ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ
Σάββατο | 13 Ιουλίου 2024
Κρήτη Τοπική Αυτοδιοίκηση

Απομακρύνονται οι πυλώνες φωτισμού από την Πλατεία Ελευθερίας του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης

Στην Πλατεία Ελευθερίας βρέθηκε στις 6 το πρωί της Τετάρτης 10 Ιουλίου 2024 ο Δήμαρχος Ηρακλείου Κρήτης, κ. Αλέξης Καλοκαιρινός, μαζί με τον Αντιδήμαρχο Τεχνικών Έργων, κ. Γιώργο Σισαμάκη, κατά τη διαδικασία απομάκρυνσης των πυλώνων φωτισμού λόγω των προβλημάτων στατικότητας που αντιμετώπιζαν.
Ιόνια Νησιά Περιβάλλον Τοπική Αυτοδιοίκηση

Ξεκίνησαν οι εργασίες καθαρισμού και εκβάθυνσης του ποταμιού στον Ποταμό Κέρκυρας

Σε εξέλιξη είναι οι εργασίες στο ποτάμι του Ποταμού στην Κέρκυρα, οι οποίες αφορούν σε εκβάθυνση του ποταμιού, καθαρισμό του από τα φερτά υλικά και διαμόρφωση των εκβολών του. Ήδη, ο εργολάβος έχει εγκαταστήσει ειδικά μηχανήματα, προκειμένου να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες στο προβλεπόμενο χρονικό διάστημα.
Δυτική Ελλάδα Κοινωνία Περιβάλλον Τοπική Αυτοδιοίκηση

Αυστηρές συστάσεις για τις παράνομες αφισοκολλήσεις από τον Δήμο Ναυπακτίας

Για ακόμη μία φορά απευθύνεται αυστηρή σύσταση από τον Δήμο Ναυπακτίας και τις αρμόδιες υπηρεσίες σε φορείς, πολιτιστικούς συλλόγους και ιδιώτες, που προβαίνουν σε παράνομες αφισοκολλήσεις.

Μοναδική συναυλιακή εμπειρία από το «Ξέφραγο Αμπέλι» στη Νέα Πεντέλη

Το μουσικό συγκρότημα «Ξέφραγο Αμπέλι» χάρισε σε πλήθος κόσμου μια μοναδική συναυλιακή εμπειρία, συνδυάζοντας την αυθόρμητη βιωματική πλευρά του παραδοσιακού γλεντιού, παρασύροντας μικρούς και μεγάλους, που ένωσαν τα βήματά τους σε κύκλους, που αγκάλιασαν την κεντρική πλατεία της Νέας Πεντέλης.

Αθλητικά έργα προϋπολογισμού 1,12 εκ. ευρώ στον Δήμο Ιερής Πόλης Μεσολογγίου χρηματοδοτεί το Υπουργείο Αθλητισμού

Το Υπουργείο Αθλητισμού χρηματοδοτεί αθλητικά έργα συνολικού προϋπολογισμού ύψους 1.123.287 ευρώ στον Δήμο Ιερής Πόλης Μεσολογγίου, όπως ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού κ. Γιάννης Βρούτσης, κατόπιν της συνάντησης, που είχε με τον Δήμαρχο κ. Σπύρο Διαμαντόπουλο, την Τρίτη 9 Ιουλίου 2024, στην Αθήνα.

Συντήρηση διαβάσεων στο οδικό δίκτυο της πόλης του Κιλκίς

Με επιμέλεια συνεργείου της Τεχνικής Υπηρεσίας και τη συνδρομή των ελαιοχρωματιστών, που απασχολούνται στον Δήμο από το πρόγραμμα επιχορήγησης ανέργων άνω των 55, διαβάσεις πεζών έχουν ολοκληρωθεί στην κεντρική οδό της 21ης Ιουνίου από το ύψος των Δικαστηρίων μέχρι και την είσοδο του Γενικού...
Κρήτη Τοπική Αυτοδιοίκηση

