Εγκαινιάστηκε η έκθεση: «Πόρτες και Πέτρες», του Φίλιππου Βαζάκα, στη Black Duck Gallery

Της Παναγιώτας Σούγια

Σε αυτήν την έκθεση, ο διακεκριμένος Ζωγράφος, κ. Φίλιππος Βαζάκας, παρουσιάζει έργα δύο συλλογών του, τις οποίες δημιούργησε κατά την περίοδο που κατοικούσε στο Παρίσι, από το 2001 έως το 2017).
Πρόκειται για ρεαλιστικά έργα, βασισμένα στη μνήμη και στο συναίσθημα, καθώς οι «πόρτες και οι πέτρες» ως έννοιες και ως αξίες εκφράζουν την προσωπική εσωτερική αναζήτηση του ζωγράφου.

Στο περιθώριο των εγκαινίων της σημαντικής αυτής έκθεσης, ο «οικοδεσπότης» εικαστικός καλλιτέχνης, κ. Φίλιππος Βαζάκας, δήλωσε στην εφημερίδα μας πως: «Το θέμα της έκθεσης είναι «Πέτρες και Πόρτες» και «Πόρτες και Πέτρες». Το κεντρικό θέμα σχετίζεται με κάποια έργα από δύο συλλογές Ζωγραφικής, που είχα φιλοτεχνήσει όταν ζούσα στο Παρίσι. Είναι κάποιες δημιουργίες, τις οποίες δεν είχα την ευκαιρία να δείξω στην Ελλάδα, λόγω της μακρόχρονης απουσίας μου. Από τη στιγμή που επέστρεψα στην Ελλάδα, από το 2018 και μετά, μέχρι να τακτοποιηθώ και να συνέλθω από τη μετακόμιση πέρασε ένα χρονικό διάστημα. Μετά προέκυψε η πανδημία του κορωνοϊού και κλειστήκαμε όλοι στα σπίτια και στον εαυτό μας. Οπότε, τώρα, νομίζω πως ήρθε πια η ώρα να κάνω την πρώτη μου ατομική έκθεση από τότε που γύρισα.
Βέβαια, πριν από το 2001, υπήρχε δραστηριότητα στον ελληνικό χώρο. Ήμουν στο Παγκράτι, όπου είχα εκθέσεις ατομικές και ομαδικές. Από τότε που γύρισα από το Παρίσι είναι η πρώτη μου ατομική έκθεση και μια ευκαιρία να πω σε όλες και όλους: «Γειά σας, εδώ είμαι, επανήλθα…».».
Επίσης, στο ερώτημά μας: «Πώς συνδυάζονται οι πέτρες και οι πόρτες;», ο κ. Βαζάκας απάντησε πως: «Πρώτα απ’ όλα συνδυάζονται λόγω των υλικών, τα οποία είναι γήινα. Όμως, πιο μεγάλη σημασία έχει το συμβολικό κομμάτι τους. Όσον αφορά στις πόρτες, θα μου επιτρέψετε να πω ότι για εμένα η ζωή είναι ένα τεράστιο λιβάδι, διάσπαρτο με διάφορες πόρτες, μεταξύ των οποίων περιφερόμαστε. Κάποια από αυτές τις πόρτες μας κάνει ένα «κλικ», μας δημιουργεί μια αίσθηση. Πάμε και την ανοίγουμε, και βλέπουμε τι υπάρχει από πίσω. Μπορεί να είναι ο γάμος μας, μπορεί να είναι ο θάνατος του πατέρα μας, μπορεί να είναι οτιδήποτε. Έτσι πορευόμαστε στη ζωή. Δηλαδή, λίγο διαισθητικά, λίγο χωρίς να ξέρουμε το γιατί, λίγο στην τύχη, ανοίγουμε κάποιες από αυτές τις πόρτες. Γι’ αυτό και όταν είχα παρουσιάσει την ενότητα με τις Πόρτες στο Παρίσι, όπου έγινε αυτή η συλλογή, την είχα ονομάσει «Περάσματα» και όχι «Πόρτες». Θεωρώ ότι κάθε πόρτα είναι ένα πέρασμα, διότι πολλές φορές κάποιοι την αντιμετωπίζουν ως κάτι κλειστό, ως ένα αντικείμενο που σε αποκλείει από κάτι άλλο.
Για εμένα η Πόρτα είναι κάτι το οποίο μας προσκαλεί να την ανοίξουμε, για να δούμε τι έχει από πίσω, για να συναντήσουμε κάτι. Αυτή είναι η διαφορά της πόρτας από την πέτρα για εμένα, δηλαδή, ότι πιο πολύ είναι το πέρασμα.

