σε μεγάλο βαθμό μιμούνται τους μεγαλύτερους σε κάθε έκφανση της ζωής, καλό θα ήταν να μας βλέπουν να τρώμε συχνά φρέσκα φρούτα και λαχανικά, τα οποία τις περισσότερες φορές αποφεύγουν, προτιμώντας να πίνουν χυμούς, ως μια πιο εύκολη διαδικασία, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν έχουν την ίδια διατροφική αξία.
Επιπλέον, πρέπει να φροντίζουμε να τρώνε συγκεκριμένες ώρες, τις οποίες θα πρέπει να τηρούμε κι εμείς, ανεξάρτητα από τον φόρτο εργασίας και την κούραση της καθημερινότητας, ώστε να μάθουν να ανήκουν σε μια ομάδα, που συμπεριφέρεται με παρόμοιο τρόπο.
Και, βέβαια, για ευνόητους λόγους δεν πρέπει να εκδηλώνουμε ξεκάθαρα τις δικές μας προτιμήσεις ή απέχθειες για κάποια είδη τροφών.
Τέλος, καλό είναι να θυμόμαστε να μην προσθέτουμε αρκετή ζάχαρη στα ροφήματά τους, διότι, πέρα από τις δυσάρεστες επιπτώσεις που μακροπρόθεσμα θα έχουν στον οργανισμό τους, δέκα τόνοι σοκολάτες θα βρίσκονται μόνιμα εγκατεστημένες στο μυαλό τους, και όταν μεγαλώνοντας ανεξαρτητοποιηθούν ενδεχομένως θα φροντίσουν να τους απενοχοποιήσουν και να τους «απεγκαταστήσουν» καταναλώνοντάς τους, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την καλή υγεία τους.