Επίσκεψη του Πρέσβη της Κίνας στην Ελλάδα στο Δήμο Ηρακλείου Κρήτης

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο κ. Γιώργος Αγριμανάκης καλωσόρισε τον Πρέσβη της Κίνας εκ μέρους του Δημάρχου Ηρακλείου Κρήτης και μετέφερε την πρόθεση της Δημοτικής Αρχής να ενδυναμώσει τις σχέσεις της με την Κίνα σε κάθε επίπεδο. Η ανάπτυξη του τουρισμού, του πρωτογενή τομέα και της επιχειρηματικότητας τέθηκαν ως ζητήματα προτεραιότητας από τον Αντιδήμαρχο Οικονομικών κατά τη διάρκεια της συζήτησης, στην οποία εξετάστηκε η προοπτική ανάπτυξης συνεργασιών στους τομείς του τουρισμού, του πολιτισμού, της τεχνολογίας και της ενέργειας, ενώ αναφορά έγινε και στην αδελφοποίηση του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης με...
Ιστορία Κεντρικός Τομέας Κοινωνία

Εξαιρετική η διάλεξη του κορυφαίου ερευνητή της κοπτικής γλώσσας π. Ugo Zanetti στην Εταιρεία Φίλων του Λαού, στην Αθήνα

Το απόγευμα της Δευτέρας 27 Νοεμβρίου 2023, στον χώρο της Εταιρείας Φίλων του Λαού, στην Αθήνα, στο πλαίσιο των προγραμματισμένων μαθημάτων της Καθηγήτριας Αραβικού Πολιτισμού και Αραβικής Λογοτεχνίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α. κ. Ελένης Κονδύλη, ο καλεσμένος της, κορυφαίος ερευνητής της κοπτικής γλώσσας, αλλά και άλλων αρχαίων ανατολικών γλωσσών, π. Ugo Zanetti, Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Λουβαίν, έδωσε μια εξαιρετική διάλεξη, στην ελληνική γλώσσα, με θέμα: «Μοναχισμός στις σκήτες της ερήμου, άλλοτε και τώρα.».

Ρεπορτάζ-Φωτογραφίες: Παναγιώτα Σούγια
Ο καθηγητής και ερευνητής π. Ugo Zanetti, ο οποίος διαθέτει εκατοντάδες δημοσιεύσεις στο βιογραφικό του για ένα ευρύ ερευνητικό πεδίο, το οποίο απαιτεί τη γνώση αρκετών γλωσσών, όπως: Αραβικά, Συριακά, Κοπτικά, Αιθιοπικά, Ελληνικά, Γαλλικά, Γεωργιανά και άλλα, μίλησε στην Ελληνική γλώσσα, εξηγώντας με κάθε λεπτομέρεια το χρονικό και τα είδη του μοναχισμού από τον 4ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας.

Τη σημαντική αυτή εκδήλωση προλόγισε η κ. Ελένη Κονδύλη,

ενώ αμέσως μετά ο Καθηγητής του Ερμηνευτικού Τομέα του Τμήματος Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α. κ. Κωνσταντίνος Μπελέζος παρουσίασε τον π. Ugo Zanetti,

ο οποίος ξεκίνησε τη διάλεξή του λέγοντας πως: «Νομίζω πως όλοι ξέρετε τι είναι στην Ελλάδα μια Σκήτη. Αλλά το όνομα Σκήτη στην αρχή ήταν το όνομα ενός τόπου στην Αίγυπτο, που λέγεται τώρα Wadil-Natrum. Λίγα χρόνια, λοιπόν, μετά από το τέλος των διωγμών κατά των χριστιανών, ασκητές ζούσαν ήδη απομονωμένοι στην έρημο της Σκήτης/Νιτρίας. Έκτοτε (ή από τότε) η μοναστική ζωή διατηρείται χωρίς διακοπή σε αυτή την έρημη κοιλάδα της βόρειας Αιγύπτου.
Από γεωγραφική άποψη, η «έρημος Scete», που ονομάζεται επίσης «Wadil-Natroun», δηλαδή κοιλάδα της Natroun, βρίσκεται στα δυτικά της κοιλάδας του Νείλου, λίγο πολύ στα μισά του δρόμου μεταξύ Καΐρου και Αλεξάνδρειας προς την πλευρά της ερήμου της Λιβύης. Το όνομα Wadil-Natroun προέρχεται από το γεγονός ότι είναι μια αρκετά μεγάλη και ρηχή κοιλότητα, προσανατολισμένη από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά και κομμένη από πολλές μικρές λίμνες, των οποίων τα νερά περιέχουν νάτρον (μια μορφή σόδας, που χρησιμοποιούσαν στην Αρχαιότητα). Περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια της Σκήτης ήταν τα Κελλιά και η έρημος της Νιτρίας (δεν πρέπει να συγχέεται με το Wadil-Natroun), ωστόσο, αυτές οι δύο τοποθεσίες, κάποτε πολύ γνωστές, εγκαταλείφθηκαν μετά από την αραβική εισβολή (τον 7ο αιώνα) και κανείς δεν μιλά για τις περιοχές αυτές σήμερα.
Αντίθετα, η Σκήτη Scete, από την άλλη πλευρά, σώθηκε από την απομόνωσή της.