Από την άλλη, η Πέτρα, η άλλη θεματική, θεωρώ πως κουβαλάει όλη τη διαδρομή της ανθρωπότητας, τη μνήμη, την Ιστορία.
Η Πέτρα μεταλλάσσεται συνεχώς. Από βουνό γίνεται βράχος. Ο βράχος γίνεται κοτρόνες και λιθάρια, τα οποία τα παίρνουμε κάποια στιγμή εμείς οι άνθρωποι και χτίζουμε ένα σπίτι, το οποίο στο διάβα των αιώνων γκρεμίζεται. Τα λιθάρια αυτά και όλα τα φερτά υλικά κάποια στιγμή πέφτουν μέσα στα ποτάμια. Τα ποτάμια αυτά ξεβράζουνε εκείνες τις πέτρες στη θάλασσα. Η θάλασσα τα θρυμματίζει και τα κάνει άμμο. Και, ξαφνικά, βλέπουμε ένα κοριτσάκι ή αγοράκι, ένα παιδάκι σε μια παραλία, με τον κουβά του, που έχει πάρει άμμο και φτιάχνει σπιτάκια.
Μπορεί αυτή η άμμος να είναι ένα βουνό, που υπήρχε στην παλαιολιθική εποχή και να είναι μάρτυρας όλης της ανθρωπότητας, όλης της Ιστορίας της Γης, και όχι μόνον του ανθρώπου. Πράγμα το οποίο για εμένα κάνει την πέτρα κάτι ζωντανό. Και έτσι προσπάθησα με αυτόν τον τρόπο, τον οποίο χρησιμοποιώ με τα χρώματα και το πινέλο μου, να αποδώσω αυτή την οργανικότητα, αυτό το ζωντανό στοιχείο της πέτρας.
Έτσι, λοιπόν, «πάντρεψα» τις δύο αυτές θεματικές, επειδή είναι γήινα τα στοιχεία τους, και όπως, ενδεχομένως, παρατηρείτε στους πίνακές μου, έχω ζωγραφίσει πάνω σε φυσικό λινό. Αλλά και στους πιο πολλούς πίνακες έχω μεγάλη επιφάνεια που δεν είναι ζωγραφισμένη, καλυμμένη με χρώμα, ώστε να διαβάσει ο θεατής ακόμη πιο πολύ αυτή τη ζωντανή σχέση με τα φυσικά υλικά, όπως η πέτρα, το ξύλο και το λινό, το οποίο είναι το μέσον που εκφράζομαι και αποτυπώνω την εργασία μου.».

Τέλος, ολοκληρώνοντας ο κ. Βαζάκας τόνισε πως: «Πιστεύω πως ο χώρος του «Black Duck» είναι πολύ φιλόξενος, ζεστός, αναδεικνύει τα έργα, και ο επισκέπτης μπορεί να συνδυάσει την έξοδό του με την επίσκεψή του και στην έκθεση, όπου θα παραβρίσκομαι αρκετές ώρες καθημερινά, ώστε να μπορώ να συνομιλώ με τους επισκέπτες της έκθεσης.».

Επίσης, οφείλουμε να αναφέρουμε πως η σπουδαία αυτή έκθεση θα διαρκέσει έως και τις 30 Μαρτίου 2023, ενώ οι ώρες λειτουργίας τις είναι: Δευτέρα έως Σάββατο 13:00–21:00 και Κυριακή 18:00-21:00.