Δεν ήταν μάταιο που οι Αρχαίοι διέδιδαν ότι είχε χαθεί στον βυθό της ερήμου και ότι ελάχιστοι ταξιδιώτες τολμούσαν να πάνε τόσο μακριά. Αυτή ακριβώς η ιδιότητα της απομόνωσης της τοποθεσίας ώθησε τον Άγιο Μακάριο τον Μέγα να την επιλέξει, και να ονομαστεί ο «πατέρας της ερήμου της Σκήτης.».».
Συνεχίζοντας, ο π. Zanetti είπε μεταξύ άλλων πως: «Ο Άγιος Μακάριος ο Μέγας γεννήθηκε γύρω στο 300 μ.Χ., από χριστιανική οικογένεια της Κάτω Αιγύπτου. Μετά από τον θάνατο των γονιών του μπόρεσε να απαντήσει στο κάλεσμα του Κυρίου, όπως ακριβώς το είχε ακούσει: αφού πούλησε όλα τα υπάρχοντά του, εγκαταστάθηκε σε μια καλύβα στην άκρη της ερήμου.
Έπλεκε καλάθια καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και ένας ευσεβής είχε αναλάβει να τα πουλάει: αυτό του επέτρεπε να κερδίσει τα προς το ζην χωρίς να εγκαταλείπει τη μόνωση.
Κάποτε, κατηγορήθηκε ψευδώς ότι ήταν ο πατέρας του παιδιού που είχε συλλάβει ένα νεαρό κορίτσι. Αντί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, άρχισε να δουλεύει διπλά, για να εξασφαλίσει τα προς το ζην γι’ αυτή τη νεαρή μητέρα. Όταν φάνηκε, με τη γέννηση του παιδιού, ότι ο Μακάριος ήταν αθώος, ο άγιος κατέφυγε στα βάθη της ερήμου, από φόβο μήπως τον δοξάσουν οι άνθρωποι.
Έτσι, λοιπόν, ο Μακάριος εγκαταστάθηκε στη Σκήτη. Ήξερε αυτό το μέρος γιατί πριν από τον θάνατο του πατέρα του περνούσε από εκεί με καραβάνια, που εμπορεύονταν νάτρον. Το μέρος ήταν ιδανικό για τον σκοπό του: μπορούσε κανείς να ζήσει εκεί σε απόλυτη απομόνωση. Εκεί μπορούσε κανείς να βρει νερό, με πολύ άσχημη γεύση, αλλά, ωστόσο, πόσιμο.
Στα έλη αναπτυσσόταν μια κάποια βλάστηση από φοίνικες και καλάμια, που παρείχαν την πρώτη ύλη για την καλαθοποιΐα.
Από καιρό σε καιρό περνούσε κάποιο καραβάνι, στο οποίο μπορούσε να δώσει τα καλάθια και τις ψάθες, καρπούς της χειρωνακτικής εργασίας του, με αντάλλαγμα ψωμί και τα λίγα που χρειαζόταν ένας ασκητής για να ζήσει.
Πολύ γρήγορα ο ερημίτης έκανε γύρω του μαθητές, και άλλοι άνθρωποι, που αγαπούσαν τη μοναξιά της ερήμου, άρχισαν να εγκαθίστανται στη γύρω περιοχή. Ωστόσο, στην περιοχή δεν υπήρχε τίποτε, ούτε καν εκκλησία ή ιερέας στη Σκήτη.
Οι μοναχοί που ήθελαν να κοινωνήσουν έπρεπε να πάνε στη Νιτρία.
Όμως, η έλξη της ερήμου και -ας μην αμφιβάλουμε- η αγιότητα του Μακαρίου γινόταν όλο και πιο γνωστή. Σταδιακά, η «κοινότητα» αυξανόταν διαρκώς και, περίπου, δέκα χρόνια μετά τον ερχομό του Μακαρίου σε αυτήν την έρημο, δηλαδή, γύρω στο 340, με τη συμβουλή του Αγίου Αντωνίου, ο Μακάριος δέχτηκε να χειροτονηθεί ιερέας για τη λειτουργική ζωή των κατοίκων της Σκήτης.
Τα πενήντα χρόνια ζωής που του απέμειναν (εφόσον πέθανε στα ενενήντα του, γύρω στο 390), ο Άγιος Μακάριος τα πέρασε στη Σκήτη, εκτός από μια σύντομη εξορία σε ένα νησί στο Δέλτα του Νείλου.».

Ακόμη, ο π. Zanetti, επισήμανε μεταξύ άλλων πως: «Ο Άγιος Μακάριος, όλη του τη ζωή χαρακτηριζόταν από αδελφική φιλανθρωπία και λεπτότητα προς όλους, αλλά και από την εξαιρετική του ταπεινοφροσύνη.
Ανάμεσα στα πολλά αποφθέγματα, που μαρτυρούν την ταπείνωσή του, να ένα που μου φαίνεται σημαντικό: άκουσε ότι δύο γυναίκες από μια συγκεκριμένη πόλη τον ξεπερνούσαν στην αρετή. Πήγε, λοιπόν, εκεί και διαπίστωσε πως οι γυναίκες ζούσαν με έναν συνηθισμένο τρόπο, εκτός από το ότι φρόντιζαν να μην μαλώνουν ποτέ, και ποτέ δεν έβγαινε από το στόμα τους κακή ή άσκοπη λέξη. Ο Μακάριος, γεμάτος θαυμασμό, τότε αναφώνησε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ μοναχών και λαϊκών, γιατί ο Θεός τους έχει δώσει όλη τη ζωή και ζητά από τον καθένα να τον υπηρετήσει με όλη του την καρδιά, σε όποια κατάσταση ο καθένας μας βρίσκεται.».
Κατόπιν, ο π. Zanetti διευκρίνισε πως: «Η ζωή στη Σκήτη τον 4ο αιώνα και αργότερα ήταν πάντα μια αντανάκλαση του τρόπου ζωής του Αγίου Μακαρίου: μελέτη, ψαλμωδία και χειρωνακτική εργασία είναι τα θεμέλια του οικοδομήματος του μοναχού• και σ’ αυτά ας προσθέσουμε πως: «έζησε στη μοναξιά της ερήμου».
Όντως, ο μοναχός εκεί ήταν αναχωρητής.
Ζώντας μόνος -ή μερικές φορές με υποτακτικό- κέρδιζε τα προς το ζην με χειρωνακτική εργασία, που τις περισσότερες φορές ήταν η ύφανση χαλιών και καλαθιών. Ενώ τα χέρια του ήταν έτσι απασχολημένα, το μυαλό του στρεφόταν προς τον Θεό και απήγγειλε ψαλμούς ή άλλα χωρία της Αγίας Γραφής, που είχε αποστηθίσει, και διαλογιζόταν τα ιερά λόγια που έλεγαν τα χείλη του.
Συχνά διέκοπτε για να προσευχηθεί, δηλαδή, έλεγε να κάνει μια σύντομη επίκληση ή καλούσε σε βοήθεια τον Θεό: «Ελέησόν με», ή «Κύριε, δώσει μου δύναμη» ή ακόμη: «Κύριε, φύλαξέ με από τη γλώσσα μου».
Λίγο αργότερα, η «προσευχή του Ιησού» ήταν πλέον γνωστή και ασκήθηκε στην Κάτω Αίγυπτο, όπως μαρτυρεί επιγραφή, που ανακάλυψε στα Κελλιά ο Καθηγητής A. Cuillaumont.
Η προσευχή του μοναχού εκφραζόταν, εννοείται, σε «ψαλτικά», δηλαδή στην απαγγελία της «ακολουθίας» των μοναχών του 4ου αιώνα. Όντως είχαν μεγάλη ελευθερία, που τους επέτρεπε να προσεύχονται με τον τρόπο και την ίδια ζέση, που τους είχε οδηγήσει στην έρημο. Φαίνεται ότι, αρχικά, μόνο οι «Ώρες» του εσπερινού και του όρθιου ήταν καθολικής χρήσης:
Η Ακολουθία των Ωρών αποτελούνταν από δώδεκα ψαλμούς.».

Ακολούθως, ο π. Zanetti τόνισε μεταξύ άλλων πως: «Για τους μοναχούς η ελευθερία ήταν δυνατή, επειδή όλοι προσευχόντουσαν μόνοι στο κελί τους ή πιθανώς με τον υποτακτικό τους ή τους τυχόν φιλοξενούμενους. Μόνο το Σάββατο και την Κυριακή οι μοναχοί πήγαιναν στην εκκλησία, όπου τελούνταν η «σύναξη» (ή λειτουργία) και με αυτήν ενωνόταν η Ακολουθία των Ωρών.
Το Σάββατο και η Κυριακή ήταν, λοιπόν, οι «συνήθως εξαιρετικές» ημέρες: οι ερημίτες συγκεντρώνονταν για να γιορτάσουν τα μυστήρια της χριστιανικής ζωής και εξέφραζαν τη χαρά, που συναντιόνταν για ένα κοινό γεύμα, την αγάπη, όνομα που οι πρώτοι Χριστιανοί έδωσαν στα κοινά αδελφικά τους γεύματα. Η αγάπη γινόταν μέσα στην ίδια την εκκλησία. Ήταν ένα ζεστό γεύμα, φυσικά χορτοφαγικό, γιατί οι μοναχοί δεν έτρωγαν ποτέ κρέας, αποτελούμενο από χυλό δημητριακών και μαγειρεμένα λαχανικά και συνοδευόταν από κρασί. Το εβδομαδιαίο αυτό γεύμα ερχόταν την κατάλληλη στιγμή για να σπάσει τη μονοτονία της καθημερινής διαβίωσης, εφόσον στους περισσότερους μοναχούς αρκούσε, τις συνηθισμένες μέρες, μερίδα ψωμιού (ήτοι δύο παξιμάδια, περίπου μια λίβρα, δηλαδή 420 περίπου γραμμάρια του κιλού) συνοδευόμενα με λίγο αλάτι, και στο τέλος του γεύματος έπιναν νερό.
Το λάδι, το ξύδι, τα λαχανικά ή τα φρούτα θεωρούνταν εξαιρετική πολυτέλεια. Ωστόσο, στο φαγητό όπως και σε όλα τα άλλα, οι αναχωρητές είχαν μεγάλη ελευθερία. Μερικοί από αυτούς δεν άγγιξαν ποτέ ψωμί, τους αρκούσαν ωμά λαχανικά, άλλοι, δεδομένης της λιγότερο ανθεκτικής σωματικής τους κατάστασης, έβραζαν τα λαχανικά που έτρωγαν, άλλοι έτρωγαν μόνο ρεβίθια. Ενώ κάποιοι μοναχοί έφταναν σε απόλυτη νηστεία φαγητού και ποτού για μέρες, η βασική αρχή που άρεσε στους γέροντες να επαναλαμβάνουν ήταν να ακολουθήσουν το μέτρο: καλύτερο να τρώσει κανείς λίγο κάθε μέρα και να αφιερώνει τη μονοτονία της ύπαρξής του στον Θεό, παρά να επιδίδεται σε υπερβολές, που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν την ψυχή και να την εμποδίσουν να βρει τον Θεό.».

Επίσης, ο π. Zanetti ανέφερε πως: «Συνήθως, οι αναχωρητές της Κάτω Αιγύπτου έτρωγαν μόνο μια φορά την ημέρα, γύρω στην ένατη ώρα (3 μ.μ.). Ωστόσο, η άφιξη ενός καλεσμένου θα μπορούσε να τους οδηγήσει να στρώσουν το τραπέζι ανά πάσα στιγμή, γιατί η φιλοξενία ήταν πάντα βασική αρετή της ερήμου: ο επισκέπτης ήταν δεκτός όπως ο ίδιος ο Χριστός.
Προς τιμήν του επισκέπτη/φιλοξενούμενου, ο μοναχός μπορούσε να κάνει σημαντικές εξαιρέσεις στη συνήθη διατροφή του, σε σημείο να μαγειρεύει φαγητό, λαχανικά ή δημητριακά, ακόμη και σε μέρα νηστείας. Πρέπει, επίσης, να πούμε ότι η μετακίνηση εκεί, μέσα από την έρημο, ήταν σίγουρα πολύ δύσκολη και καταλαβαίνουμε ότι υπήρχε λόγος να προσφέρουν στον ταξιδιώτη κάτι να φάει. Αυτή η δυσκολία πρόσβασης εξασφάλιζε τη σπανιότητα των επισκέψεων και επέτρεπε στους μοναχούς να διατηρούν τη μονοτονία και τη μοναξιά που επιθυμούσαν.
Συνήθως, η ζωή του μοναχού περιοριζόταν «στη διαμονή μέσα στο κελί του», συμβουλή που επαναλάμβαναν συνεχώς οι γέροντες.
Στο κελί ο χρόνος εκτυλίσσονταν ακολουθώντας ένα αμετάβλητο πρότυπο: έγερση μετά τα μεσάνυχτα, απαγγελία της νυχτερινής ακολουθίας, μετά σιωπηλή προσευχή μέχρι το πρωί. Μόλις είχε αρκετό φως, ο ασκητής άρχιζε δουλειά.
Είπαμε ήδη ότι η συντριπτική πλειονότητα των ασκητών ασχολούνταν με την καλαθοπλεκτική. Κάποιοι ασχολούνταν με τη γεωργία ή την κηπουρική, αλλά αυτά τα επαγγέλματα ήταν λιγότερο εκτιμημένα, επειδή υποτίθεται ότι αποσπούσαν την προσοχή του νου.
Κάποιοι αντέγραφαν χειρόγραφα, εργασία την οποία μερικοί θεωρούσαν επικίνδυνη και πιθανόν να οδηγούσε σε υπερηφάνεια. Οι εργασίες συνεχίζονταν μέχρι το μεσημέρι ή μέχρι την ένατη ώρα. Ήταν αυτήν την ώρα, στα μέσα του απογεύματος, που έτρωγαν το μοναδικό γεύμα της ημέρας. Το τέλος του απογεύματος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για διάβασμα ή πιθανώς για επίσκεψη σε έναν «γέροντα». Στο ηλιοβασίλεμα γινόταν η απαγγελία του εσπερινού και μετά ο μοναχός αποσυρόταν για ύπνο.».

Επιπλέον, ο π. Zanneti είπε μεταξύ άλλων πως: «Οι μοναχοί κοιμόνταν κατάχαμα, πάνω σε ψάθες. Αυτές αποτελούσαν και όλα τα έπιπλα των φτωχών κελιών, με το χαμηλό τραπέζι, στο οποίο σέρβιραν τα γεύματα και τα εμβρίμια, μικρές δέσμες από καλάμια, που χρησίμευαν και ως κάθισμα τη μέρα και ως μαξιλάρια τη νύχτα. Οι κοιλότητες που σκάβονταν στους τοίχους χρησίμευαν ως ντουλάπια και περιείχαν τα λίγα σκεύη, που ήταν απαραίτητα για τη ζωή και μερικές φορές μερικά χειρόγραφα βιβλία. Η κατοχή των τελευταίων δεν θεωρούνταν πάντα κάτι καλό, μερικοί αναχωρητές μπορούσαν όντως να επωφεληθούν στο έπακρο τα πνευματικά τους χαρίσματα, αλλά άλλοι πίστευαν ότι η άσκηση του νου δεν ήταν κατάλληλοι για μοναχούς.
Σε γενικές γραμμές, πρέπει να ειπωθεί ότι οι μοναχοί ήταν από τις φτωχότερες τάξεις, πράγμα πολύ κατανοητό: η ζωή τους ήταν σκληρή, και κάποιος έπρεπε να έχει συνηθίσει από την παιδική του ηλικία να υποφέρει στερήσεις για να μην υποφέρει πολύ από τον τρόπο ζωής της ερήμου. Οι διανοούμενοι και οι πλούσιοι, που κατέληγαν στην έρημο, φαίνεται να είχαν ακόμη μεγαλύτερη αξία. Ο Αρσένιος, που υπήρξε σπουδαία μορφή στην αυτοκρατορική αυλή, ήταν αναμφίβολα ο πιο διάσημος από αυτούς, αλλά υπήρχαν και άλλοι.
Τι έψαχναν αυτοί οι επιφανείς ξένοι στη Σκήτη, αυτοί που θα μπορούσαν εξίσου εύκολα να βρουν μοναστικά ιδρύματα πιο κοντά στην πατρίδα τους, για παράδειγμα στην Καππαδοκία ή κοντά στην Ιερουσαλήμ: Αποζητούσαν την ησυχία, χωρίς αμφιβολία.
Η Σκήτη είχε το τεράστιο πλεονέκτημα ότι ήταν μακριά από τα πάντα, και όποιος ερχόταν να κρυφτεί εκεί ήξερε ότι δεν θα τον ενοχλούσαν συχνά. Αυτή η πολυπόθητη ησυχία του επέτρεπε ακριβώς «να είναι μοναχός», δηλαδή να «συνομιλεί μόνος με τον Θεό νύχτα και μέρα». Μεταξύ του 4ου και του 20ου αιώνα, από την αρχαιότητα είχαν γίνει γνωστά στη Σκήτη τέσσερα «μοναστήρια».», και ολοκλήρωσε λέγοντας πως: «Στη συνέχεια, με την αύξηση του μοναστηριακού πληθυσμού, ο Άγιος Μακάριος αποσύρθηκε στην άκρη της κοιλάδας της ερήμου, όπου βρίσκεται το μοναστήρι που φέρει το όνομά του και το οποίο διατήρησε λόγω της τιμής του λειψάνου που κατέχει, το σώμα του Αγίου Μακαρίου.
Τον 9ο αιώνα, γινόταν μνεία για «επτά μοναστήρια»: τα τρία νεοφερμένα ήταν των Σύρων, η μονή του Saint-Jean-Kame και του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα. Αμέτρητα άλλα κελιά εμφανίστηκαν στη γύρω περιοχή. Κάποιοι ερημίτες ζούσαν εντελώς μόνοι, άλλοι αποτελούσαν τμήμα ενός ερημητηρίου, ή, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το δυτικό λεξιλόγιο, περιοχές «προτεραιοτήτων», με έντονη τη σφραγίδα του πνευματικού γύρω από τον οποίο μαζεύονταν οι μαθητές.
Όλα αυτά τα ιδρύματα, τα μοναστήρια ή τα ερημητήρια ζούσαν σύμφωνα με την αρχή της «λαύρας»: οι μοναχοί είναι ερημίτες που ζουν (λίγο πολύ) στην κοινότητα, αλλά δεν ήταν κοινοβίτες. Στην πραγματικότητα η Σκήτη δεν έπαψε ποτέ να είναι έρημος κατοικημένη από αγκυροβόλια».
Έτσι, η σημαντική αύξηση του αριθμού των μοναχών, σύμφωνα με τον Ιωάννη Μόσχο, ήταν γύρω στις τρεις χιλιάδες πεντακόσιοι στα μέσα του 6ου αιώνα, που αναμφίβολα αντιπροσωπεύει το μέγιστο δυνατό, τους οδήγησε να αποδεχτούν ορισμένους κοινοτικούς περιορισμούς, συμπεριλαμβανομένης της παρουσίας ενός ηγούμενου σε κάθε μοναστήρι (ο ηγούμενος της Μονής του Αγίου Μακαρίου έφερε τον τίτλο του «ηγούμενου στης Σκήτης»).».